Alexandre Bóveda (4/6/1903)

Alexandre, de vivires, sei ben canto che gustaría estar en Palas defendendo o non absoluto á pasteira celulosa Altri que quere abater, secando e plantando, o vivir e o futuro das terras de Ulloa-Ulla e os pobos e o mar de Arousa e así a Galiza, coa compracencia e axuda, "o que fagha falta", coa complicidade, deste ghoberno en Galiza, que, por moito que o pregoe, garda o sentido común e o afecto a nós, o sentidiño, en palas nas que medran escuras maquinacións e manobras depredadoras para resolver á maior brevidade en contra nosa. Si, contra a cidadanía que se compón de galegas e de galegos que xa non permanecen indiferentes a eses faceres. Nós, o pobo, Alexandre, somos quen, na defensa do noso chan e recursos, concretamos pensamentos das e dos lexítimos preocupados. E así o asumimos, pois ben vemos (e sentimos) o fluír das nosas vidas no esencial da nosa dignidade, a substancial e non circunstancial, edificado el nas nosas esperanzas, e así queremos, e niso imos ser NÓS (sendo, querendo e facendo). Non estamos para reverencias Aquí Alexandre, non pode producirse a derrota das e dos mellores co triunfo do intrusismo das e dos peores. A rebeldía non quere pagar as costas de tanto estrago e aldraxe. Como ben bradaban (e nós con elas) as mulleres bravas da Illa de Arousa: "Se isto non se amaña, caña, caña, caña. Se isto non se asume, lume, lume, lume". Nisto non coa, nin vale, facer a pelota aos poderosos nin propagar tebras. Nada de enredos. Galiza, sentindo, sabe mirar. Intúe o "sentido común" que lle queren facer ver como un apetito inmedible de propiedade en clave absoluta de marabilla. Alexandre, isto de Altri, como tanto máis, xa non vai de mansedume. Se queren dominar, que se dominen, e verán. O noso pobo é unha verdade compatible coa verdade de calquera tempo, por iso se defende, incompatible coas mentiras de todos os tempos. E van, uns e outros, Goberno en Galiza tamén, aprópianse dos cabreos, do anoxo. E con argumentos de risa, maniféstanos en grande cando nós, as e os afectados pola agresión de Altri, que non nos cremos vidos a este mundo para as reverencias, manifestamos firmemente non estarmos polo "si señor, amén, como digan, tanto ben para nós". Alexandre, o outro día en Palas, este pobo puxo en alto a alegría de se sentir, de se valer. A tristeza do resignarse deixou de ser cadea ao pescozo (que era un galano como unha gravata). Xa non somos só titular, nin crónica de xornal. Somos máis. Nunca nos cansaremos de aprender a ensinar, nin de aprender ensinando e, de paso, deámoslle bebida a ese teimoso camiñante que se chama humor. Exemplo incómodo Alexandre, vés de facer, o día 4, cento vinte anos de vida. Vida que che roubaron (e que nós mantemos activada). Sacároncha a método de asasinato un 17 de agosto de hai oitenta e oito anos. E velaí "irmán", séntete feliz, dicímosche, xa que estás entre nós sempre novo e fresco como o pan quentiño da mañá acabado de saír do forno. Ti es exemplo de dignidade infinita e así permaneces na memoria nacional galega, pois non obramos como lles gustaría aos que aplaudiron (aplauden) a túa morte, que canto darían por tirarte na campa do esquecemento. Pero sáelles o tiro pola culata, xa que nós, xunto cos traballadores e traballadoras da nosa historia, teimamos na reparación e así (re)construímos a túa memoria (e a das e dos outros mártires). Por iso o cabreo de quen se din vencedores, vailles en proporción directa ás nosas alegrías. A nosa memoria, referenciada desta en ti, xa non é unha impedida que mal anda, que non lle permiten cruzar as rúas, nin polo paso de peóns. Xa non. En Palas de Rei este pobo puxo en alto a alegría de se sentir, de se valer Alexandre, ben recordas que o 28 deste mes, hai tamén 88 anos, celebrouse o Plebiscito do noso Estatuto. Ben feliz te sentiches dese triunfo. Ti que sempre levaches contigo o pensar de "agardar, andando". Andaches. E andamos. O teu amor a Galiza non se acaba. Ben veñen as palabras de Amalia, a túa filla, Alexandre Bóveda, que por estes tempos nada libres de esquecementos, referido a ti, así nos fala: "Tan grande é o seu exemplo e valor que, aínda hoxe, a figura senlleira de Alexandre Bóveda resulta incómoda para as nosas institucións públicas". E así nós, no respecto a Bóveda, na súa memoria, manifestamos que son horas de que "os patriotas de poltronas" asuman as súas responsabilidades e no exercicio de gobernar, e dunha vez por todas, entendan a paz desde a xustiza, desde a reparación dos nosos mártires e recorden que sen esperanza, mal imos. As ventás da casa teñen que abrirse ás voces da rúa.