Rosa Cedrón e Xavier Alern: "Mike Oldfield lembra Santa Cristina como algo alucinante, queremos volver traer a súa música á Galiza"

—Máis de 60 músicos para interpretar Hergest Ridge e outros éxitos de Mike Oldfield. Como se organiza algo así?
Xavier Alern: En resumo, con moita dor, porque é certamente moi complicado. No Palau da Música de Barcelona non hai problema porque eles son os programadores e quen financian o concerto, é o único auditorio do mundo que programou as tres grandes pezas de Mike Oldfield polo seu 50 aniversario, Tubullar Bells en 2023, Hergest Ridge en 2024 e xa nos programou para Ommadawn o ano que vén. Eles creron no proxecto desde o comezo e puxérono todo para que fose posíbel.

Con respecto ao concerto de Madrid, exactamente igual que o ano pasado cando interpretamos Tubullar Bells, este concerto organízoo eu desde todos os puntos de vista, tanto o comunicativo como o financeiro e o musical. Aínda non puidemos atopar unha promotora grande que crea que isto pode ser economicamente viábel.

—Rosa, como se sinte participando deste proxecto? É vostede a única estrela que repite con respecto á anterior cita de cantantes que acompañaron Mike Oldfield na súa carreira.
Rosa Cedrón: (Ri por considerala unha estrela) Xa levo dous e cantas máis citas se puidesen facer, eu estaría encantada. Sempre digo que fun moi afortunada con respecto aos proxectos que se me propuxeron e á xente que chamou á miña porta. A música para min ten ese sentido, o primeiro é o desfrute máximo, e podo asegurar que con eles é un auténtico gozo estar, a calidade que teñen como músicos e como persoas (Xavier é incríbel) é digna de admirar, así como o tesón e a fortaleza que teñen.

Cando comecei a falar con Xavier e vin o que era capaz de facer díxenlle que era unha especie de realizador de soños, e a min iso dáme moita envexa sa, ver xente que ten un soño e que a pesar de todo, perségueo, vai por el, e materialízao. Eu teño moitos soños, mais non teño esa capacidade e esa valentía de sacalos adiante. Para min foi incríbel poder volver cantar The Inner Child.

Sempre digo que cando estiven en Londres con Mike era unha cría inexperta, era das primeiras veces que me subía a un escenario e a primeira que saía traballar soa fóra da casa, e ía estar con Mike Oldfield, que podo dicir sobre o que significaba para min. Desfrutei mais non moito, porque debaixo da saia estaban tremendo as miñas patiñas (rin), e sempre dixen oxalá que a vida me volva dar a oportunidade de cantar The Inner Child porque a vou gozar, e así foi.

Foi incríbel, e foi case como estar aquela vez no escenario con Mike Oldfield, porque realmente os arranxos están feitos ao milímetro, non sei como Xavier o fai mais é incríbel, foi unha experiencia moi bonita e despois repetín no Palau con Hergest Ridge.

—A propia Rosa Cedrón, Barry Palmer, Maggie Reilly, Anita Hegerland, Nikki Lamborn… Agora Roger Chapman e Galen Ayers (a filla de Kevin Ayers). Ten que ser difícil contar con estas estrelas.
Xavier: Nin estas persoas ao comezo crían moito en nós. A medida que fomos traballando, por exemplo con Barry xa o fixemos en catro ocasións, e con Maggie e Anita dúas veces, pois segundo nos foron coñecendo foron confiando no proxecto. Creo que cando Maggie veu a Barcelona ficou un pouco impresionada, porque non imaxinaba aquel nivel e non coñecía o Palau da Música, e é un edificio que é patrimonio da humanidade.

Son, ou foron, grandes estrelas no seu momento, entón seguen un pouco ancorados no pasado, mais en xeral a vontade de participar estivo desde o inicio, e logo foi medrando. Ao comezo foi bastante complicado negociar con algunha destas estrelas, e agora é moito máis fácil, mais debido aos seus cachés e a outras circunstancias, penso que temos que ir diversificando.

Ademais hai que ter en conta que algunhas destas persoas son moi maiores, Chapman ten 81 anos, e a nós fainos moita ilusión traballar con eles, mais hai que ter tamén un pouco de visión. Por exemplo, a min encantaríame traballar con Bonnie Tyler, e se non pode ser o ano que vén nin o outro, pois igual retírase e xa non temos esa oportunidade.

Até o de agora falei varias veces co seu manager e sempre coincidiu que cando nós máis ou menos tiñamos o concerto ela tamén, entón é un pouco como un quebracabezas no que estás movendo as pezas vendo que che encaixa mellor para un concerto ou para outro.

O caso de Rosa é diferente, con ela xa hai outra cousa, é un pouco como a nosa musa, entón ela dinos que Hergest Ridge si mais que Ommadawn tamén, eh! (Ai, esa é a miña obra favorita, di Rosa Cedrón sobre Ommadawn) E todo o que poida ser, Rosa é intocábel.

Rosa: Eu estou disposta, sempre que ves un proxecto que sobre todo ten corazón, porque iso é o máis difícil hoxe na música, converteuse nun mundo no que o que prima é o inmediato e as vendas, e o que menos importa é a calidade da música e a calidade humana de moitos artistas. Escapo un pouco diso e sempre me quedo coa xente que fai a música polo amor á mesma, e moitas veces é por amor ao arte, porque somos deses bichos raros que seguimos aquí contra vento e marea e imos surfeando as ondas como podemos, e seguimos. Para min é fundamental, e eles teñen corazón e alma, e aí estarei sempre que me precisen.

—Vostede gravou e xirou con Mike Oldfield, este proxecto trae lembranzas, non?
Rosa: Moitas. Ademais, mantén viva esa ilusión de que Mike volva aparecer algún día nas nosas vidas. É un misterio o que pasou con el e eu estráñoo moito, é desta xente que me gustaría que vivise eternamente, e eternamente moza para seguir e seguir. Tróuxome moitas lembranzas a primeira vez que estiven alí en Madrid, emocioneime moito precisamente por iso, porque me transportou a aquela época. De repente volvín ter 25 anos e estaba aí cantando diante de Richard Branson [fundador de Virgin e promotor de Mike Oldfield], foi moi bonito.

—Tubular Bells e ese reencontro de estrelas foi un verdadeiro éxito. E Hergest Ridge xa o interpretaron no Palau, como enfrontan esta segunda volta en Madrid?
Xavier: Nós sempre intentamos facelo o mellor que podemos, creo que Hergest Ridge tocámolo pouco e esta vai ser a segunda, e penso que en Madrid ímolo facer moi ben, témolo máis maduro e creo que algunhas cousiñas que non acabaron de funcionar en Barcelona, agora si van ir perfectamente. É un disco difícil de interpretar, porque Tubullar Bells é un non parar, continuamente están entrado ideas novas, e instrumentacións diferentes, entón obrígache a estar enriba da peza, mentres que Hergest Ridge ten unha atmosfera moito máis contemplativa, tes que ir con moito coidado cos tempos para podelos manter. Sorprendeume o complicado que é de interpretar, parecía máis sinxelo que Tubullar Bells, mais non.

É verdade que é menos virtuoso, non hai pasaxes de gran virtuosismo instrumental polo medio mais é complicado facelo funcionar. Ademais é un álbum inxustamente esquecido, para min e para moitos fans da música de Mike é un dos mellores discos, para min o terceiro ou o cuarto mellor. Mais, excepto por Fadalack, que é un grupo de Alacant e que son uns apaixonados de Mike, este álbum non se interpretou xamais. Nin o propio Mike Oldfield o tocou en directo, e moito menos como o gravou. É un reto Hergest Ridge, é unha montaña que hai que subir.

—Rosa, xa interpretou Hergest Ridge no Palau, agora en Madrid. Como se sinte ao facer de solista nunha obra sinfónica de Mike Oldfield?
Rosa: Para min non é estraño porque veño da música clásica. Aínda que como violonchelista estás todo o tempo tocando, hai momentos nos que tes que simplemente sentar e desfrutar, contar compases ás veces, non sempre, mais neste caso hai veces que soa tan máxico que me vou. Disto que dis: Onde estamos, canto falta para entrar? Mais non me costa, porque estou acostumada a este tipo de formatos máis clásicos, diferentes a cantar unha canción de tres minutos e xa está. É de moito gozo, moito desfrute, encántanme os coros e ter os músicos detrás. É como un baño terapéutico de son incríbel.

—No encontro de Madrid, Man in the Rain foi alucinante, mais The Inner Child causou unha extraordinaria emoción na audiencia.
Rosa: Con todos os escenarios nos que estiven, con todos os lugares que visitei con Luar na Lubre, que fomos polo mundo enteiro, xamais estivera nin no Auditorio Nacional nin no Palau da Música, a Xavier débolle o feito de poder ter pisado estes dous escenarios, poder morrer e dicir que cantei neles.

Creo que ás veces pódeme a emoción e vai en detrimento da técnica ou da perfección vocal. Neses momentos teño a opción de cortar a emoción e volver á parte técnica e facelo todo moi perfecto ou de deixarme levar, e o 98% das veces pasa o segundo. Entón, si que é verdade que non saio tan satisfeita tecnicamente, mais si chea de emoción, e para min ese día foi incríbel, non sabería dicir, rompín en anacos.

A xente tiña na memoria a famosa noite do concerto en Londres, que se seguiu na radio e na televisión, foi unha pasada e eu naquela altura non era consciente do que estaba a acontecer. Apenas chegara a Luar na Lubre, non era consciente, agora miro atrás e penso, isto é ter todo un país pendente dunha estrea mundial. Era ademais unha época na que a música se valoraba doutra maneira, e os grandes artistas tamén. A ver se con sorte se recupera un pouco esa forma de percibir por parte do público.

—Percibides que hai xente moza que non tivo oportunidade de ver un concerto de Mike Oldfield que vos segue?
Xavier: Teño a percepción de que está sendo moi difícil defender a idea de que a música, ou cando menos os catro primeiros discos de Mike Oldfield, son música contemporánea, música clásica do século XX, por dicilo dalgunha maneira. Hai unha gran parte dos seguidores de Mike que non poden desconectar a música da persoa, pensan que se non está el, o que estamos facendo é un grupo de tributo. Entón o que fan as reais filharmónicas son tributos a Beethoven, digo eu.

Igual que se vas a un concerto de Michael Nyman non vas requirir a súa presenza aí, aínda que está vivo, pois eu creo que isto debería de empezar a acontecer ao redor da figura de Mike Oldfield, os fans teñen que empezar a pensar niso, porque Mike xa é maior e non vai volver aos escenarios, e se a súa música ten que sobrevivir vai ser sen el.

Aos programadores pásalles un pouco o mesmo, ven Mike Oldfield como o tipo de Moonlight Shadow, como ese músico de pop, ou como moito rock progresivo, e din que iso non o programan. Non contemplan que se pode defender como música contemporánea, e teñen programación de música contemporánea, poden mételo aí.

Incluso o propio Mike Oldfield non pensou nisto, non ten claro o alcance da súa música, e dígoo porque o falei coa súa irmá e repetinllo varias veces, que hai que publicar as partituras. Sen elas ninguén se vai meter nisto, non todo o mundo ten a paciencia de transcribir Tubullar Bells instrumento por instrumento, nota por nota e ritmo por ritmo. Se non está a partitura transcrita e completa, non se vai interpretar, e iso é unha conta pendente na que hai que traballar duro, porque se non ímonos atopar con que a música de Mike vai estar vencellada a unha época e a unhas xeracións.

Eu teño centos de milleiros de visitas na páxina web e vexo que practicamente todo o mundo que está interesado é de 45 para arriba cun pico sobre os 60, entón o interese de 40 anos para abaixo decae dunha maneira brutal, e se queremos que esta música se siga tocando, independentemente do seu autor, pois hai que traballalo. Con todo, evidentemente hai excepcións e tamén nos segue público mozo, e hai xente que vén cos seus fillos.

—Con máis de 60 músicos, custa pensar neste proxecto como unha banda tributo, senón como a interpretación de verdadeiras obras sinfónicas.
Rosa: Están interpretando obras mestras, que o ideal sería que se perpetuasen no tempo, igual que seguimos tocando Beethoven ou Mozart. Que igual para alguén non está ao nivel destes compositores, vale, mais é música que marcou unha época e que realmente alcanza esa clasificación de clásica pola súa complexidade e por como está concibida. Hoxe tocamos a novena de Beethoven, perfecto, pois mañá Tubullar Bells ou Ommadawn.

Somos todos xa moi maiorciños, mais quedan os que eu chamo os meus nenos, xente que se me aproxima e me di que me veu en Santa Cristina cando tiña cinco anos, e doulles unha aperta e dígolles a sorte que tiveron de que os seus pais os levasen a eses concertos. E grazas a eses pais que levaron a eses fillos que hoxe podemos estar aquí falando de Mike Oldfield e tocando a súa música. Se non pasaría á historia como o de Moonlight Shadow e punto, porque escoitas a radio e é o que de vez en cando soa (ou no supermercado, di Xavier Alern). É moitísimo máis que iso, mais tamén é certo que igual non se soubo vender, que é un mal que nos toca a moitos, que desfrutamos da música, somos uns frikis, e nos conformamos con gozar compoñendo e cantando, mais tampouco nos vai máis alá a cabeciña. Moitas veces non somos conscientes de que non nos vamos cando morremos, que aí quedamos co que imos facendo.

Xavier: Exacto. Hai moitos compositores, eu coñezo uns cantos casos, que cando chegan a certa idade teñen un dos seus discípulos ao seu carón, porque se non se fai alguén cargo do seu legado, os herdeiros físicos moitas veces non o fan. Mike ten á súa irmá, mais creo que non ten unha persoa que se encargue disto, non digo a discográfica, digo unha persoa que o faga con amor pola súa obra. Alguén que diga, hai que transcribir isto e hai que facelo ben porque estas partituras de aquí a 50 anos teñen que poder ser interpretadas. El, como todos os grandes artistas, está no seu planeta persoal e non se preocupa destas cousas. Se cando tiña 20 anos, cando gravou Tubullar Bells, e cando vas ter máis ambición que con 20 anos, pois retirouse e estivo varios anos na montaña e non quería saber nada das vendas nin das promocións, só que Richard Branson lle asinase os cheques, e todo o que quería saber, pois imaxina agora, dálle todo igual, cando menos neste sentido, el quere vivir a súa vida á súa maneira, facer meditación e saír a pasear cos cans.

—Rosa, vostede gardou relación durante tempo con el.
Rosa: Si. Sempre dixen que é como un río que aparece e desaparece. Cando foi o de Londres pensei que nunca máis ía ter a oportunidade de coincidir con el, e si pasou, cando fixeron o Night Of The Proms casualmente Miriam Stockley tivo que marchar, non sei que pasou, e tiven a sorte de que lembraron que a Rosiña vive aquí e que da Coruña a Valencia ou Madrid tampouco hai moita distancia, así que me dixeron que fose cantar o Moonlight Shadow e To France con Mike. Entón si que, claro, houbo contacto no tempo, mais moi esporádico, por tempo si e por tempo non, é moi curioso. Mais a verdade é que eu gardo un cariño inmenso por el, sempre me pareceu un xenio, e sempre entendes a vida que levan as persoas, o que conforma un carácter e unha forma de ser, e chegas a aceptalo. Eu tamén son así, moi de aparecer e desaparecer, tamén teño fases nas que quero estar metida nun oviño e que non me mire ninguén, e non falar, e de repente saio outra vez, e por iso entendo moi ben ese tipo de personalidades, teño moita empatía nese sentido.

Estareille eternamente agradecida, para min foi enormemente xeneroso. É o meu talismán, e querendo ou sen querer, porque foi froito do azar, foi grazas a el que min se me coñeceu máis alá do 'telón de grelos'. Se non chega a ser que grava O son do ar e localizan Bieito Romero [fundador de Luar na Lubre], porque querían ser legais os de Warner e sabían que aquela melodía tiña que ter un autor, pois se non chega a ser por iso eu nin tan sequera tería entrado en Luar na Lubre, porque alí seguirían Anna Espinosa e Daniel Sisto. Para min foi o meu talismán, a miña fada madriña.

A miña lembranza de traballar con el en Londres é moi bonita, alucinante, alén dos musicazos que había no escenario, que eu pensaba, que pinto eu aquí. Era incríbel, de repente verme nunha gran produción con ensaios nunha nave con técnicos e con todo, para min era alucinante, e velo traballar, un dez.

Tivo que vir Warner, como pasa moitas veces na nosa terra, a fixarse nos músicos que había en Luar na Lubre, igual que lle pasou a Carlos Núñez e a moitos outros. E Dani e Anna, que foi a primeira cantante do grupo, decidiron que non ían poder enfrontar todo o que viña enriba, que era moi gordo, porque o foi, a verdade. Aí foi cando Luar na Lubre precisou unha voz, e eu creo que min probáronme tocando o chelo, mais xa con vistas de que cantase. Preguntáronlle ao meu irmán se cantaba, e díxolles que si, que na ducha, e dixéronme se quería probar, e xa se fodeu, deixei o conservatorio e deixei todo. A miña ruína, adeus vida acomodada, adeus xubilación, así que iso tamén llo debo a el (é broma, di entre risas). Aí foi, xa non houbo nada que facer, foi o comezo da loucura, e xa a loucura máxima cando soa o teléfono e era o manager, e me di que faga as maletas que imos a Londres a gravar con Mike Oldfield o Tubullar Bells III.

—Estades preparando o concerto de Ommadawn no Palau a un ano vista.
Xavier: En Ommadawn vai haber menos músicos no escenario porque non hai coro. O elenco de Hergest Ridge creceu moito porque precisamos un coro, mais o que ten Ommadawn é que por sorte, ou por desgraza para nós, nesta obra Mike dispuxo do dobre de pistas para gravar con respecto aos anteriores traballos, o cal significa o dobre de instrumentos e o dobre de complicacións.

Precisamente esta semana falei coa xente do Palau da Música e díxenlles que tiña que comprar un bouzouki grego, un bangio, un baixo acústico, unha arpa, un montón de cousas, e non só compralas, senón aprender a tocalas.
Rosa: Claro, é que tocaba todo el [Mike Oldfield], pois xa está, por tocar.
Xavier: Nunca toquei un bouzouki nin un bangio, e todo require un tempo, xa non é só transcribir o disco, hai moitas cousas, dediquei unhas cantas semanas a pensar no coro infantil, busquei un grupo de percusión africana e xa o teño, un bo grupo de Senegal… E que alí a Mike fóiselle completamente. O gaiteiro, pois a gaita tiña bastante claro quen e Rosa axudoume con iso, e vai vir Bieito Romero. O gaiteiro é unha figura principal en Ommadawn.

—Isto é unha exclusiva, entendo.
Xavier: Pois si, con Bieito falamos bastante porque é un bo conversador (Rosa asinte) mais aínda non comezamos a traballar, despois do verán xa lle mandarei as partituras e vai ser algo bastante impresionante. Ommadawn é o meu disco favorito, non só de Mike Oldfield, de todo (de todo, di tamén Rosa), é a miña música preferida. Agora, 40 anos despois da primeira vez que o escoitei, cada vez que entra a guitarra ao comezo, emociónome. Aí vouno dar todo, logo sairá o que sairá, porque o directo é moi cruel ás veces, mais eu voume pór moi en serio, máis que coa miña tese de doutoramento, este concerto vai ser a bomba. E claro, aínda estamos cos preparativos, cun ollo posto en Ommadawn e agora vén o concerto de Madrid con Hergest Ridge, e este verán teño un pouco de reestruturación na orquestra, mais imos con todo.

—Shadow on the Wall é un dos temas que van tocar en Madrid, con Chapman, unha icona do rock.
Xavier: Con Roger Chapman estamos falando dun cantante do nivel de John Miles ou case de Van Morrison ou Paul Rogers, son uns cantantes dunha xeración única. Cando estás no escenario e ves como entra, dis, é o xefe, é a experiencia de estar cun alguén que igual leva 4.000 concertos enriba, é un capo. Poderás dicir, eu traballei con Roger Chapman unha vez.

Rosa: Faime moita ilusión compartir escenario con estes artistas. É incríbel o que me pasou en Madrid de coñecer todas estas persoas, Anita é como un osiño, aproxímaste máis aínda á historia de Mike. Non entendo que a xente se poida perder isto, foi histórico, a xente que xuntamos, e isto será histórico tamén, un dos grandes da historia da música. Non é só que veñas ver un concerto, vés ver historia da música, son palabras moi grandes.

—E Galen Ayers, filla do mentor de Mike Oldfield, como xorde esta colaboración?
Xavier: Ela está emocionalmente moi vencellada a isto, tiña unha gran relación co seu pai e coñece a Mike desde pequena porque era amigo do seu pai, aínda cunha relación complicada. E neste sentido, tomouno moi en serio, está todo o tempo achegando ideas e ela coñece moita xente no Estado español, porque se criou en Mallorca, e o seu pai era un músico moi coñecido e que tiña moitos amigos. Entón dinos se queremos que veña unha ou outra persoa, e que ela pode ser a intermediaria, mais non podemos acoller todo o mundo, primeiramente porque non os imos poder pagar. Ademais, é unha chica que ten unha carreira musical incipiente, porque ten talento e canta ben, e non acabo de entender por que aínda non despegou.

—Madrid, Barcelona… Cando os vas traer á Galiza?
Rosa: Intentámolo! Mais non entendo que lle pasa á xente, non o acabamos de entender. Eu creo que se non facemos o 'papasito' e o 'perreito' non hai maneira. Cando vamos vir á Galiza, Xavier?

Xavier: Estou cansado, realmente cansado, de escribir a programadores da Coruña, de Vigo, estou cansado, e nin sequera para alugar os espazos me contestan. É incríbel, e cando o fan logo abandónanche. Dinche de produción cal é a data que che iría ben, disllo, e acabouse. Estamos falando de alugar un espazo e correr con todos os gastos (e nin iso, di Rosa). Mais non é algo que pase só na Galiza, é en todas partes.

—Mais Galiza, até certo punto, e máis tendo a Rosa, é un sitio especial no universo de Mike Oldfield.
Rosa: Si, éo, mais eu creo que é algo que está pasando coa música en xeral, non acabo de entender, ou si, mais voume calar porque se non entramos en terreos da conspiración. Eu collo todos os días a Avenida de Alfonso Molina [na Coruña] e vexo un montón de carteis, de grandes concertos, como Nathy Peluso ou Daddy Yankee, pois é o que está funcionando agora mesmo e é o que está enchendo o Coliseo, é o que hai. Por iso digo que somos uns eternos masoquistas que amamos a música profundamente e que non a temos como un medio para, como noutros casos, senón como un fin. Para min a música é a fin.

Agora as modas pois están así, é o que está funcionando, e dá a sensación de que vai en detrimento dos que facemos outro tipo de propostas, máis humanas, con máis corazón e máis artesanais. Propostas máis auténticas que moitas outras cousas que levan invadindo o panorama musical durante anos dunha forma atroz. Haberá quen diga que eu digo isto por envexa, pois non, eu teño unha formación musical clásica, densa e espesa, e é a miña opinión se me poño a analizar certas músicas que están arrasando a nivel mundial, e podería dicir moitas cousas a nivel musical, a nivel compositivo, mais claro, non podes. É unha magoa.

Xavier: É moi complicado atopar un promotor ou un programador que queira correr risco, e cando falamos de grandes promotores, cando o tocan destrúeno. É así, por unha parte está o que di Rosa, a artesanía, e pola outra a industria, xa a expresión industria musical o di, cando se mete no medio rebenta todo, acaban por converter o produto en algo estándar.
Rosa: Vendes a túa alma, e non é simbólico, é real.

Xavier: Quero pedir ao noso público que faga presión porque eu quero ir á Galiza. Non soamente porque na música de Olfield hai como un vinculo entre co mundo celta, con lugares como Galiza ou Irlanda. Mike é medio irlandés, e eu son medio galego, entón quero tocar na Galiza tamén. Estou seguro de que un concerto alí sería un éxito, completo. Estes días estiven escribindo e insistindo a varios auditorios da Galiza para levar Ommadawn e nin me contestan. E tamén dis, eu tería que estar transcribindo Ommadawn e practicando para Hergest Ridge en Madrid, non tería que estar horas e horas ao día enviando correos electrónicos.

Rosa: Tampouco hai produtoras ou axencias de management que se interesen en algo que require dun pequeno esforzo extra para loitar contra o que se move na actualidade. Vivimos na era do inmediato.

—Dubido que haxa moitos casos de artistas que levasen tantas persoas a un concerto na Galiza como fixeron The Corrs, Luar na Lubre e Mike Oldfield.
Rosa: Iso foi algo que até o propio Mike lembra como algo alucinante, o que pasou en Santa Cristina intentaron repetilo con outros artistas e non o conseguiron, non houbo maneira de repetir iso. A maxia que se produciu aquela noite alí, non volverá pasar xamais. Non sei os milleiros de almas que había alí, dicían 120.000, 200.000, 150.000… O certo é que era unha barbaridade, sabemos o longa que é aquela praia e parecía que saía a xente da auga, e na parte da estrada, até o fondo tamén. Era unha rateira, de feito, tardamos horas en saír de alí, atascouse todo. Moita desa xente, que incluso eran nenos, é a que agora vén dicirme que estiveron naquel concerto. Foi moi grande, había leas sobre se o concerto fora na Coruña ou en Oleiros, por onde está o limiar, eu penso que realmente foi en Oleiros.