Javi Maneiro: volver á casa

—Que onda o novo disco? Pois non o sei. En serio, non podo dicir de que vai. Se che dixese "quero navegar e ir de aquí ata Arxentina...", pois non, nin idea. Eu o que quero é que chegue a musa da inspiración, poñerme a escribir e que teña parte de min, da miña forma de ver as cousas. E que sexa coherente coa idade que teño, prefiro falar pola miña boca e desde a miña visión, que é a dun tipo de 52 anos. Así podo estar cómodo para cantar, transmitir e chegar á xente de verdade. —Aínda non está dispoñible, pero xa podemos escoitar un adianto. Cal é a folla de ruta? A miña idea é que saia o álbum en Nadal, a finais de 2026. Temos preparado outro sinxelo con videoclip para marzo e outro máis planeado para verán. Logo pecharse no estudo para gravar e facer xira de inverno de presentación do disco, que irá acompañado de outro single máis. Hoxe en día na industria da música, se sacas un disco cun só single ao mes xa queda obsoleto. Así sácanse catro sinxelos nun só disco, o cal dáche material para poder estar nos medios e dar a coñecer o álbum. Veño da vella escola, o noso era gravar un disco e veña lume con el durante dous anos, que era a vida útil que tiña. Agora imposible, hai que adaptarse, aínda que este é un aspecto que me gusta. Esto de sacar singles... recoñezo que é o camiño a seguir. Un sinxelo ten un mes de vida, pero durante os tres meses anteriores estás pensando e preparando a canción, no videoclip... e cando fas a promoción, xa estás pensando na seguinte! É unha motivación enorme, a cabeza non sae da música. É unha maneira de estar activo e conectado ao que realmente che gusta, de aprender dos erros durante o primeiro sinxelo para ir mellorando. "Estamos nun momento cultural moi bo, e sen ter medo a facelo en galego. O galego mola, e á xente de fóra encántalle" —Séntese como unha volta ás orixes, unha introspección "necesaria". Hai unha frase en "Un Bonito Despertar" que era "volver ás raíces, recuperar a miña identidá, e non querer bicos sin lingua para me namorar". Gústame esa idea de "volver á casa", se se le entre liñas está claro que a canción está escrita con moito sentimento, que detrás hai sufrimento, hai valentía... e hai a necesidade de dicir "non". Logo, unha vez que dis "non", iso vai suceder máis veces. E cando te das conta diso, o mellor é seguir o teu camiño. Outro exemplo, cando lle ensinei o retrouso de "A Miña Mellor Versión" a Rubén (Cores, arreglista) e a Fran Gude (produtor), os tres coincidimos en que era un retrouso sinxelo, como de cantiga, moi bonito; e que se podía completar con algo que recendese moito a min, ao galego e á miña casa. Decidimos falar con Anxo Pintos (multiinstrumentalista) para que lle puxese un pequeno colchón con zanfona, un instrumento que me encanta. E ten percusión tradicional, tarrañolas... Unha frauta preciosa na parte final, onde a persoa se encerra a chorar e facer limpeza, pois quería rematalo con algo que che fixese saír bailando. Dáte conta de que é un punto de partida, é como cimentar, vou sentando as bases do que vai ser o meu camiño. Empezar moi sinxelo e que vaia medrando ata rematar con esa parte máis épica. A mensaxe é: achéganse grandes cousas. —Hai un peso importante do acústico, case de cantautor. A ver, a parte de cantautor vai moi implícita en min, moitísimo. Encántame tocar en acústico, aínda que non o fixen para moita xente. Durante a pandemia din dous concertos acústicos dende a casa. Teño un pouco de pánico escénico cando toco só, pero tamén aprecio esa mestura de medo, de estar eu só coa guitarra... Se un tema funciona só cunha voz e unha guitarra, póñaslle o que lle poñas logo, se é que non te pasas de maquillaxe, a canción ten vida. —Considéraste un fetichista das guitarras? Pois mira, nas fotos que fixen do anterior disco, a "Gibson" que me deixaron non ten nin para enchufar, é só para gravar en estudio. Estamos falando de 9.000 euros de guitarra. E eu xa quitando o cinto... nada que puidese rascar! E a "Godin" que sae no videoclip... e que me encantan as guitarras de caixa. A "Telecaster" oca tamén me gusta moito. Tamén che digo, estás pagando unha marca cando podes ir cunha guitarra de menos cartos cuns cantos arranxos que soa igual de ben ou mellor. Cando levei a amañar a miña "Epiphone", que ten 50 anos, coméntolle ao luthier que está algo raiada e el dime: "nin lle toques!". As guitarras tan antigas mellor con rascadas e todo, non tocarlle o vernizado que se fastidia o son. Se Toxo che recomenda iso, mellor facerlle caso. —O videoclip quedou fantástico. Como foi? Estame facendo moita ilusión facer todo de maneira moi sinxela, tanto as cancións como os videoclips, sinxeleza e elegancia. Sen meternos en gastos nin abelorios que non sexan necesarios. Temos a sorte de que nos coñecemos moi ben dentro do equipo. Iria, a nosa pianista, tamén traballa en "Aqueladas", a empresa que levou a dirección do vídeo. A Susana Rocha, a actriz, propúxenlle eu a idea de que o videoclip se centrase só nela, facendo dunha persoa que desconecta de todo para curarse e estar consigo mesma. Fíxoo incriblemente ben, penso que ten moita valía e gustoume moito o seu traballo, gustaríame que participase tamén no próximo videoclip. Alégrome de que che gustase, mañá xa llo comento! (ri) Sempre está ben facerlle chegar comentarios bonitos ao equipo, temos moita confianza. —Hoxe en día o videoclip é imprescindible? Hoxe a música non se entende sen imaxe. Tamén depende como queiras expresalo, de acordo coa música que fas. Lémbrome cando nós empezamos nisto, a música ía a través do texto, falaban marabillas de cada banda nas críticas. Agora prima a imaxe, mostrar os grupos en directo tocando, e aí tamén se ve a maxia que che pode atraer dunha persoa. Iso vai máis aló da propia canción, ao público gústalle ver como respiras, como te comportas... a rapazada quere saber de todo! (ri) Aínda que ás veces móstrase de máis ou engánase demasiado co que se ensina... ben, cada un pode facer o que queira, claro. Podes intentar ser quen non es, ou ensinar quen es realmente. Igual hai xente que pensa que iso é pouco e non chega, pero penso que é o mellor. Tal como están as cousas, a xente aprecia a verdade, a naturalidade. Por exemplo, se vas a un teatro (que me encantan os teatros, quero empezar a miña xira nun teatro) o que te engancha é a verdade. A xente na escuridade, sentada, non lle ves as caras pero eles venche a ti, todo o que fas, como te moves... Aí a conexión é perfecta, se é que a hai. Iso é de verdade, enfrontarte a unha escuridade de xente que che está mirando e, cando remata a canción e se prenden as luces poder ver a súa reacción, automaticamente percibes se vén o aplauso, se quedan calados... A min iso paréceme fantástico e primordial, necesito enfrontarme a iso. —Algunha vez pensaches en dar o salto á pequena ou gran pantalla? Non, non, que va. Prefiro facer algo no que me sinta cómodo, non querer abranguer cousas que non me molan ou facelo só por pasta. Prefiro centrarme na música e facelo o mellor posible, que sempre hai marxe de mellora. Non sei se se me daría ben, pero primeiro vou pensar no que teño diante, que é a miña guitarra e un caderno de escritura. Tampouco un nunca sabe o que vai atopar no camiño e para tomar decisións xa virá o tempo no haxa que tomala. —Como van ser esta serie de concertos? Podo dicirche o que pretendemos facer en teatro, que é saír con toda a banda levando un espectáculo de luces e música. Comezar cunha parte pop coa banda ao completo, baixar cara ao puro e clásico acústico, desembocando en guitarra e voz, e rematar con rock and roll a tope. A idea é que a un público que está sentado hai que facelo moverse, e se fas sempre o mesmo pois aburre. Penso que o bonito é facer sentir, que as tonalidades das cancións sexan perfectas para que á xente se lle remova algo dentro, que iso baixe, conseguir que suba... mexer un pouco as emocións da peña. Xogar moito coa dinámica. —Cando os referentes nacionais eran Siniestro Total, os Suaves... Como comezas a cantar en galego? Os Suaves... a primeira vez que os vin tocar en Boiro con 14 anos deume unha viravolta o corazón, dixen "eu quero ser coma eles". Ben, iso é un pouco a historia de como comezou Heredeiros, cando decidimos ser nós mesmos e cantar tal como escoitabamos falar á xente. Sendo un rapaz intentas imitar os grupos de fóra, porque pensas que todo é mellor que o de aquí. Nós mesmos lle quitabamos valor ao noso, cando é todo o contrario, teslle que dar valor ao teu. Cando fixemos iso sen ningún tipo de medo e nos sentimos totalmente libres foi cando veu o éxito da banda. Fóramos unha vez tocar a Londres nun pavillón onde había moito galego. Veu unha señora maior a abrazarme e dime ao ouvido, "meu fillo, que ilusión me fai e cantas ganas tiña de escoitar o galego falado así". "E de onde é, señora?" "Son de Mazaricos". E entenreceume a alma, porque me agarrou dunha forma... iso é a morriña. Unha persoa que vén a agarrarse a ti porque a túa forma de falar lle lembra a ela cando era nena. Botouse a chorar nos meus brazos, e dixen eu... "coño, acabo de darme conta de canto hai diso na xente que está fóra, na súa forma de vivir, na súa forma de falar, como era todo iso antes..." —Como foi a era Xabarín? Incrible. Non só para nós, para tódalas bandas que pasaron por alí. Aquela explosión foi a hostia. E o Xabarín axudounos moitísimo. Fíxate, un programa para nenos, con música feita por xente de 18 ou 20 anos, e deuse un boom inmenso, e o Xabarín viámolo todos. E os nenos, seguían a todas estas bandas galegas. E creo que agora está pasando algo parecido, con este resurxir da música tradicional mesturada con pop, rock... Está dando outra vez un fogonazo que é moi bo para o galego. A min lémbrame moito á época do Xabarín, con todas estas bandas como De Ninghures, Rapants, Filhas de Cassandra, Mondra... Agora só falta unha cousa: que os grupos vivan de tocar e cantar en galego. Porque os nenos son como espellos, sempre buscan xente á que imitar e é fundamental que haxa xente facendo música en galego, teatro en galego... pero teñen que ver que viven diso. Ese é o paso que falta. Poder chegar a fin de mes. Coma un mariñeiro, que fai balance a final de ano de toda a campaña que fixo. Para estar facendo música e adicarte a iso de verdade, tes que poder centrarte na música e en todo o que engloba: a composición das cancións, os videoclips, as entrevistas... Se estás nun curro como estaba eu nunha fábrica, sabes? Oito horas ao día e de aí saír directo para tocar... pois era bastante complicado. Penso que estamos nun momento bo, no que se está movendo toda a industria que hai arredor da música: mercadotecnia, fotógrafos, audiovisual... ao final a materia prima sempre é o artista, entón é importante poñer en valor o artista e o seu traballo, tamén para que poida dar traballo a máis xente. E estar tranquilo. Cando estás tranquilo, todo flúe mellor. Aínda que hai xente que se inspira mellor no caos, a angustia... Dicía Suso Bello que quería "faser do seu visio un ofisio", e esa é unha frase que me quedou súper marcada, ter esa seguridade de que a música é a miña profesión e vivo dela, eso é o importante. Aínda que tiven a miña época de furtivo! (ri) —Como está o panorama actual? É importantísimo que haxa cabezas de cartel galegos, e é un momento para poder subir os cachés. Outra cousa é como se repartan. Depende da estratexia e da intelixencia dos que programan, porque penso que se poderían facer festivais completamente con grupos galegos. Por exemplo, é incrible como subsiste unha comisión de festas hoxe en día, e fan un traballo imprescindible. O que queren é traer xente ao pobo, e é moi positivo poder dicirlles que van Tanxugueiras de cabeza de cartel. En canto aos festivais grandes, penso que o público vai pedir cada vez máis grupos galegos, e deberían empezar a incluílos. —Hai unha "galegofilia"? Estamos nun momento cultural moi bo, e sen ter medo a facelo en galego. O galego mola, e á xente de fora encántalle. Ás veces é máis problema noso de menosprezarnos. Mira por exemplo Grande Amore, que dá concertos en todos lados, ou Ortiga, que saíu en La 1 tocando unha panxoliña. Canto tempo hai que non temos un número 1 en galego? Andrés do Barro tivo catro números 1 nos 40 Principales. Tivemos tamén "Vai un Sol de Carallo"... Eu penso que axiña estaremos de volta nas listas, a xente estase dando conta de que aquí hai moito talento. —Somos un pobo de músicos? Mira Taragoña, Rianxo, Noia, Vilagarcía... Aqueles sitios onde había bandas, de todos lados saíron músicos. A tradición de estar na casa, sentado na porta, e en nada poñíanse a cantar. Agora volve, está a xente máis nova dándose conta de que teñen un avó gaiteiro, unha tía cantareira... Ata fai pouco, a música non era recoñecida como unha profesión de valor. Agora si, por iso insisto en que hai que poder exercela de forma profesional. Os raparigos interésanse por aprender os instrumentos e a bailar, as foliadas están nun momento rompedor... e aí hai festa. Ti poste na fogueira de San Xoán, vén un cunha pandeireta, outro coa guitarra e póñense con cancións galegas... unha festa que flipas. Estiven fai pouco en Irlanda e ves música en todos lados, o mesmo en Andalucía, que levan o ritmo no sangue. Que a música sexa tan cotiá é bo. —Algún músico que non chegaches a ver? Bowie. E Aerosmith, a ver se volven. Rod Stewart... a Prince por sorte púideno ver no Monte do Gozo. Quedei asombrado. Entendín porque ten a categoría de músico planetario, toca de todo. Non só logrou chegar ao éxito, senón aguantarse no tempo, sempre a base de curro e levando mil derrotas, perseverando ata que chega o seu momento. Que ao mellor nunca chega, pero se chega, estás aí e tes esa experiencia acumulada, triunfas. É un pouco o que estou facendo eu, seguir estando aí para que pasen cousas e aproveitar a experiencia. Realmente non precisas nada, se logras manter a atención da xente, é suficiente. Hai persoas que teñen algo especial. —Un tema teu e outro de outra persoa? Meu, "Un Bonito Despertar", porque foi despois de estar malo. Ten moita maxia e historia ese disco, coma se fose unha premonición que soñei. Paréceme moi especial. De outro, "Siempre Igual", de Los Suaves. Cantei esa canción millóns de veces (ponse a cantar).