O "terrorismo" do DOG

"Voluntarios", esa palabra que están a empregar, profusamente, para definir a veciñanza que se defende contra os lumes, arrepíame, pero, ademais, adxectiva non só unha política, senón toda unha mentalidade, no que todo se mide polos valores urbanitas. Na comisión parlamentaria do 2019 na que participaron ducias de expertos, unha das medidas aprobadas foi a "implicación da poboación na loita contra os incendios". Pero esta, e a maioría das outras medidas, acordadas en consenso, nunca foron levadas á práctica pola Xunta. Nin se aplica a lexislación! Como pode chegar calquera "autoridade", allea á realidade parroquial, e ordenarlle á veciñanza que abandone "a súa vida". Non entenden nada! Como non entenden –ou si?– os que ditan unha política de extinción de lumes na que priorizan as masas arbóreas, contan os incendios en áreas queimadas, en vez dos núcleos habitados e os seus medios de vida. A queima da contorna da aldea, coas granxas, pendellos e pallares, non é, por dicilo dalgún xeito, o incendio dunha fábrica. Estase a queimar moito máis ca un modo de vida, un xeito de vivir, de existir. Participei desde pequeno na extinción de incendios e se algo aprendín é que, aínda con medios materiais, se as brigadas non teñen a colaboración directa da veciñanza, vense totalmente en perigo e sen eficacia. O lume non é máis que unha ramificación do negocio forestal Somos os veciños os que coñecemos os montes, as vagadas, as pistas, os camiños, onde hai auga... E somos os veciños os que debemos de marcar as prioridades á hora de facerlle fronte ao lume. Uns veciños, ben coordinados cun experto, valen máis que ducias de brigadas! Lémbrome alá polos anos noventa cando se declarou un incendio nos montes de Riopedroso. Alá nos fomos toda a veciñanza, toda... O que acentuou a eficacia foi a chegada de Xosé Manuel, capataz forestal. Díxome, "ti ao meu lado, ti dás as ordes que eu che transmita, porque o importante é que nos fagan caso". Analizando rapidamente como se movía o lume, decidimos salvar, primeiramente, a granxa e a casa do Ánxel, logo impedir que chegase ao lugar da Lucenza, máis tarde tratar de que non ardese o trigo que estaba no agro, despois impedir que cruzase a estrada cara Abral... Non teriamos logrado vencer ao lume sen a colaboración das mulleres maiores, repartindo bebidas. Botando a vista atrás Entendo e aínda comprendo que Núñez Feixóo, Afonso Rueda e o PP se queiran defender dos ataques políticos que están a recibir pola vaga de incendios, pois eles son os responsábeis. É algo que, de xeito automático, realizan todos os gobernos. Pero o ex presidente galego debería ter acordanza e saber que o perseguen dúas fotos: aquela coa mangueiriña, vestido de "pijo medrileño", apagando un incendio, e a que sacou no barco co narco Marcial Dourado. Tamén debería lembrar que foi el o que tentou desmontar os argumentos aos que recorre agora como explicación do sucedido. Que non só demandaba unha "comisión de investigación que aclare a verdade", senón a dimisión do conselleiro Canal e tamén do presidente Touriño e do vice Quintana. Chegou a afirmar que "iso dos mortos con nós non pasaba"... Pero é máis, volve sacar agora como arma acusatoria os mortos, cando no 2006, nunha frase da que sae moi mal parado cunha análise freudiana, declara: "Sabemos que hai xente á que non lle importan pero a nós si". As explicacións do presidente do PP cando no 2017 se esquecen dos milleiros de persoas que lle fixeron fronte ao lume sen medios, ou cando afirmou no Parlamento que "mentres vostedes estaban preparando as manifestacións nós estabamos apagando o lume" (lembran aquela manifestación utilizando aos deudos das vítimas presidida por Raxoi?), podían agochar unha falta total de empatía ou que renegan do seu pasado. Pero non. Tanto esas declaracións desmemoriadas, como o recurso ao inimigo exterior, á propia sociedade, acuñando o termo "terrorismo incendiario", o único que tentan é defender a política forestal que a dereita implantou en Galiza desde o franquismo e que o goberno Feixoo-Rueda veu acentuando, ademais de xustificar o negocio. Nunca se puido probar a existencia dunha trama incendiaria. Nin no 1987 (comisión de expertos), nin no 2006, nin no 2017, nin agora. Pero o que si podemos é facer unha pregunta: a quen benefician os incendios? Para min a resposta e moi simple: ao lobby forestal que creou un escenario absolutamente inflamábel. Nel están Ence, Altri, as empresas de extinción do lume, os viveiros, as empresas de reforestación... E as eléctricas, coas súas liñas de alta tensión e os muíños de vento. Dáse a circunstancia de que aparecen todas intimamente relacionadas e non só teñen un enorme poder dentro do PP, senón tamén na Xunta desde a época de Manuel Fraga. O lume non é máis que unha ramificación do negocio forestal. Ollen vostedes o Plano de Desenvolvemento Rexional aprobado pola Xunta e remitido a UE e vexan a onde van parar a maioría das axudas. Unha política que non só non impide, senón que incentiva, o abandono do rural. E se o terrorismo incendiario está no DOG?