Tecnoloxía-ficción

Ás veces, ten a súa recompensa perder o tempo mergullándose entre a inxente oferta que hai agochada dentro do algoritmo do menú principal que teñen as plataformas de contido á carta. É o caso de Upgrade, unha pequena xoia de ciencia-ficción, segunda longa de Leigh Whannell e o filme que lle abriu as portas de Hollywood para dirixir a interesante, e feminista, última versión de O home invisíbel. Upgrade / Leigh Whannell / Australia-EUA / 2018 / 99 min. Upgrade propón un futuro próximo dominado pola tecnoloxía e os tecnócratas, como Eron Keen, alter ego oficioso, e obvio, de Elon Musk. Eron crea un microchip que pretende implantar nos seres humanos para cambiar o mundo. Casualmente o seu amigo Grey, un mecánico do analóxico nun mundo dixital, sofre un asalto no que matan a súa esposa, deixándoo a el tetrapléxico. Eron ofrécelle o seu novo xoguetiño co que non só poderá volver andar, senón que tamén lle proporcionará novas habilidades, moi útiles para vingarse dos asasinos da súa namorada. Ecos de Cronenberg, na fusión home-máquina, e de Asimov, no nesgo filosófico, así como chiscadelas e reminiscencias de Fahrenheit 451, Robocop, Matrix ou Ex-Machina, aínda que a semellanza máis evidente é con Venom, malia que Upgrade é do mesmo ano e, incluso, estreouse antes. Por momentos, só semella cambiar simbionte por microchip pero, ollo aquí, engade as doses de sangue e gore das que carece, por desgraza, o filme da DC sobre a personaxe ideada por Randy Schueller, que tería funcionado mellor co ton proposto en Upgrade. Lugares comúns e algún que outro buraco de guión, pero o filme funciona e déixase ver con moito agrado, en parte, e sobre todo, polas espectaculares escenas de acción, excelentes de coreografía e cunha realización que combina moi ben secuencias longas cunha montaxe eficaz. Destaca, de lonxe, o efecto snorricam que se marcan cando o chip prodixioso toma o control do protagonista. O curioso e sorprendente é que Whannell, e o seu dire de foto, Stefan Duscio, logran utilizar este recurso en secuencias xa iniciadas, cando o normal é que dito efecto comece coa secuencia. Hei de investigar como o conseguiron porque mola un montón... E non, non é CGI. Outro dos acertos recae nunha trama que xoga ao despiste todo o tempo. O prota non é quen de dar co malo, cando o público xa sabe quen é case desde o minuto un. Xoga tan ben que ao final, aínda que previsíbel tamén, supón un alivio bastante importante. Upgrade pasou por case todos os festivais de ciencia ficción de renome, destacando o Premio do Público que acadou en Sitges.