Marcelo Lusardi: "Hai moi poucos skaters con discapacidade no mundo, aínda que cada vez somos máis"

—Como se chegou a organizar esta primeira competición? Arredor de 2016, cando levaba cego menos dun ano, contactoume Pity Domínguez, o director do Marisquiño, coa intención de que eu fixese unha exhibición. Levo vendo as competicións desde que teño 12 anos, polo que coñecía ben a magnitude do evento e impúñame bastante a idea de estar eu só facendo unha exhibición. Díxenlle que non e a cousa quedou alí, aínda que el seguiu insistindo. A comezos deste ano cadramos nunha presentación na Libraría Numax (Compostela) de Hugo Clemente e díxome que este ano conseguiran o apoio da Fundación Bimba y Lola, polo que podían contar con máis participantes. A cuestión é que somos moi poucos skaters con discapacidade no mundo, aínda que cada vez somos máis; pero organizar algo así implica tamén ter a capacidade de traer máis xente desde lugares moi afastados. Nese momento non acababa de crelo, porque xa seguía en redes moitas das persoas que viñeron e levo anos querendo coñecelas. Italo Romano, que veu do Brasil e é unha lenda no mundo da discapacidade, xa era o meu referente incluso antes de quedarme cego. Impactoume moito convidalo, que me respondera e que dixera que si e por suposto coñecelo en persoa. —Agora que xa pasaron algunhas semanas, cales son as súas sensacións? Son moitas. Foi algo moi denso o que vivimos. Falando desde o persoal cústame moito asimilalo. Eu non teño moitas amizades con discapacidade e aínda menos se falamos de persoas que fagan skate e teñan unha discapacidade. Cando menos en persoa, máis aló das redes sociais. Foi como teletransportarte a un lugar no que te sentes moi cómodo e que despois te quiten de aí. De súpeto estaba con máis persoas cegas que patinan, cada unha coas súas historias detrás, que ao final foron con quen máis empaticei. Falando con eles foi moi gracioso ver como cada un de nós tiña as súas maneiras de patinar, de tomar as referencias. O bastón da maioría das persoas cegas ten unha roda na punta para axudar no rastrexo. A min iso axúdame moito cando patino porque tamén roda e axúdame a recoñecer as cousas con máis facilidade. Se non rodase, ao ir máis rápido, para min non sería tan cómodo. Con todo, collín o bastón dun deles un momento e alucinei porque a súa punta era firme. Comentoume que o levaba así para poder apoiarse nel algunha vez. Cada persoa ten os seus métodos e ao ser algo tan delicado acabas por aferrarte moito á forma que tes de facer as cousas. Ao final estás practicando un deporte de risco sen ver. Engadir algo novo é moi difícil. —Que lle gustaría que ocorrese a partir de agora? En principio creo que a idea é que esta competición quede fixa no festival. Tivo moi boa recepción e achegou bastante ao evento. Quizais tamén se engada esta categoría na disciplina de BMX. Italo Romano convidoume a ir en outubro a Rio de Janeiro e estou intentando que algúns patrocinadores me axuden para poder costearme a viaxe. No Brasil hai moita comunidade. Hai máis persoas con discapacidade que patinan que en Europa. Por isto tamén é complicado facer máis cousas se non me movo a outro continente. Por suposto, hai que pelexar para que aquí tamén as haxa, mais é complicado.