Resistencia

Hai uns días tiven a sorte de escoitar un argumento brillante sobre a resistencia como o eixo arredor do que teñen que xirar as políticas de oposición ao poder neste país noso. Non parece preciso aclarar, mais fareino, que o autor de dito argumento non se chama Pedro Sánchez, nin ten unha muller catedrática de cuchara. O da resistencia de Sánchez é outra historia, mesmo oposta á esencia do concepto de resistencia cívica, dado que unha cousa é negarse a ceder ante o exercicio do poder que se considera inxusto e outra moi distinta é non querer apearse da poltrona, ou non querer deixar de ter soños húmidos coa poltrona, como é o caso de Feixoo, que resiste e resiste como virus inmune a antibiótico, fronte aos irmáns pródigos de Vox, fronte á presidenta das cañas e o ideólogo Ramón Bilbao, e fronte a quen se poña por diante. Para sermos unha parte contemporaeamente oprimida das Españas, o certo é que aquí en Galiza o de resistir non nos foi mal nos últimos 50 anos. Velaí a loita contra o proxecto da central nuclear de Xove, ou mais cara aos tempos de hoxe, as mobilizacións de Nunca Máis. Nos nosos días toca resistir fronte á pretensión de electrocución –non de electrificación– do país, contra as celulosas cheirentas, ou contra o desmantelamento progresivo da sanidade pública. E segue sen irnos mal como resistentes. Un negocio redondo Fraga xa se decatou hai uns anos de que o asunto era serio, que non era cousa de catro matados berrando. Os do non de Fraga intégranse vinte anos despois por unha morea de colectivos, mais ou menos ben organizados pero en calquera caso organizados. Esa táctica caciquil de mercar vontades, sustentada naquilo de ovella que berra, bocado que perde, xa non funciona. Demasiadas ovellas que berran. O proxecto da pasteira foi promovido por unha sociedade recentemente defunta na que participaba a Xunta de Galiza, entón presidida por Feixoo E refírome a isto de resistir porque nesta semana tivemos noticia de que o pesadelo de Altri parece que xa non terá nin luz para darlle ao maquinillo. Non hai subestación, unha verdadeira mágoa. Antes xa non houbo cartos de Europa, asunto que lle pareceu moi mal ao Goberno galego, aparte de aos promotores celulósicos. Difícil de entender, desde logo, porque os puristas do liberalismo económico deberían ser inimigos da economía subvencionada. Pero claro, non cabe dúbida de que se a un case lle regalan un banco, ou case lle pagan a repotenciación do parque, ou lle arrean 250 millóns para poñer unha pasteira, ou case lle enchufan ano tras ano cartos para pagarlle ao cadro de persoal do xornal, a cousa pinta mellor. Que lle dean ao purismo liberal. Pero voltando co da pasteira: non hai cartos de Europa, non hai subestación e agora resulta que Rueda di que o que faga Altri en concreto é unha decisión que ten que tomar Altri. Un pouco inxusto, penso eu, porque o proxecto foi promovido por unha sociedade recentemente defunta na que participaba a Xunta de Galiza, entón presidida por Feixoo. De feito, lembremos que segundo a conselleira de Economía, afamada ecóloga, Altri era un proxecto redondo en termos medioambientais. Un choio, vamos: pilas de postos de traballo, paxariños piando, as augas purísimas do señor do Alvia e o cheiro a perfume sensual en 50 quilómetros arredor do trebello. Mobilización social masiva Semella, porén, que as inxentes cantidades de cartos que ía deixar Altri na economía galega se están esfumando. Triste, pero debemos ser positivos. Polo menos evitaremos que en Palas de Rei cambien as tabernas por restaurantes de esférico de aire con quinoa e as partidas de tute por tiro ao pichón para cando veñan os portugueses e os de María Gallina a contar os cartos. A impresión que temos é que tan fausto proxecto está nas últimas, pero tamén é certo que non todo o que entra na UCI sae dela metido nunha caixa de pino, ou de eucalipto no noso nacional caso, así que coidado con eles. O relevante, voltando ao inicio deste escrito, é quedarse co valor de resistir. Da pretensión de implantación masiva de parques eólicos en Galiza quedará singularmente para a historia a súa xudicialización. Pero non nos equivoquemos, porque a sociedade non se cambia nos xulgados, senón na rúa. A mobilización social masiva posibilitou impugnar as autorizacións eólicas, e a mobilización social masiva, sen dúbida, fíxolle sopesar a quen lle correspondía se esta historia de Altri era economía circular ou se de circular tiña o que teño eu de folclórica. Resistir fronte ao exercicio espurio do poder. Se o deixamos, estamos perdidos, porque os que resisten por sistema son os que se senten elixidos para mangonearnos a todos. E non está nada ben que gañen eles. Se gañan, perdemos case todos.