Levan escrito por dentro o son do penedo

Desenraízas a planta do pé ao camiñar e, ao tempo, a bota esparexe sementes de tollemerendas. O vieiro máis ansiado é o que trazaron outras pisadas, caligrafía anual na paisaxe. Rimas de cascallos asubían por onde o carreiro leva ao cumio, stairway to heaven. Muda a cor das laxes e sabes que vas salvar dun chimpo 200 millóns de anos. Así é a fala mansa das pedras, á espera no camiño. Algunhas rutas elixen a unidade xeolóxica. En outubro de 1923 aprobouse o primeiro tramo do Sendeiro dos Apalaches. O Appalachian Trail (AT), con 3.500 km sinalizados, seica é a senda máis longa do planeta: percorre a espiña dos relevos variscos no leste de EEUU, desde Maine ata o sur das Montañas Azuis en Georgia. Máis que a conexión dos lugares, o AT inicial procuraba a transformación das persoas e os espazos. Van agora cen anos, a ruta nacía co mandado de restaurar a alma da sociedade estadounidense, facilitando estadías en granxas para quen viña da cidade e promovendo a contemplación dos cumios ou o mergullo no océano dos bosques primixenios. Na orixe deste proxecto está Benton MacKaye, un enxeñeiro forestal conservacionista, quen afirmaba que dúas semanas entre cimeiros aprendían unha manchea de cousas sobre as cincuenta restantes embaixo. El mesmo procurou o consolo na montaña e entregouse á creación do AT tralo suicidio da súa dona, Jessy Hardy S. MacKaye, unha moi activa sufraxista e defensora da paz, amais de apaixonada camiñante. Na actualidade o AT promove a conservación da paisaxe, o mantemento da conexión entre ecosistemas e a ineludible educación ambiental. 'Protexer para gozar para todas para sempre' é o lema da institución que mantén o AT. Cada primavera tres millóns de excursionistas bótanse á andaina, por tramos ou cubrindo a ruta completa. Moreas de accións e de voluntarias procuran minimizar o considerable impacto. A continuidade xeolóxica dos Apalaches discorre máis aló do AT e, desde 1994, desenvólvese o Sendeiro Internacional dos Apalaches –IAT/SIA–. En terras canadianas esténdese outros 2.500 km, ata o norte de Terranova. E non hai máis que ollar as beiras atlánticas para intuír que a vía internacional toca terras nesta banda. Panxea A oroxenia varisca/apalachiana é o longo episodio xeolóxico –duns 100 millóns de anos– que acontece na era Paleozoica, entre o Devónico e o Pérmico. Como resultado da colisión das placas de Laurussia e Gondwana, que levan por diante os microcontinentes de Avalonia e Armórica, sóldase un supercontinente, Panxea. Na extensa fronte de subdución emerxen relevos que suturan o contacto e acadan altitudes similares ao actual Himalaia. Arcos volcánicos, pregamento de sedimentos mariños e intensos metamorfismos quedan presos nas cicatrices que unen Panxea. E da amálgama vai abrollando a Europa silícea. A gran cordilleira ancestral, erosionada ata a súa base será, en parte, reciclada nos cordais alpinos do Cenozoico. O carbón que queimamos vén a ser o fósil dos macrofentos, equisetos e brións que cubrían as baixas lamacentas no bordo dos relevos variscos. Anfibios e insectos xigantes animaban o cadro da vida. En Galicia pisamos no óso do dominio silíceo, cerna de granitos, lousas, xistos e gneis Dos Apalaches ao Courel En Galicia pisamos no óso do dominio silíceo, cerna de granitos, lousas, xistos e gneis. A investigación atopa na cunca do Douro evidencias paleobotánicas e climáticas que amosan o contacto temporal entre o Macizo Ibérico e os Apalaches americanos. O rumor da pegada que abre o vieiro nos cumios do Courel pousaría no mesmo zócolo xeolóxico en Bretaña, Gales, Escocia, Islandia, Grenlandia, ou o Anti Atlas. O Geopark Naturtejo en Portugal xa sinalou un tramo do Trilho Internacional. Tamén o Geoparque Villuercas-Ibores-Jara, en Cáceres, promove o SIA entre retortas cuarcitas. Galicia conta con dous Xeoparques Unesco recoñecidos como Patrimonio Mundial Xeolóxico: Montañas de Courel e Cabo Ortegal. Ambos ofrecen, de cadansúa hucha cumprida de tesouros da natureza, mostras espectaculares e únicas da formación de Panxea: o afloramento da codia oceánica nos Aguillóns de Ortegal ou a dobra deitada de Campodola-Leixazós en Quiroga. O xeoturismo está de moda. Preséntase como a opción para os enclaves rurais que reciben a mención da Unesco e que se comprometen a usar o patrimonio xeolóxico como base do desenvolvemento sostible. O banco de Loiba ou as Catedrais amosan o efecto perverso. En troques, o AT orixinal inspiraba un ritmo de transformación das persoas e do territorio apegado ao gozo silandeiro do pulso do planeta. Así o desexamos para o Courel e Cabo Ortegal. For all for ever, con ou sen SIA. E sen atropelar no camiño.