A poboación inmigrante desempeña na Galiza os traballos máis precarios

A Galiza creou 8.052 empregos nos primeiros catros meses de 2023. Segundo os datos achegados polo Instituto Nacional da Seguridade Social (INSS), organismo dependente do Ministerio de Inclusión, Seguridade Social e Migracións do Goberno do Estado, 2.436 foron ocupados por cidadáns e cidadás de nacionalidade diferente á española, correspondéndose 552 con persoas procedentes de Estados da Unión Europea (UE) e 1.884 con continxentes doutras nacionalidades. O número de persoas inmigrantes ocupadas na Galiza nos diferentes réximes laborais a finais de abril de 2023, último mes con cifras, alcanzaba as 46.729. Nesta situación, atopábanse 18.807 residentes na provincia da Coruña, 6.163 na de Lugo, 6.186 na de Ourense e 15.634 na de Pontevedra. Asemade, 30.844 persoas procedían de Estados non integrados na Unión Europea e 15.974 de países da área comunitaria. A incorporación de mulleres estranxeiras evitou, tamén, o descenso da poboación activa feminina. A este respecto, o secretario de Negociación Colectiva da CIG, Francisco Sío, apunta a Nós Diario que “a incorporación de mulleres estranxeiras é importante, especialmente en relación a 2019. No ano 2020 producírase un importante descenso, ligado en moitos casos ao tema dos coidados. O confinamento da poboación, así como as medidas posteriores, obrigaron moitas mulleres a facerse cargo das persoas dependentes e a abandonar o traballo fóra do fogar”. O mercado negro de citas para Estranxeiría chega á Coruña: "Un grupo mafioso acapáraas previo pagamento" A poboación activa de nacionalidade diferente á española sumaba na Galiza 78.700 persoas ao feche da anualidade de 2022, 39.500 homes e 39.200 mulleres, téndose incrementado desde 2021 a súa presenza no mercado laboral en 9.500 efectivos e en 15.000 desde 2019. Neste sentido, na evolución da poboación activa ten unha importancia significativa a entrada de cidadáns estranxeiros, até o punto de que se non fora por estes, a poboación masculina descendería o dobre, xa que se produciu unha incorporación de máis de 8.300 homes estranxeiros desde o ano 2019. Francisco Sío revela que, “a maiores das persoas con contrato, outra parte moi importante de inmigrantes desenvólvense na economía somerxida”. Neste dirección, revela que “a maioría dos estranxeiros ocupados traballan nos empregos máis precarios, centrándose as mulleres en sectores como o dos coidados e os homes no sector primario. Sen esquecer o elevado número de empregados no sector servizos”. A precariedade explica esta alza na demanda de man de obra inmigrante. Nesta liña, o dirixente da CIG significa que “os momentos de crecemento económico e creación de emprego son os propios da contratación de inmigrantes polo efecto chamada”. Neste sentido, “a patronal bota man destas persoas para cubrir os empregos máis precarios, que unha parte dos autóctonos non aceptan pola súas condicións”. A dixitalización e os baixos salarios deixan 13.841 empregos vacantes na Galiza Sío afirma que “como pobo emigrante que somos, sabemos ben que empregos se ofrecen aos cidadáns estranxeiros. Trátase daqueles con peores condicións laborais, con salarios máis baixos, con xornadas de máis duración e que non garanten unhas condicións de calidade de vida mínima”. Nesta dirección, apunta que “a situación tense complicado máis pola suba dos prezos e da vivenda”. O economista da Universidade Santiago de Compostela (USC) Gonzalo Rodríguez asegura a Nós Diario que “nos países occidentais requírese moita man de obra inmigrante porque están moi envellecidos e a chegada dese continxente é bo porque favorece o relevo xeracional no mercado laboral”. Porén, apunta que “no Estado español dáse un casuística particular, ao contar cun sector económico cun crecemento baixo, pero con moito peso no emprego como é o sector turístico e os servizos”. Rodríguez explica que “ao non haber crecemento da produtividade a forma de competir e xerar beneficios no sector servizos é en base aos baixos salarios e ao incremento das xornadas laborais, sendo precisamente estes empregos con máis precariedade os ocupados maiormente pola poboación inmigrante”. A este respecto, entende que “unha economía concentrada arredor do sector servizos é un problema de futuro, polo que cómpre definir se é sostíbel". A profesora da Facultade de Económicas María Bastida, sinala a Nós Diario que “a xente que vén de fora non ten a mesma capacidade de selección das ofertas de traballo que as persoas de aquí, que contan cunha rede de apoio que lles permite renunciar a determinados empregos máis precarios”. Neste sentido, opina que “o problema en sectores como a hostalaría non está tanto nos salarios como nas xornadas laborais” e valora positivamente “a capacidade da Galiza para captar man de obra estranxeira, nunha situación demográfica tan complicada como a nosa”. Ricardo Castro, secretario xeral da CUT: "Danse situacións de precariedade non coñecidas até o de agora" Inmigrantes nun país de millóns de emigrantes A economía galega está a xerar de modo simultáneo dous fenómenos aparentemente contraditorios. Por unha parte, expulsou cara á emigración 371.637 persoas, 38% delas menores de 29 anos, entre 2009 e 2021, sumando 23.812 en 2021, último ano con cifras. Por outra parte, vese obrigada a recorrer a traballadores inmigrantes para cubrir determinados postos nalgúns dos sectores máis intensivos en man de obra como o servizos. Francisco Sío destaca “a alta presenza de inmigrantes nos sectores máis precarios da economía galega”. Así, indica que “unha aparte importante ocúpase nos coidados sendo a súa cifra moi levada no sector primario. As embarcacións galegas están cheas de indonesios, caboverdianos, peruanos, senegaleses ou filipinos e as explotacións agrarias de romaneses, portugueses e magrebís”. Condicións laborais As condicións de traballo e a ausencia de expectativas laborais que garantan uns mínimos estándares de benestar están detrás destes dous fenómenos. Un e outro, ligados a razóns estruturais que derivan na sobreexplotación e na expulsión de man de obra para os centros desenvolvidos nos diversos momentos do ciclo económico.