Unha organización criminal na cúpula do poder do Estado

Acabo de ler o libro de Carlos Bayo Falcón Villarejo, el poder de los secretos (Akal, 2023). Inda estou no pasmo da profundidade da delincuencia auspiciada no núcleo do poder do Estado, pola propia mansalva da "España Inmarcescible". Aí se documentan as permanentes andanzas da cúpula policial, as formas nas que forzou a colocación de ministros do Interior cómplices, dende Barrionuevo e Corcuera, frustrando outros de conviccións democráticas. Nós, xeración forxada na estética de Luces de Bohemia, non podemos eludir replicalo: —O señor ministro do Interior, don Jorge Fernández Díaz non é un golfo. —Ti descoñeces a historia moderna. E así tivemos abundancia de golfos no núcleo do poder do Estado en toda a transición. Así o di Bayo na páxina 103 do seu libro: "Desde eses nodos de poder construíuse un xigantesco sistema de sicarios ao servizo dos potentados, coa complicidade de xuíces e fiscais que ampararon esa trama. Unha organización criminal na cúpula do poder do Estado que controlou toda a transición. Á comparanza dela, as maiores tramas corruptas dos partidos son meras anécdotas". Unha das súas técnicas veñen consistindo en acceder a todos os segredos da Policía e mesmo do CNI e utilizalos para chantaxear, desprestixiar, desestabilizar e difamar cargos, políticos e empresarios e así forzalos a facer mutis ou fundilos na miseria. A cousa chega ata ir Villarejo desvelar andanzas do rei anterior que acabaron co seu reinado. Porén, as andanzas do rei e dos seus amigachos, incluídas as comisións do tráfico de armas, eran coñecidas por todos os parlamentarios, que dicían, cando lles comentabas perplexo: "É amigo do rei": nese buraco negro albergábase todo rastro de delincuencia. Foise construíndo unha rede de portas xiratorias entre "servizos de seguranza" das principais empresas, comisarios, dirixentes políticos... Esta recua de policías foron construíndo unha rede de portas xiratorias entre os "servizos de seguranza" das principais empresas, comisarios en activo dos máis altos cargos, dirixentes políticos... que formaron, segundo a investigación de Damiano. "Despois da vitoria socialista [de 1982], moitos dos principais mandos da Brigada Político-Social foron recolocados como responsables de seguranza das grandes compañías españolas, case todas participadas polo Estado nese momento [...] a través deses cargos nas empresas privadas intercambiaron información reservada, persoal e confidencial, para crearen unha rede coordinada dende a cúpula da Policía Nacional da democracia, que funcionaba coma unha policía paralela ao servizo desas grandes empresas e dos seus directivos ou propietarios". Vanessa Damiano Sánchez, Esqueletos en el armario de la Transición española. Transparencia y desigualdad en transiciones a la democracia. (Historia Actual Online, 56 (3), 2021, p. 118). Caterva de delincuentes Así temos os espectáculos de FG do BBVA a contratar policías para espiar os de Sacyr, de Galán en Iberdrola espiando a Florentino de ACS e viceversa, en moitas das empresas do Ibex35, intercambiando saqueos e chantaxes, nos que dispoñen dos arquivos da Policía, e incluso fan desaparecer documentos que non lles conveñen dos propios arquivos policiais. Xuíces coludidos non deron importancia a estas cousas dos seus próximos na Policía. Con grande habilidade, os xuíces partícipes destas redes fan desaparecer probas, non toman en consideración expedientes fundamentais... Todo para acabar en sentenzas condenatorias irrisorias ou o arquivo do caso. Se o xuízo cae nun xuíz recto, sempre van conseguindo desprazalo da causa para se facer cargo do tema calquera García-Castellón de quenda capaz de ocultar a infamia duns, falsificar probas e posfazar outros. —Os xuíces temos unha dignidade. —Pena que a teñades tan prostituída! A cuestión hoxe é como podemos proclamar: xogo revolto! e remover esa caterva de delincuentes do núcleo do poder do Estado. Fixémonos que, detrás da reacción contra Podemos ou contra Sánchez, o que realmente se encontra é a permanencia destas redes delituosas. Os bocafrouxas de Abascal ou Feixoo o que realmente temen é o desmantelamento desa rede de delincuentes que tanto os benefician e teñen secuestrada España. Os enfurecidos con bandeirolas a posfazar a amnistía non sabemos se o que lles chincha é o hamormizar das tramas delituosas: —España vai estar ben —Eu son pánfilo! A "ruda adversidade urxente" é desmontar estas redes delituosas no núcleo do poder do Estado. Coa maior admiración e recoñecemento aos policías, xuíces e fiscais rectos, que se ven no caso de sufrir tantas vexacións.