Momentos dunha vida na Raia Seca

A Raia, máis que unha fronteira que linda o río Miño, un espazo común entre Portugal e Galiza. Unha liña imaxinaria de unión entre dous pobos que comparten cultura, lingua, tradicións, costumes, idiosincrasias e cohesión desde hai séculos. Iván Castiñeiras filma a vida das súas xentes centrándose na familia Freitas-Tavares, nunha longametraxe híbrida, entre o etnográfico e a cápsula do tempo fílmica, capturando a vida desta familia durante un período de 15 anos. Unha fazaña que rememora o Boyhood de Richard Linklater, aínda que as similitudes entre ámbolos dous filmes quedan só nesa anécdota. Deuses de pedra desenvólvese nunha vila da Raia Seca situada nun territorio montañoso que alberga unha pequena escola infantil do rural. Mariana, a pequena da familia Freitas-Tavares, fai de fío condutor na metamorfose que sufre a vida desta comunidade que, a duras penas, encaixa nun mundo cada vez máis globalizado. O inevitábel abandono progresivo da mocidade cara as urbes é imparábel. Máis aló da proeza cinematográfica de conseguir rodar a vida da familia Freitas-Tavares nun período de tres lustros, Deuses de pedra conta, ademais, cunha coherencia visual e técnica impecábel. Xa é difícil de conseguir en condicións normais, para canto máis se pensamos nos diferentes tipos de obxectivo e equipos de rodaxe empregados na realización. Semella coma se Castiñeiras tivese todo pensado desde o comezo do proxecto, con apenas improvisación á hora de situar a cámara ou o deseño de son. Certo que case todo pode arranxarse na montaxe, mais as eivas logran pasar desapercibidas e quedan disimuladas ao estar conceptualmente ben fiadas, coma o paso do branco e negro a cor, e as escenas de imaxe granulada tal se fosen gravadas en pedra, o cal antóllase especialmente acaído ao pétreo título. E non desmerece un ápice saber que Castiñeiras provén dunha ecléctica carreira como director de foto antes de pasarse á dirección. Deuses de pedra capta coma nunca o acervo cultural dunhas xentes con ascendencia celta, grego-romana, moura e das estepas europeas; peladoras de patacas, apañadoras de castañas, coidadoras de anciás, agricultores, gandeiros, contrabandistas, artesás; matanza, cantigas, festas, comercio, Entroido... Unha amalgama en forma de calidoscopio dun forma de vida en vías de extinción captada nun abraiante período de 15 anos (de 2008 a 2023). Obtivo galardóns en Documenta Madrid, Indielisboa, Intersección da Coruña, MajorDocs, Play-Doc... e conta con pé e medio tamén nos Mestre Mateo.