Maribel Tato e Gonzalo Pérez: "Fomentar o libro galego foi unha loita de 40 anos, agora chegamos ao momento de poder desfrutalo"

—Que lectura fan destes 40 anos? Gonzalo Pérez: Non pode ser máis que positiva. Agora é cando realmente estamos desfrutando do noso traballo. Tamén é cando estamos sacando máis proveito de todo o que levamos aprendido. Vendemos o tipo de libro que nos fai felices. A nosa misión actual é investigar e atopar pequenas xoias literarias e apostar por elas, marcando a diferenza con respecto aos típicos best-sellers que coñece todo o mundo. Por iso tamén estamos achegándonos a editoriais pequenas e independentes. Maribel Tato: Sobre todo as galegas, por suposto! Cando comezamos, ninguén te avalaba. Era todo crédito sobre crédito. Estamos nun recuncho, nun barrio [O Calvario], no que manter o libro galego é dificilísimo. É unha loita e unha resistencia de 40 anos. Mais agora por fin chegamos ao momento de poder desfrutalo. G.P.: A libraría sempre foi un soño noso. Desde pequeno xa o tiven claro. Somos unha libraría pequena, de barrio. Comezamos como papelaría, de feito, de aí o nome de Cartabón, mais xa a partir do primeiro ano comezamos a derivar na libraría ao 100%. E entre 1988 e 1990 xa comezamos a centrarnos na literatura galega, porque era o que realmente nos enchía. —Como cambiou esta percepción do libro galego? G.P.: Penso que actualmente está gozando de moi boa saúde. O problema, quizais, é que se publica de máis. Hai demasiada produción. Mais o libro galego está nun bo momento. E dentro del salientaría a poesía. Estamos realmente sorprendidos cos proxectos editoriais que hai. M.T.: E as traducións, que a pesar de ser moi boas non reciben ningunha subvención nin apoio. G.P.: Claro. Achegar obras universais ao público galego é un mérito importantísimo. M.T.: O certo é que temos un público moi bo para o galego, mais somos conscientes de que non está todo feito. Apostar polo libro galego, e ter unha libraría, non é para facer cartos. É para subsistir e resistir. G.P.: É unha maneira de existir, un modo de vida. É o noso proxecto. Por iso dicimos que agora é cando máis o estamos gozando. Agora, que poderiamos estar pensando na xubilación, máis nos dá a risa cando nos preguntan por ela. Cada día temos máis ganas de seguir! M.T.: Tamén hai que pensar que o noso traballo é a cultura. Non estamos na construción nin no campo. Entre as presentacións e tertulias que se organizan, desfrutas, escoitas, aprendes, debates... E iso dáche vida. G.P.: O único do que nos podemos queixar é da burocracia e da violencia administrativa, sendo nós como somos de analóxicos. Pero polo demais, estamos contentísimos. —A pesar de ser tan analóxicos, a libraría tamén é coñecida polas presentacións, que soben ás redes sociais. G.P.: É un modo de devolverlle á sociedade o que ela nos dá. É un legado que vai quedar aí o día que non esteamos, para a xente que poida aproveitalo. Temos experiencias moi bonitas. Como facemos moitas feiras do libro, hai veces nas que chegamos a Ferrol ou a Lugo e a xente recoñécenos e lémbranos por unha presentación que viu por internet. É un esforzo, tanto económico como físico, mais penso que paga a pena. Cremos moito no que facemos, con toda a humildade. Durante o confinamento, tivemos unha visibilidade tremenda e hai moitas persoas que nos coñeceron a partir de aí. Agora comezamos a subir os audios desas presentacións ás plataformas de podcasts, como Spotify.