Sonia García, ilustradora do cartel dos Premios de Teatro María Casares: "Quixen ilustrar a furgoneta que tiña cada compañía teatral e a convivencia que facían nela"

—Como enfrontou o deseño deste cartel? Unha vez que recibín a encarga, púxenme en contacto coas persoas que van presentar a gala, que aínda é sorpresa. Estivemos falando da temática escollida para fiar a gala deste ano, que xira arredor da evolución das compañías de teatro e como era antes o oficio. De todas as cousas que me contaron, co que máis me quedei foi con esa furgoneta que tiña cada compañía e a convivencia que facían nela. Así, intentei facer personaxes moi diferentes dentro dunha mesma furgoneta: punkies, hippies e demais. Foi un traballo laborioso porque fun facendo capa por capa, personaxe por personaxe, para que o cartel puidera adaptarse a moitos formatos e tamén á animación. Tiña que se moi versátil. Isto implicaba ter un primeiro plano de todos os elementos que compoñen o cartel. Con respecto ás cores, buscaba algo entrañábel e con cores vivas, contrastando tamén con carteis nos que predominaba o azul ou as cores máis apagadas. —Tivo liberdade total ou había algunhas directrices? Deixáronme facer o que quixera. O único foi que como a animación a ía facer Manuel Silva, traballamos bastante man a man porque todo o que eu puidera deixarlle feito ía facer o seu traballo moito máis doado que se tiña que recortar ou ampliar algo. Sabendo que a ilustración tiña que adaptarse a tantos formatos, xa a fixen tendo en conta estas necesidades. Tamén tiven moi en conta as persoas que van presentar a gala para que todo tivese máis cohesión. De feito, foron quen primeiro viron a ilustración, antes incluso que Manuel. Quedei moi contenta co traballo. —En que outros proxectos está traballando? Nestes momentos xa teño practicamente rematada a miña páxina web, mais aínda me falta darlle os últimos toques á tenda online, polo que aínda non está publicada. Isto tamén implica que estou preparando as láminas e demais que irán colgadas na tenda e estou pensando en comezar a dar aulas de fotografía e ilustración en residencias artísticas durante o verán. Agora que estou vivindo no Barbanza, estou arranxando o que vai ser o meu novo estudio. E aprendendo a facer cerámica! Tamén estou a piques de recoller a maqueta dun libro que rematei e que forma parte dunha exposición que se vai facer da Escola Mestre Mateo. Este traballo centrouse nun fotolibro que fixen na viaxe para realizar unhas prácticas de fotografía e audiovisual en Italia. O fotolibro chámase Nero di Puglia, porque era o coche co que viaxamos ao sur do país. É como un diario de bitácora: cada día hai un código QR na páxina na que escribo o que sucedeu, que leva ao ambiente sonoro que se recolleu nese propio día. E hai tamén unha tira, como de fotografía analóxica, na que se arrodea a fotografía seleccionada do día. A que eu consideraba a mellor. Paseino moi ben facéndoo e agora mesmo estou en conversas con varias editoriais, mais aínda non hai nada pechado. O único libro que escribín, e ilustrei, Sementes (Xerais) publicouse en 2017, mais desde entón non volvín escribir nada máis. Con todo, neste proxecto atopei unha conexión moi boa coa xente que coñecemos traballando alí, tiven a oportunidade de facer carteis para toda Italia e traballei en varias curtametraxes. O propio director do documental para o que fixen carteis era grego, mais estaba casado cunha galega, algo que descubrín no meu terceiro día alí.