Samuel Merino, Premio Manuel Lueiro de Poesía: "Un dos labores da poesía é a resignificación, e moitas veces xorde como unha necesidade"

—O xurado salientou a intertextualidade dos poemas e o diálogo coa filosofía. Que era o que buscaba con Manual de camuflaxe? Tiña varios poemas escritos ao longo do último ano e, repasándoos, atopei unha idea que os percorría todos, como un fío condutor. Púxenme a traballar de forma automática, sen intención de rematar un libro nin cun proxecto claro. Foi un proceso moi orgánico porque simplemente se trataba de tirar do fío a partir deses poemas e rescatar algunhas lecturas do último ano que conectaban con estes. Unha non é só poeta polo que escribe, senón sobre todo polo que le e polo que vai recollendo doutras. Evidentemente, polo feito de ser dunha mesma e levar o filtro propio, o que creas vai ser diferente, mais nunca creamos de cero. Neste sentido, estou moi influído polas miñas lecturas e intereses. Influído e nesgado, claro. Este é un poemario que abrangue unha pregunta universal e que nos últimos tempos é moi candente: a identidade. Quen somos? Cal é o noso lugar no mundo? Isto moitas veces entra en conflito con algo moito máis poderoso ca nós: o contexto, a comunidade da que formamos parte, a nosa historia, a nosa relación cos demais... —Tamén a cultura á que accedemos. Claro. Eu escribín este libro influenciado polas lecturas que fixen. Mais escollín esas lecturas, e non outras, tamén polo meu contexto. Son libros que me aconsellaron ou que chegaron a min a raíz doutros libros. Hai toda unha rede tecida que vai moito máis aló mesmo da miña vontade. Hai moito de azar. A meirande parte do que fago e do resultado disto non é meu, é o froito da confluencia de moitas vontades alleas a min. —Partiu deses poemas, mais tivo que facer relecturas para abordar os seguintes que escribiu? Como dicía, foi un proceso moi orgánico, que ademais cadrou nun período de convalecencia. Unha vez que atopei o fío condutor comezou este proceso, que está en todas as persoas que nos dedicamos á poesía, de facernos preguntas, interpelarnos a nós mesmas e ás demais. Precisamente por cadrar nese período, tiña tempo para dedicarme a min, a estar só, polo que a medida que ía lendo eses poemas tamén volvía ao meu andel para ver as citas que tiña subliñadas nas miñas lecturas. Eu non son unha persoa que teña memoria para lembrar estas cousas, mais manexo moito os libros, subliño, escríboos moito, polo que rescatei aqueles que sabía que me marcaran dalgún modo. Así, fun interconectando, tecendo unha rede e dándolle forma ao poemario. Un dos labores da poesía é a resignificación, dotar de sentido ás cousas, e moitas veces xorde como unha necesidade. Tamén é certo que se nos inculca que todo ten que ter un sentido ou unha causa e, ás veces, lidar co caos é algo moi complicado, sobre todo se tes unha teima coa necesidade de control, coma min. Aprender a lidar coa incerteza é fundamental para manter a cordura. Creo que está moi ben decatarse de que moitas veces a finalidade non é responder preguntas, senón facelas e refacelas. Por iso creo que a miña paixón pola filosofía e o labor poético que estou facendo agora se complementan tan ben. Precisamente por iso tamén me fixo especial ilusión que na acta do xurado quedaran reflectidos os meus tres intereses principais: filosofía, linguaxe poética e plasticidade escénica.