As sensacións plásticas de Soledad Penalta

O espazo expositivo do Museo Provincial de Lugo ofrece unha mostra de Soledad Penalta, con 20 representativas pezas do seu labor agrupadas co título de "Sensacións". Son obras de grande e mediano formato, onde se insire a escrita, con textos que fan referencia, frecuentemente, ao pensamento da artista. A escultora Soledad Penalta iniciou o seu traballo creativo na cerámica para despois traballar co metal fundido e soldado, unha orixe formativa e unha preferencia que se percibe no que poderiamos denominar o substrato fondo dos seus traballos actuais. A brillante obra en metal -realizada en ferro e aceiro inoxidábel e traballada con soldadura- da escultora noiesa destaca no que se refire aos xogos de planos. Como se pode observar na totalidade das esculturas da mostra, a estrutura da obra non é un tema intranscendente, polo contrario, constitúe unha forma de encontrar outra dimensión para o obxecto, é, polo tanto, un elemento fundamental na creación plástica. Soledad Penalta afronta este reto desde unha clara vontade de construción, para desde a armazón abrir unha nova maneira de entender o traballo artístico. Parte dunha análise que fai que o volume e os planos sexan un todo que se conforma como un "obxecto" autónomo, como un artefacto de comunicación, unha especie de caligrafía que permite á artista unha relación máis expresiva desde o obxectual, feito que se transmite tamén ao espectador que pode distinguir o aspecto táctil e pleno da obra e a súa meditada inserción espacial. Quen coñeza a traxectoria da nosa escultora vai ser quen de percibir nos exemplos presentes nesta exposición a constante evolución da súa obra -a peza O bosque é de 1998 e moitas das presentes son dos últimos anos-, que lonxe de ancorarse na altura inicial dos anos oitenta, cando consegue unha particular expresividade de enorme forza, segue a procurar novos vieiros. O traballo de Soledad Penalta, ao longo das súas diferentes "maneiras", sempre produce a sensación de que cada peza xorde dunha necesidade expresiva, de que nada é prescindíbel, vinculada en xeral a unha pulsión ética -velaí títulos como Buscando un sentido humanizador (2014)-, a unha urxente vontade de comunicación, de transmisión da súa visión e da súa situación no mundo. Nesta liña argumental, as pezas son postas en común conformando un mundo emotivo, esas "sensacións" que están no título da mostra, desde un tipo de elementalidade que xorde do refinamento obxectual, unha elementalidade que deita cada unha das esculturas e que permite que agrome a súa potencial poeticidade. O sentido obxectual e poético, ao mesmo tempo, destas pezas resume a vontade que transmite a exposición que nos fai chegar desde todos estes obxectos a experiencia consciente da materia e da linguaxe.