Pablo Graña, padexeiro: "Cando non estás no mellor momento é cando tes que seguir e non virte abaixo"

—Vén de proclamarse campión na súa modalidade no Europeo de Račice (República Checa), esperábao? Levaba xa moitos anos competindo nesta distancia, subindo ao podio, logrando a prata... e sempre ía, e esta vez tamén, coa idea de gañar. Todos eses anos faltábame un pouco, sobre todo no final, que era o que máis me custaba, e este ano conseguín melloralo e, ao principio, tamén saír un pouco máis rápido. Cos tempos que estaba facendo xa ía coa idea de, polo menos, saber que ía estar nas posicións de arriba, porque ao ser un 200 nunca sabes a posición exacta... decídese por moi pouco. —É o seu primeiro ouro individual nun gran campionato malia que xa vencera no C2 e no C4 en mundiais e europeos, pero entendo que esta é unha medalla moi especial. Si, no momento de conseguila non o notas tanto, porque sempre estiven nos primeiros postos loitando por iso, pero despois si que me decato de que é un paso máis. A prata e o bronce están moi ben, pero non chegan a ser o ouro. Sempre me quedaba esa espiña cravada de non conseguilo. Aínda así, estou máis contento por facer unha boa regata que polo ouro en si. Igual unha prata, facéndoo así de ben, tamén me deixaría moi contento e con moi boas sensacións. —Foi a primeira gran competición deste ano e o mellor resultado posíbel. Como afronta o que resta de tempada? Agora queda un Selectivo antes do Mundial, que é clasificatorio para o mesmo, e a verdade é que estou moi motivado para logralo e, logo, loitar por repetir a medalla. —Ten un palmarés xa moi destacado con só 26 anos, con varias medallas de ouro e prata nos principais torneos internacionais. Cal é o seu próximo obxectivo? O meu obxectivo de cara ao final da tempada é mellorar os tempos que estou a facer, aínda que ao final o piragüismo depende moito da climatoloxía ou de como estea a auga. Polo tanto, agora o que me vai motivando até o Mundial é tentar adestrar ben e mellorar, máis agora que é verán e teño máis tempo ao non ter que estudar. Quero corrixir os fallos que teño e tamén mellorar eses tempos. De cara ao futuro, o meu obxectivo é gañar máis resistencia, que é un pouco o que me falta, para poder tentar clasificarme no C2 500, que é a distancia olímpica. —Afronta cada campionato con opcións de medalla, supón isto unha forte presión para vostede? Como se está vendo a nivel tanto físico como mental? A presión nas competicións adoito levala bastante ben. Ao final, é algo que xa está feito; todo o traballo de meses atrás é o que determina se vas competir ben ou non tan ben. Eu non vou cunha presión moi grande á competición. Si que sempre tes medo de que algo falle, que haxa un vento que poida prexudicar ou unha mala saída, pero eu diría que a presión onde máis afecta psicoloxicamente é no adestramento, nos momentos nos que non estás tan ben. Como deportista, e en calquera ámbito da vida, sempre pasas por altos e baixos, por épocas nas que non estás no teu mellor momento, pero aí é onde hai que seguir e non virse abaixo. —Vacacións terá poucas, coas competicións que se lle acumulan agora... como afronta o verán? Poucas vacacións non... ningunhas! Se non houbese Selectivo igual si que podería ter unha semana un pouco máis libre e tranquila, pero ao habelo e estar tan perto non se pode parar. Igual si baixas un pouco a carga para non queimarte, pero até que remate todo, nada de vacacións. —Volvendo ao Mundial, leva catro medallas, tres de ouro e unha de prata, esta última na pasada edición. Chega a esta cita co obxectivo de subir de novo ao máis alto do podio? Si, ao final sempre vou coa ilusión de tentar gañar, de deixalo todo na auga e de que todo saia ben. De cara ao Mundial, estou motivado por conseguir ese ouro; máis aínda, gañando xusto ao que me gañou o ano pasado, tanto no Europeo como no Mundial. Sei que estivemos moi igualados e que o volveremos estar, pero vou tentar adestrar todo o posíbel para mellorar os aspectos nos que fallo e que ese final non me custe tanto. —Como calquera deportista xa consolidado na elite, os Xogos Olímpicos, aínda que restan tres anos para os seguintes, empezarán a roldarlle na mente... No meu caso, o C2 500 é a baza que estou a barallar, porque a outra distancia olímpica é o C1 1.000, que me queda moi lonxe polas miñas cualidades. O C2 500 fáiseme, a priori, un pouco longo tamén, pero en C2 é menos tempo e non supón tanta carga como o C1. Creo que aí teño bastantes opcións e xa en anos anteriores andei bastante ben con diferentes compañeiros. Penso que as opcións están aí. Sei que hai moito nivel no Estado español e moitos C2 que andan moi perto, polo que todo vai estar moi axustado, pero por aí van os tiros. —Aínda non logrou a clasificación, pero imaxino que sería para vostede un soño estar nos Xogos dos Ánxeles 2028. Si, os Xogos Olímpicos son a meta de todo deportista, e é bonito intentalo; conseguilo xa sería incríbel. Teño un nivel bastante bo e creo que se pode loitar por iso e mesmo conseguilo. Unha gran polivalencia que se traduce en éxitos Pablo Graña está a coleccionar medallas de todas as cores e en todas as modalidades: C1, C2 e C4. Porén, até o de agora non ten preferencia por ningunha delas, xa que, como el mesmo explica, a súa comodidade nunha ou noutra depende moito do momento e da tempada. Para diferencialas, comenta que nas embarcacións por equipos, como o C2 ou o C4, "a experiencia é moi entretida, porque se traballa con outros deportistas, compártese o obxectivo e fórmase un ambiente conxunto”. O C1, pola contra, é totalmente individual á hora de competir, aínda que se adestre acompañado. Graña tamén quere destacar que nesta última modalidade as preocupacións e as presións son máis persoais, mentres que nas probas por equipos o erro dun repercute en todos os da embarcación.