Xavier Queipo presenta 'Tamarindo': "Gústame escribir cando teño ganas; se estás escribindo e xa colliches carreira, debes seguir"

—De onde vén a inspiración para Tamarindo? Foi un exercicio de contención. Hai uns 10 anos, durante o verán, decidín escribir un folio e medio cada día e parar aí. Pouco a pouco fun construíndo unha novela curta que quedou aparcada nunha carpeta do ordenador. Naquel momento estaba lendo bastante sobre Guantánamo e os trens e barcos cadea que se estabeleceran despois do 11 de setembro. Ocorréuseme escribir unha aventura de alguén que fora erroneamente detido por ser sospeitoso de terrorismo internacional. O protagonista é un biólogo que vai investigando polo mundo e que xa apareceu noutras novelas miñas. A trama comeza cando é secuestrado xunto cunha amiga, despois do cal é liberado nunha pequena illa do Caribe, mais sedado. Ao estar espertando desta sedación, o relato é confuso; mestúranse a memoria e a realidade. Durante a pandemia, que tiñamos tempo para todo, dinlle varias voltas e comecei a presentala a algúns premios. Levei a sorpresa de que me deron o primeiro premio no Vilar Ponte, o cal para min era arriscado porque sinto que, ao estabelecer un segundo premio, hai unha xerarquía e é difícil non compararse. —Ese tipo de narración resulta moi interesante, posto que require toda a atención de quen le. Claro. Nas primeiras liñas xa queda claro que o protagonista está sufrindo unha amnesia que afecta a súa memoria a curto prazo. Sabe perfectamente quen é, o que non sabe é o que pasou nas últimas horas, por estar baixo os efectos dunha droga sedativa. Con este tipo de drogas, ti podes estar falando e contestando preguntas, mais sen conciencia de estar a facelo. Hai que ler o libro sabendo que quen narra está nun estado de confusión. Esta obra está publicada en Aira porque eu tiña interese no seu catálogo e porque considero que ten á fronte un editor de verdade. Non digo que o resto non o sexan, mais César Lorenzo fai recomendacións, dá consellos, pídeche que reflexiones sobre certos puntos... é un editor que fai o seu traballo ao 100% e que non só se dedica a facer correccións ortográficas. —Falaba de facer un exercicio de contención... Por que quería conterse? Viña de rematar outra novela e antes de comezar outra historia tan longa decidín que quería probar este método que contan algúns escritores para seguir unha rutina. Teño que recoñecer que, como método, a min non me convenceu. O que me gusta é escribir cando teño ganas de facelo. Quizais catro ou cinco horas un día, ao día seguinte nada e ao seguinte outras catro horas. Creo que a contención demanda moito dun mesmo. Se estás escribindo e xa colliches carreira, debes seguir. Sobre todo se estás na primeira versión. Tamén é certo que eu sempre fun moi oportunista no que se refire aos horarios. Tiña que aproveitar o tempo que tiña. Eu traballaba 10 horas ao día, ás veces incluso 14, mais tamén tiña que coller bastantes avións para ir a xuntanzas. Cando o facía, aproveitaba e escribía un pouco. Cando quedaba no hotel despois de cear, por iso de que non é bo ir durmir xusto despois de comer algo, escribía algo máis. Así, vas xuntando horas e ao cabo dun tempo tes un texto longo de corrido. Despois comeza a que para min é a parte máis bonita: a corrección. Os arranxos musicais do propio texto.