Eva Fernández impulsa Rebelico Revista: "Quero que Rebelico sexa un arquivo de bailes, músicas e elementos de diferentes lugares"

—Como nace Rebelico Revista? Comezou hai agora dous anos co meu traballo de fin de grao de Xornalismo e xa desde o comezo tiven claro que quería continuar co proxecto máis aló deste traballo. Era algo que levaba pensando moito tempo. O principal obxectivo de Rebelico é pór en valor a nosa cultura tradicional, xa que, desde o meu punto de vista, nos medios de comunicación tradicionais e xeralistas non se lle dá o valor que ten. Ou non se trata de forma adecuada. Quería crear un medio de comunicación que lle dera a importancia que merece. —Como recibe o Premio Rede? Moi contenta, porque é o primeiro premio que recibe Rebelico e sempre está ben que persoas alleas ao proxecto recoñezan o traballo que se fai. É moi reconfortante. Xa o comentei cando dei o discurso: o premio tamén é do resto de compañeiras que estaban finalistas e que se presentaron porque a rede facémola entre todas. —A tradición tamén é unha maneira de tecer rede e comunidade. Cando estaban lendo o veredicto quedei cunha frase que me pareceu fermosa: "Pasar unha comunidade real ao virtual". Até hai uns anos, a música e o baile tradicionais non estaban presentes nas redes. Ou, se o estaban, era só nas contas que tiña cada asociación. En Rebelico, os diferentes actores e eixos da cultura tradicional están unidos. É moi bonito sentir que estás xerando unha comunidade e que a xente está interesada no que publico. O meu afán é seguir preservando a nosa tradición, intentar que quede constancia dela na miña canle para que cando alguén queira revisar o contido poida volver a el. Quero que Rebelico sexa un arquivo de bailes, músicas, elementos característicos de diferentes lugares... Así, alguén da Fonsagrada pode coñecer unha tradición ou peculiaridade do Baixo Miño. —No seu discurso tamén deu grazas aos seus avós. Como ve a transmisión actual da tradición? É algo do que xa se ten falado. Actualmente, na casa, creo que non hai tanta transmisión xeracional como había antes, tanto pola oralidade como polo tempo que se pasaba en familia. Agora mesmo, tendo tantísimas ferramentas e estímulos ao noso alcance, a transmisión dentro da familia é complicada. Quizais a segue a haber en sitios concretos, mais nas grandes cidades practicamente non existe. Aínda que sexan os avós quen están a cargo das crianzas en moitos casos, non creo que a transmisión se dea igual que antes. Nos casos nos que si se dá, creo que as crianzas son moito máis conscientes do valor desas cousas de antes, que os que non tiveron esa sorte. Diría que a principal vía de transmisión actual desta tradición é a través de libros, arquivos ou internet, mais non tanto de maneira directa ou oral. —Cre que ten que ver coa ruptura da comunidade? Completamente. Nas cidades, as persoas van por libre. Nas comunidades rurais ou máis pequenas segue habendo ese tecido e isto facilita moito a transmisión. Ti antes non ías tocar a pandeireta soa, iso facíase en grupo, nunha foliada, con xente bailando arredor... A comunidade sempre estaba presente. A min realmente dáme moita mágoa que algunhas persoas da sociedade actual estean desconectadas das nosas raíces, do que nos caracteriza. Con todo, son optimista e creo que pouco a pouco a xente vai sendo máis consciente do valor que ten a nosa tradición e cultura.