Uqui Permui: "Se non tratamos a violencia machista como un problema social será complicado avanzar"

—Que papel xogaron as institucións e as empresas á hora de dar voz á campaña 'En negro contra a violencia'? A nosa acción tivo o apoio de concellos que, posteriormente, involucraron empresas e colectivos. Chega un momento, sobre todo na pandemia, no que os concellos toman un papel máis latente, o que nos obrigou a cambiar de formato. Hai que diferenciar o papel que xogan os concellos pequenos e os grandes. Curiosamente a acción comeza e está deseñada para un lugar grande porque hai máis comercio, mais mantívose no tempo en concellos pequenos. As institucións divulgan a campaña, polo que se rompe cunha dinámica de non facer ningún tipo de acción para pór no centro unha problemática moi grave. —De que maneira o proxecto marcou un antes e un despois na visibilidade da violencia de xénero na Galiza? Foi algo novidoso, cunha metodoloxía fresca que se implantou posteriormente noutros proxectos. Cando se replica algo é porque funciona. No ámbito de acción contra as violencias machistas foi un fito, porque non existía algo similar até o momento. Ademais, conseguiu a implicación dos homes, algo moi importante porque a maioría de campañas carecen de presenza masculina. —Como unha campaña de hai oito anos é capaz de aplicarse á sociedade actual? Non é unha acción fixa, foise adaptando. Contou con cambios tanto de deseño como de enfoque. Fomos aprendendo e tivemos que inventar ferramentas que aplicabamos para que puidera seguir sendo orixinal. No primeiro ano era moi difícil que os comercios aceptaran os letreiros que falaban de machismo, preferían lemas que non tiveran a palabra explícita; porén, agora vemos este tipo de letreiros nos escaparates de maneira constante. —No libro fálase da implicación dos homes contra as violencias machistas durante a campaña. Que papel xogaron? A súa presenza foi, e é, imprescindíbel. Se non somos capaces de tratar a violencia machista como un problema social será complicado avanzar nesta loita. Cando imprimimos o libro estaba unha muller realizando a encadernación e o encargado díxolle: "Estás co libro 'das chicas'?". Esa é a realidade na que nos atopamos e temos que mudala, porque é intolerábel pensar que unha problemática tan grave estea exclusivamente vencellada ás mulleres, que somos as vítimas. O problema está nos agresores e nas persoas con actitudes machistas. —A obra autodefínese como un manual. Cales considera que son os maiores desafíos á hora de tratar a violencia de xénero na Galiza? O principal ten a ver coa pedagoxía, debemos conseguir que no ámbito educativo sexa un tema importante. Falta coñecemento sobre feminismo nas aulas e cando se trata é de maneira superficial. Outro dos principais desafíos ten a ver coa comunicación. Hai varias décadas o feminismo estaba menos incorporado socialmente, mais existían núcleos específicos de información, conseguindo que estivera máis presente que agora en determinados espazos. Actualmente podemos comunicarnos e obter información de maneiras infinitas, mais a nosa sociedade está máis desinformada que nunca.