Antígona moderna

Liberto é unha traxedia, pero tamén un frenético retrato de todo o que pode dar e quitar a vida. Liberto narra tan só unhas semanas nas que todos os sentimentos se acumulan: desde a noticia dun embarazo até a revelación de que a crianza nacerá con danos cerebrais irreparábeis, desde a alegría pola chegada dunha nova existencia até a cruel certeza de que o mellor que lle pode suceder é a morte. Liberto. Dirección: Tamara. Compañía: Marelas. Elenco: Rocío González, Cris Iglesias, Lucía Aldao traxedia está na historia, mais o acerto da compañía, Marelas Producións, reside en crear un dispositivo que logra contala dun xeito distanciado e próximo, tráxico e humorístico, conmovedor e imperturbábel. Hai unha audacia na posta en escena que lle engade á intriga a verosimilitude precisa para fuxir do melodrama e sacudir o corazón do público. Liberto inventa un mecanismo –na liña do teatro máis innovador que se fai agora mesmo– que explora a distancia precisa entre actrices e personaxes, buscando unha catarse que non intimide as espectadoras, senón que as conecte coa cerna dunha traxedia na que se confunden dozura, ironía, insurrección e humor negro. Como querendo demostrar que ademais de seres desvalidos somos inconstantes, implacábeis e nobres ao mesmo tempo. Daquela, o relato emprega todos os recursos que precisa para mostrar os ángulos todos dunha historia que case sempre se conta a medias: salta no tempo, interroga o público, multiplica as voces ou completa a través da música –da presenza demiúrxica de Lucía Aldao– as atmosferas necesarias para que as personaxes atopen o seu marco. A naturalidade con que se representa o que semella irrepresentábel outórgalle ao espectáculo unha forza e unha autoridade moral que lle permite chegar á catarse sen máis escándalo que a dor moral que provoca: cunha naturalidade que aumenta o espanto pola desgraza. Atreverse a desexar a morte dun fillo e contemplar a súa agonía converte a obra nunha Antígona moderna cuxos berros de furia permanecen no nivel das vidas comúns, da nosa existencia cotiá. E malia toda esa aridez, hai un humor negro que traspasa toda a función lembrándonos que a ironía é unha defensa da vida ante as arremetidas do destino: que somos quen de atopar o lado frívolo das maiores desgrazas. Non sabemos se ese é un síntoma de imperfección ou de excelencia, mais saímos convencidos de que nos sitúa no lugar que nos corresponde, no escenario no que nos toca actuar.