O antimilitarismo galego

Moito escoitara falar da mili. A tres xeracións: a dos meus avós, á do meu pai e á do meu irmán e meus primos. Pero cando eu cheguei ao campamento militar de Cáceres era un becerro cortelleiro. Todo o que alí ocorría non tiña ningún sentido. Cavilaba e non lle atopaba nin xeito nin maneira. Até que me decatei de que o servizo militar era, precisamente, iso. O ser un ninguén, un número, o non ter voz nin opinión, o obedecer normas absurdas e carentes de toda racionalidade; que mesmo un cabo analfabeto puidese ordenarche calquera bousanada e tiñas que realizala; o obrar coma un autómata. Prohibido pensar, estás para obedecer e calar. Só es carne..., un home para morrer. A mili era todo iso e máis, cun só obxectivo: converterte en soldado de España. Cando se fan 25 anos de que a deixasen en suspenso, non que a derrogasen, a mili obrigatoria, a loita antimilitarista está máis de actualidade ca nunca. Vivimos nun proceso de rearmamento mundial sen precedentes desde o fin da Guerra Fría. Un feito que inflúe directamente no denominado Estado do benestar. Co Plan para Rearmar Europa elevase de 2% a 5% do PIB o gasto dos países membros da OTAN. Eses 950 mil millóns que se van gastar na "mellora das forzas armadas" poderían mudar a sanidade, educación e servizos sociais. O rearmamento leva consigo unha retórica e unha práctica belicosa no que o militarismo non só é un medio, senón un fin en si propio, como demostra a imposición dos EUA para a merca de armamento ao seu complexo industrial-militar. Servizo militar obrigatorio A "nova orde mundial" que tentan impoñer os EUA non é unha idea do "tolo" de Trump, senón que vén de lonxe, de catro presidentes anteriores, e está moi pensada, analizada e, mesmo, ensaiada. Ese militarismo leva a que diversos países europeos estean pensando en volver a mili obrigatoria. Entre eles o Reino de España. O servizo militar obrigatorio suprimiuse polos movementos sociais protagonizados por unha xeración que non admitía a obrigatoriedade da mili, pola perda de tempo uns, pola militancia antimilitaristas outros... Pero, sobre todo, porque non lles era operativa para os novos exércitos. Xa non necesitaban soldados, necesitaban profesionais. Xa nolo dicían aos que tivemos a obriga de pasar por academias militares: A guerra moderna non se aprende nun ano, nin necesita grande cantidade de soldados. A guerra moderna precisa especialistas ben formados e adestrados en tecnoloxías, habelencia que non pode acadar un soldado de recrutamento. Agora non se trata de conquistar territorios coa infantería e carros de combate e artillaría de campaña. Iso só se utiliza para guerras locais. A guerra moderna vaise facer, tanto ofensiva como defensivamente, desde o espazo. O nacionalismo galego leva no seu ADN o pacifismo e o antimi-litarismo, que ten como base o anti-imperialismo e o rexeitamento á dominación española Cales son as razóns que levan logo ao Goberno español a pensar en volver a un servizo militar universal, que, presumindo de progresía, incluiría as mulleres? Porque a función da mili non é crear unicamente mozos preparados militarmente. O CNI e El Cano están de acordo nos seus estudos e informes: é o mellor xeito de asegurarse ideoloxicamente a cohesión territorial e a unidade de España. Xorde como unha idea, netamente ideolóxica, como foi sempre o Exercito, só que adaptada ás novas circunstancias. O único problema que teñen é loxístico. Unha publicación oportuna Por iso é necesario que, 25 anos despois da suspensión do servizo obrigatorio, se volva a dar un verdadeiro debate político. Neste sentido, é básico o libro Antimilitarismo na Galiza, editado pola Fundación Galiza Sempre. Os seus autores son dous militantes nacionalistas, Manuel Caride e Bieito Lobeira, no seu día insubmisos ao exército español, que formaron parte dunha loita colectiva na que Galiza foi en moitos aspectos vangarda referencial no Estado, pois tivo unhas características propias. O prólogo é do presidente da Fundación Galiza Sempre, Rubén Cela. A importancia dos autores vai moito máis alá de que poidan contar a loita en primeira persoa, pois, os tres, son referentes dunha xeración que está agora a dirixir o nacionalismo. Alén de "modas" e intereses puntuais, como se pon de manifesto no libro, o nacionalismo galego leva no seu ADN o pacifismo e o antimilitarismo, que ten como base por un lado o antiimperialismo e por outro o rexeitamento a dominación española, co Exército como arma fundamental. Lémbrome cando o señor Pepe do Pereiro (masón en Cuba) lle dicía ao Rubén ao vir da escola: "Míralo bien, Rubén, se te acabó la fama de Tenorio y te llevan al servicio obligatorio". Poden volver eses tempos.