A Mariña vibra co Bal e Gay: música clásica de excelencia en escenarios con alma

A Mariña convértese este verán nun auténtico templo da música clásica. Desde a terza feira e até o 21 de agosto, o Festival Bal e Gay celebra a súa XII edición con 11 concertos en espazos patrimoniais únicos, reunindo artistas de prestixio internacional e un público cada vez máis numeroso e diverso. O disparo de saída chegara xa o 31 de xullo, con actividades previas que queceron os motores e deixaron entrever o que estaba por vir: noites de arte, emoción e excelencia musical. “Cada ano é un reto porque imos superando o nivel. Estamos super ilusionados”, confesa a súa directora, Alba Rodríguez Pérez, a Nós Diario, satisfeita polo “éxito rotundo” desta edición, con entradas xa esgotadas en boa parte da programación. Un festival que crece e que fideliza o seu público A filosofía do Bal e Gay é clara: ofrecer música clásica de calidade, dende o barroco até a creación contemporánea, combinando formación, turismo e implicación social. “O obxectivo é que a xente local se familiarice coa música clásica, que a sinta como algo propio. Para min, medrar con ela foi o máis natural do mundo, e queremos que aquí tamén o sexa”, explica Rodríguez. A metade do público chega de fóra —Catalunya, Andalucía, Castela— e a outra metade é veciñanza mariñá. Moitos repiten ano tras ano, estabelecendo un vínculo co territorio. “É precioso ver como a xente que nos coñece volve e, pouco a pouco, imos creando unha comunidade”, di a directora. Un dos momentos máis esperados chegou na noite de onte, na Catedral de Mondoñedo. A Real Filharmonía de Galiza, xunto co Coro da Comunidad de Madrid —o primeiro coro profesional que participa no festival— interpretou a Sinfonía n.º 3 de Schubert e o Réquiem de Mozart baixo a batuta de Diego Martín-Etxebarria. As voces de Manón Chauvín, Teresa López, Fran Braojos e Elier Muñoz encheron o templo de intensidade e lirismo, nunha noite que o público recibiu en pé. “Para nós era un concerto moi especial. É probábel que o ano que vén repitamos algo parecido, porque a experiencia de poder presentar un coro profesional no festival é marabillosa”, di Rodríguez. Un cartel de luxo O festival abriu oficialmente no Castelo de Castro de Ouro, en Alfoz, co pianista Denis Kozhukhin. Cunha técnica excepcional, profundidade emocional e sofisticación, o pianista ofreceu un porgrama que viaxa entre o Enigma, Op.36 (en versión para piano só) de Edward Elgar e as “Fantasías”: de Mozart, Chopin e Balakirey. O festival continúa nas próximas xornadas con citas de alto nivel: o Cuarteto Quiroga tocará mañá xunto á Orquestra Sinfónica do Principado de Asturias no Auditorio Hernán Naval de Ribadeo. Esta arriscada proposta de orquestra sen director interpretará a Mozar, Haydn e Beethoven nunha sesión matinal e outra vespertina. O sábado 16 será a quenda de Los Elementos, que baixo a dirección de Alberto Miguélez Rouco ofrecerán pola mañá un coidado programa de música antiga en Foz. Xa pola tarde, Los Elementos acompañará na Igrexa-Mosteiro de San Salvador (Lourenzá) á soprano Núria Rial, recoñecida pola súa destacada carreira no repertorio barroco. O domingo, a soprano catalá recoñecida internacionalmente Sara Blanch estará acompañada ao piano polo aclamado pianista Julius Drake, nun coidado programa que se representará en Mondoñedo. Xa para a semana será a quenda do pianista Marco Mezquida (día 18 en Santa Cilla, Foz), a violinista Leticia Moreno (19 en Sargadelos, Cervo) ou o cuarteto Casals (20 en Burela). A clausura terá lugar a quinta feira 21 de agosto en Viveiro cun concerto do barítono habitual dos grandes escenarios, Borja Quiza. Nesta ocasión interpretará música de raíces galegas e españolas, acompañado ao piano polo polifacético Javier Carmena e coa colaboración especial da mezzosoprano galega Andrea Rey. Cada escenario foi escollido para potenciar a experiencia: a Basílica de San Martiño, a Fábrica de Sargadelos, o Pazo do Conde de Fontao, igrexas e auditorios locais. “É como un tetris a nivel de axendas e de loxística, pero paga a pena. Son artistas acostumados a grandes salas, e aquí temos que coidar cada detalle para que a proposta non se desvirtúe”, sinala Rodríguez. O presidente da fundación organizadora, Enrique Rodríguez Baixeras, subliña o valor engadido: “A música de calidade enriquece o mundo interior e crea sociabilidade. Se, ademais, os concertos se fan en ámbitos cheos de historia e beleza, a experiencia é aínda máis gratificante”. O festival contribúe a potenciar un turismo cultural de calidade que complementa a oferta mariñá. “Aquí hai moito turismo, pero este é especial, porque deixa un impacto económico e social real. A xente vén tamén pola música”, afirma Rodríguez. E esta XII edición ratifica que o Bal e Gay xa non é só unha cita musical, senón unha marca cultural que identifica A Mariña como un destino de excelencia. Un proxecto que, segundo a súa directora, “cada ano é máis difícil de montar… pero tamén máis emocionante de vivir”. Compromiso social e coa música durante todo o ano O Festival Bal e Gay non remata en agosto. Grazas ao éxito de público e ao apoio institucional e privado, a organización desenvolve programas educativos durante todo o ano, espallando a música clásica a todos os recunchos da Mariña. Os dous proxectos socioeducativos da Fundación son o Operiña nas escolas — un proxecto infantil e xuvenil que este ano representou a ópera As vodas de Fígaro— e máis o proxecto coral de MariñaenCanto, para formar profesorado de escolas da comarca de cara a ensinar á rapazada a cantar e desfrutar da música clásica desde cativos. “Hai que loitar contra o desapego polo clásico. Igual que cando vas a un museo non precisas entender cada cadro, podes vir a un concerto e simplemente deixarte levar”, defende a directora do festival, Alba Rodríguez Pérez, a Nós Diario. Neste sentido, tamén se programan ao longo do ano charlas divulgativas a cargo do presidente de Fundación Bal e Gay, Enrique Rodríguez Baixeras, nas que se desvelan, de xeito distendido, “reviravoltas, curiosidades e dixomedíxomes” da música clásica, achegando este universo a públicos pouco habituados a unha cultura que non fai falta entender para gozar dela.