Lawfare galego

O pasado domingo 26 de novembro puidemos ler no xornal único un artigo no que se daba conta de que os donos da mina da Penouta, cuxa actividade de explotación foi recentemente suspendida cautelarmente pola xustiza, defenderán até o final o seu proxecto. Ata aquí, todo ben, lóxico. Pero mais aló do titular, no texto do artigo, unha outra vez, enumerábanse os nomes e apelidos dos maxistrados que adoptaron a decisión de paralizar cautelarmente a explotación da mina, con expresa referencia, como non, a que o maxistrado Villares “foi candidato á Xunta por En Marea e logo reincorporouse á carreira xudicial”. Todo un mantra. Como se cada vez que falasen de Feixoo lembrasen o do retrato co narcotraficante, coa diferenza de que iso de que Villares se reincorporase ao seu traballo resulta ser legal e perfectamente ético. Referir a composición da sección da Sala Terceira que está a paralizar cautelarmente autorizacións outorgadas pola Xunta de Galiza, desas que Feixoo, Rueda e compañía consideran impecables xuridicamente, vén sendo ultimamente unha práctica habitual, parida por algún imbécil para pór os xuíces no centro da diana. Pero a tan fino recurso estratéxico hai que engadirlle, ademais, a campaña que por terra, mar e aire se está a desenvolver para que conste que eses maxistrados e maxistradas andan a guerrear contra a Xunta por motivos espurios. Velaí varios exemplos do anterior. O novo portavoz parlamentar do PP, señor Pazos Couñago, defendeu hai uns días a política bastante prudente da Xunta após que a Fiscal de Medio Ambiente pedise moderación á Administración ante o boom eólico. Dixo Pazos que a fiscal terá que opinar sobre a legalidade, pero non sobre política. Ergo, Pazos dá por feito que a fiscal se mete en política. En calquera caso, está claro que Pazos non anda coa mente moi despexada, pois unicamente a partir dunha empanada mental como un mundo se pode concluír que a política eólica do actual goberno galego é bastante prudente. O 25 de xuño, nunha entrevista publicada no Faro de Vigo, a Conselleira Lourenzá, titular da Consellería das tramitacións impecables de procedementos de outorgamento de autorizacións eólicas e mineiras, falou de inseguridade xurídica nalgunhas resolucións do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza. Nas semanas seguintes, o xornal único publicou un culebrón de escritos en defensa do modelo eólico actual. Nalgúns deses escritos as opinións sobre os xuíces foron francamente obxectivas. Por exemplo, escribiu o día 1 de novembro o señor Berzosa, conselleiro delegado de Tasga Renovables o seguinte, que reproduzo no idioma orixinal porque soa mellor: “¿O será que detrás de toda esta campaña están organizaciones supuestamente medioambientales, contaminadas por intereses personales vinculados a corrientes políticas, de las que casualmente algún juez del TSXG fue cabeza de cartel al grito de 'eólicos no'? Mmm…” Referir a composición da sección da Sala Terceira que está a paralizar cautelarmente autorizacións outorgadas pola Xunta pon os xuíces no albo Alén de que eu aprecio moito as insinuacións intelixentes que veñen de xente intelixente -e intelixente ten que ser por forza alguén que chega a conselleiro delegado de algo-, gosto sobre todo dos tres emes do final. Como onomatopeia son tremendamente útiles e suxestivas, pois tanto serven para evocar unha dúbida razoable, como a do autor do escrito, como para indicar pracer sexual ou para expresar que o polbo está no seu punto. Empregarei este recurso no futuro, pero só para o do polbo. E, por citar outro exemplo de sa crítica aos togados e togadas -e xa paro para non ser canso-, non podemos esquecer as sabias e medidas consideracións de Don Francisco Méndez, responsable de estratexias industriais de CCOO en Galiza: "Moitos xuíces xulgan cousas das que non entenden, como se a min me pos a xulgar un caso de cirurxía pulmonar, eu non me atrevo a falar diso porque non teño nin idea, pero semella que algún xuíz si se atreve a falar de cousas que claramente descoñece". Ao cal engadiu que "tampouco semellan ter moita idea de política industrial nin do futuro que pode haber para este país", concluíndo que "son pancas do Estado que alguén pulsa ou non segundo os seus intereses". Respectar e acatar En fin, que se xuntamos todas estas lindezas, non podemos por menos que concluír que estes xuíces e xuízas, malignos, parciais e vengativos, andan metidos no lawfare, andan a guerrear. Agora terían que explicarnos os que defenden esa idea as razóns polas cales unha simple mención ao lawfare como a do acordo de goberno en Madrid lles pareceu tan mal e aquí se di o que se di da xudicatura, promovendo intencionadamente o seu desprestixio social. Eso si, sen esquecerse nunca de aludir á patraña de que se respectan e acatan as resolucións xudiciais. Respectar e acatar, cando se fala de sentenzas ou de autos que non gustan, pasa por recorrer sen andar ciscando lixo. Esa é a esencia mesma da separación de poderes e do Estado de Dereito. Unha mágoa que nin o entendan, nin lles interese.