Ciencia ficción con lectura feminista

Cando pensabamos que a saga Depredador estaba máis que esgotada, veñen agora cunha precuela ambientada no século XVIII, na que unha india comanche debe loitar co terrorífico e implacábel cazador extraterrestre ideado polos irmáns Thomas. Esta sorte de “Pocahontas contra Goliat” está producida pola 20th Century para a súa estrea directa en plataformas Disney. Depredador: A presa / Dan Trachtenberg / EUA / 2022 / 156 min. Tras a cámara o director de Rúa Cloverfield 10 e tamén de varios capítulos de series de culto como Black Mirror ou The Boys. Todo un acerto pois estamos ante un cineasta con personalidade propia que non gusta de poñer o piloto automático na realización. Sumamos que conta cunha chea de exteriores (de bosques canadenses), pouca pantalla verde e uns efectos visuais espectaculares nos que participan, entre outras, a Industrial Light & Magic de George Lucas. No plano técnico, todo perfecto. O guión é bastante predicíbel, pero malia ser unha historia que todas coñecemos de memoria, seguindo a mesma estrutura e con chiscadelas continuas ao Depredador de McTiernan e puntos de conexión co segundo Depredador (a pistola antiga) ou coa secuela de 2010, dirixida por Nimród Antal (a máscara do bicho), o certo é que pouco importa. Aquí o que mola é ver como Naru, a protagonista, interpretada por Amber Midthunder, é unha muller, e india, que non está de acordo coa sociedade na que lle tocou vivir. Intenta, por todos os medios, liberarse da opresión das cadeas da súa tribo que intenta relegala a traballos de recolección, e pouco máis. Ninguén semella apoiala nas súas pretensións de se converter nunha guerreira cazadora, malia ter condicións de sobra para ser iso, e máis... Pero iso non é o peor ao que vai ter que se enfrontar. Logra liberarse do rapto duns colonos franceses e, por suposto, logra acabar co Depredador a base de intelixencia e destreza. Despois volve coa tribo onde será respectada para sempre... É dicir, a tribo sería a sociedade machista, os colonos a representación da masculinidade tóxica e o Depredador o teito de cristal que debe romper para poder chegar a ser o que quere ser. Ás veces este tipo de mensaxes chega mellor, e a máis xente, en forma de entretemento puro e duro. O Depredador de 1987 é insuperábel, pero estamos ante un produto de aventuras e ciencia-ficción impecábel á altura de Depredador 2 que ademais propón novos escenarios e épocas que poden dar renda solta á centos de alternativas. Por se os responsábeis len isto –sei que si–, que tal se para a seguinte mandamos ao Depredador ao Xapón feudal?