A música, puro ocio

A música é unha das formas artísticas con maior capacidade de reflectir a cultura ao redor dunha sociedade e dun idioma. En Galicia unha boa parte da música cantada en galego acostuma a facer da reivindicación política e social o centro do seu contido, mais como dixo o filósofo Slavoj Žižek, a ideoloxía dos distintos pobos está presente mesmo nos deseños dos seus váteres. A música con letras que falan sobre os propios artistas, as súas preocupacións, sobre a vida do día a día ou que apostan polo humor é fundamental para unha cultura como a galega. Esta cuestión centrou parte do beef e a discusión nas redes sociais entre Boyanka Kostova e SonDaRúa, onde uns se metían coa proposta unidimensional destes últimos, mentres que outros quitaban valor á música menos “guerrilleira” de Boyanka. Con todo, o simple feito de cantar neste idioma xa supón un posicionamento explícito, claro e reivindicativo nun momento no que non toda a música feita en Galicia ten letras en galego, onde o castelán e mesmo o inglés teñen unha presenza en constante aumento. Se ben se trata dun número de nomes reducido, especialmente en comparación coa produción musical nestes outros idiomas, é certo que hai exemplos suficientes que amosan que a música galega e en galego pode falar de calquera tema, pode poñer banda sonora ao cotiá, ser un medio de expresión para os artistas e unha escoita case festiva para os oíntes. Cando o indie dunha banda como The Rapants canta “eu creo que me justa botarte de menos, jódeme que o tempo pensando en ti non cobro” na súa canción ‘A vida’ non buscan transmitir máis que o que resulta xa de por si evidente, os amores e desamores a ritmos de guitarras cubertas de efectos acompañadas de sintetizadores, un mantra que recorre todo o seu último disco, que comeza apropiadamente repetindo unha e outra vez as palabras “roto corasón” sobre unha batería que semella sacada dunha canción de disco. Tamén a ritmo de baile soa a música de Grande Amore mentres Nuno Pico asegura que “podes pensar que son raro” cantando cunha voz desatada, mentres repite que “hai algo que che gusta de min”, pedindo perdón “por ser tan sexy, perdón por esta cara, perdón por este cú”. Gamberros pero sen máis pretensións son tamén bandas como Terbutalina, que nunha das súas últimas cancións apelan a “que retemble o chan” sobre unha instrumentación máis distorsionada pero cun ritmo que parece especialmente deseñado para saltar durante un concerto mentres cantan sobre como “vén quente, aghua da Burgha, vén elegante, vén esperando a que lle suba bo viño”. Tamén a ritmo de rock, Familia Caamagno sincerábanse na súa canción ‘Romper Espagna’ sobre que “eu non vou cambiar o mundo, non vou salvar Europa aínda que poda, non vou cambiar a historia, non vou romper Espagna aínda que rompa, séntome no prado e só me importas ti”. Todas as propostas musicais teñen o seu oco, pero non por abordar uns temas ou outros deixan de ter máis ou menos valor Percorrido para o galego Resulta evidente que hai un público para esta música. Ao fin e ao cabo a principal razón pola que a xente escoita música e polo gusto de escoitar as súas propias melodías, ritmos e harmonías. A música pola música, sen esquecer que as letras máis sinxelas poden chegar a conectar enormemente co oínte. A existencia desta música amosa que o galego ten percorrido para ir máis alá da propia autoreivindicación, como unha lingua para a expresión do propio compositor en calquera tema e non sobre o propio idioma en si mesmo. Esta música é en certa maneira un medidor da saúde da propia lingua e do seu uso cotiá máis alá da autoreferencialidade. Tal e como dicían os Verto, a música pode ser “puro ocio”, unha idea que percorría seu disco ‘Embora’, publicado en 2021, practicamente dende os seus primeiros minutos. Despois dunha peza de introdución o primeiro que cantan é que “sei que ti non me podes dar o que andaba a buscar, puro ocio dese que só me faga bailar” cunha voz estilizada co autotune sobre unha base de aires setenteiros que parece feita a medida para soar nas discotecas. Todas as propostas musicais teñen o seu oco, pero non por abordar uns temas ou outros deixan de ter máis ou menos valor. As cancións sobre temáticas como os amores e desamores ou a gana de festa son tan fundamentais para unha cultura musical con boa saúde como aquelas que buscan centrarse na crítica e a reivindicación política. O feito de que haxa artistas que non sintan a necesidade de enfocar seu traballo arredor destes aspectos simplemente amosa que a mocidade tamén quere e pode divertirse e saír a bailar en galego. Que máis bandas decidan cantar sobre as preocupacións do seu día a día só será unha boa noticia para a música galega.