Sumrrá celebra un cuarto de século na primeira liña do jazz europeo

Despois de 25 anos, Sumrrá -o trío formado por LAR Legido, Manuel Gutiérrez e Xacobe Martínez Antelo- segue soando a novo e desafiante. A seguridade e a cohesión musical que lograron crear ao longo deste tempo non foi en detrimento da frescura nin do gusto pola exploración. A proba está na recente xira que fixeron con El Niño de Elche: un feliz experimento que mantén vivo o desexo de transitar camiños musicais inéditos. Agora a formación quere celebrar este 25º aniversario con varios concertos nos que revisarán os seus maiores éxitos e nos que lembrarán unha traxectoria de dúas décadas e media e sete traballos discográficos. Axiña desvelarán datas e lugares mais, mentres tanto, xa anuncian que continuarán coa súa tempada número once na Casa das Crechas, o local da noite compostelá no que son grupo residente nos coñecidos "Domingos de Sumrrá". Por se fose pouco, están comezando a xestar o que será o seu oitavo traballo que verá a luz a finais deste ano e que lle porá o ramo a este aniversario. En estado de graza "A verdade é que o arranque de Sumrrá foi absolutamente casual e, desde logo, coa absoluta certeza de que aquilo era un proxecto para catro concertos", declara Xacobe Martínez Antelo, baixista da formación, a Nós Diario. "Para empezar, se soubésemos que ía durar tanto, seguramente escolleriamos outro nome e non teríamos que estar respondendo continuamente á pregunta de por que nos chamamos así! Pero o caso é que acabou tomando unhas dimensión que nunca imaxinamos e cando nos decatamos, levabamos toda unha vida xuntos". O certo é que Sumrrá non precisou de moito ruído nin de grandes campañas de promoción para ir colleitando o beneplácito do público e da crítica, para ir abríndose un oco no panorama do jazz internacional, e para ir acumulando premios que os poñen na primeira liña do jazz europeo. Xacobe Martínez Antelo: "Galiza leva sendo unha canteira de proxectos jazzísticos interesantes desde hai corenta anos". "O certo é que xa hai uns anos que eu teño a sensación de que este é un proxecto para sempre, de que, agás que ocorra unha catástrofe, isto vai perdurar. Musicalmente estamos nunha especie de estado de graza que propicia que todo o que probamos resulta interesante e que, ademais, somos quen de transmitilo ao público. Por iso estamos entusiasmados co proxecto e seguimos investigando para descubrir máis cousas que nos sigan fascinando e que poidamos compartir coa xente". Sumrrá pasou durante estes anos por todo tipo de programacións e se cadra foi grazas a un xogo musical que ten a capacidade de proxectalos máis alá do público do jazz. "Non sabería dicilo con certeza, porque a industria musical cambiou moito nestes anos. A nosa constante é seguir facendo música xuntos e seguir conectando co público, os fieis e os que nos descobren cada día. El Niño de Elche Esa vontade de busca e de experimentación é a que leva a Sumrrá a afondar na combinación de composicións atractivas, unha enorme capacidade de compenetración entre os tres músicos, e a creación dunha personalidade musical que non resulta sinxela pero si atractiva para un amplo abano de persoas. É tamén o motor que os levou a compartir escenario con El Niño de Elche, unha experiencia coa que, di Martínez Antelo, quedaron encantados. "Si, aínda que en principio a colaboración se proxectou para só uns poucos concertos, a experiencia foi magnífica e queremos continuar partillando escenarios: máis pronto que tarde repetiremos ese concerto. Antes de comezar, sen coñecernos de antemán, xa tiñamos o pálpito de que aquilo funcionaría. O que non imaxinabamos é que esta reunión superaría con moito as nosas mellores expectativas. O que resulta moi potente é que tanto el coma nós facemos parte de proxectos moi enraizados nos nosos respectivos territorios e, non obstante, logramos ir á esencia da música e lograr unha conexión que é un auténtico milagre". En todo caso, os de Sumrrá están decididos a que este 2025 sirva como escusa para celebrar esas dúas décadas e media de traxectoria, "por se hai alguén que aínda non se enterou de que existimos, que teña a oportunidade de coñecr a nosa música. Xa temos axendados un par de concertos importantes, mais deben ser os programadores os que os anuncien no seu momento". '7 visións' de Sumrrá, nova música para romper coa literalidade Dentro dese programa de celebracións está previsto tamén un disco no que -atención- o grupo quere arriscar, un verbo que tratándose de Sumrrá pode dar lugar a un verdadeiro terremoto musical. "Sempre tentamos convocar as forzas do risco, pero desta vez estamos decididos a facer algo que non fixemos nunca. Xa estamos traballando nese disco porque nos parece que unha forma moi bonita de festexar estes vinte e cinco anos é lanzar unha pedra cara ao futuro. Nos próximos concertos trataremos de ir mostrando eses novos camiños. En realidade son os concertos os que nos dan a vida e os que nos posibilitaron permanecer unidos durante tantos anos". Entre a tradición galega e a vangarda europea o jazz chámase Baldo Martínez A obsesión polos números da industria musical Martínez Antelo entende que é difícil facer un diagnóstico da situación do jazz agora mesmo na Galiza "porque cada un fala da feira segundo lle vai nela, e aí coñezo experiencias moi diferentes. O que si che podo dicir é que existe unha oferta ampla e variada, hai músicos, hai espazos e hai público, pero as prácticas da industria son cada vez máis radicais. Estase fiando todo a grandes festivais que poidan atraer cantidades enormes de público e que, polo tanto, son cada vez máis homoxéneos e menos arriscados musicalmente. E iso non se pode obviar". Esa obsesión polo número non é exclusiva da iniciativa privada, senón que tamén afecta ao investimento público, cada vez máis contaxiado por ese prurito de obter grandes cifras que trasadar aos titulares. . "Claro, existen programacións impecábeis que son capaces de conxugar prestixio, diversidade, risco e atractivo. Pero as grandes apostas non acompañan esas propostas. Dá a sensación de que as administracións están máis pendentes de apoiar eventos que xa contan cun respaldo económico forte e que en consecuencia, non necesitan dese apoio. E, pola contra, déixanse sen amparo proxectos que posúen unha gran calidade que si precsarían dun certo estímulo para coller impulso para chegar ao público".