Agustín Agra, Premio Avilés de Taramancos: "O trebón do norte vén dun relato que escribín sobre o último rei viquingo, Harald Sigurdsson"

—Sendo noiés, que supón para vostede este premio? Recíboo con moitísima ilusión. Sendo lector de poesía, gústame moito Avilés de Taramancos. A pesar da diferenza de idade que existía, desde que montou a súa tasca na vila eu ía alí sendo apenas un rapaz. Sinto moita admiración por el e son amigo dos seus fillos, polo que hai unha proximidade. Ademais, ao estar centrado no relato de aventuras, tamén me facía ilusión porque eu nunca escribira algo así e tiña ganas de tocar esta temática. —Cal é a orixe da súa obra, O trebón do norte? A obra vén dun relato que escribín en 2008 sobre o último rei viquingo de Noruega, Harald Sigurdsson O Desapiadado, que morreu no ano 1066. É, polo tanto, unha novela con base histórica. Nese ano visitei Noruega e coñecín parte dos terreos que el pisou. O ano anterior estivera en Irlanda, onde os viquingos foron os principais colonizadores, creando Dublín. A pesar de que eu estudei Bioloxía, a historia podería ser a miña carreira perfectamente e este era un personaxe que me chamaba moito a atención. Foi unha persoa moi violenta que traballou como mercenario moitos anos. De feito, a primeira vez que entrou en batalla tiña 15 anos. O seu medio irmán era o rei do momento, mais nesa batalla perdeu o trono e acabou fuxindo ao que hoxe coñecemos como Rusia. Despois estivo moitos anos como mercenario en Constantinopla, formando parte da Garda Real. Cando xa tiña sona e cartos, volveu a Noruega e conseguiu o trono, tras o cal se dedicou a batallar cos reinos veciños, chegando mesmo a intentar conquistar Inglaterra. Foi precisamente neste intento no que faleceu, en Stamford Bridge (Londres). Quen relata a historia en O trebón do norte é un rapaz que acompaña a Harald durante 40 anos, chegando a un punto no que acaba farto da guerra. Deixando a un lado a historia, sempre me chamaron a atención as persoas próximas que, independentemente da súa fama, inflúen en nós. Como somos nós? Cales son as influencias que provocan que sexamos como somos? Aquí entran persoas da ciencia, a historia, a filosofía, e tamén familiares, por suposto. Entón, quen son os nosos antepasados? Fálase dos celtas, mais tamén ten que haber outras. O meu razoamento era que podería haber antepasados nosos no norte. Era posíbel que este rapaz, cando morre Harald, decidira renunciar á guerra e vir á Galiza retirarse. —Ten todos os elementos que se poderían buscar nun relato de aventuras. Exactamente. El comeza acompañando a Harald. Gústalle a batalla e o combate, porque é o que mamou de neno tamén. Mais chega un punto no que o que quere é tranquilidade, polo que busca un lugar que cumpra con esa necesidade. Isto tampouco sae exactamente como pensa, porque cando chega aquí no ano 1066, na Galiza hai unha conxuntura importante. É a época na que cae o rei García II baixo o pulso dos irmáns e Galiza deixa de ser un Estado independente. O propio García estaba prometido coa filla do rei Guillerme O Conquistador, quen queda con Inglaterra despois de derrotar o que se proclamara rei ao vencer aos viquingos. Así, son os normandos os que se fan coa Coroa Inglesa até o día de hoxe. Isto xa é imaxinar moito, mais cal sería a nosa posición actual neste eixo se o rei da Galiza chega a casar coa filla do rei de Inglaterra?