A actualidade do piñeirismo

O piñeirismo non é un adxectivo, senón un substantivo que nomea un movemento político que comezou nos anos corenta e se vai axeitando até estar hoxe aínda plenamente vixente. Seguindo a política dos EUA para Europa, xurdiu do enfrontamento co nacionalismo do Partido Galeguista no exterior, sobre todo, coa política republicana do Consello de Galiza. Desmobilizou á sociedade na loita antifranquista. Primeiramente contra a guerrilla actuante, coincidindo co PCE desde 1948, ao considerar que era imposíbel a vitoria contra o franquismo, desbotando a loita política e inventándose o "culturalismo", e integrándose na loita anticomunista artellada polos EUA. As súas relacións cos EUA foron documentadas por diversas investigacións publicadas nos últimos 20 anos. Así, a historiadora Olga Glondys, a grande especialista sobre a guerra fría cultural no Estado español, sitúa como dous dos 29 membros da sección española do Congreso Pola Liberdade da Cultura, propiciado e financiado pola CIA, a Ramón Piñeiro e Domingo García Sabell. O Consello da Cultura Galega, como se afirmou varias veces durante a tramitación da Lei, estaba feito "en pago e á medida de Ramón Piñeiro" Dentro desta estratexia da loita en Europa contra o comunismo está a creación de partidos socialistas que lle fagan fronte aos marxistas, no caso galego, o Partido Socialista Galego, e o desmantelamento do Consello da Mocidade Galega. Cando o PSG sae do seu control, sumándose ao Consello de Fozas Políticas Galegas, e Xosé Manuel Beiras dicide abrazar a teoría marxista, rachan o partido e fanlle a vida imposíbel ao seu líder. O piñeirismo converteuse nun activo imprescindíbel da denominada "Transición". Propician a entrada da maior parte dos efectivos do PSG nun PSOE adaptado ás directrices americano-alemás. Usurpan as súas siglas e impoñen a liquidación do Partido Galeguista. Paralelamente, García Sabell, valéndose dos seus contactos masónicos, entra a formar parte do círculo de Juan Carlos, que o nomea Senador Real e posibilita a consecución da Delegación do Goberno, ao que une a presidencia da Real Academia Galega, presentando o recurso contra a Lei de Normalización Lingüística. Tamén apoian o ex falanxista e represor Antonio Rosón como presidente pre-autonómico. A loita pola autonomía Na loita pola autonomía, crean a plataforma Realidade Galega, que tería un papel decisivo en superar a "aldraxe" do Estatuto cociñado en Madrid. Realidade Galega tamén contou co apoio dos EUA, sobrándolle aínda financiamento, como me mostrou un dos seus responsábeis, Sixto Seco. Celebrado o referendo, Realidade Galega dá por concluída a súa misión e o seu ciclo. O piñeirismo decide, en lóxica cos seus proxectos ideolóxico-políticos, pór ovos en todas as cestas. Ramón Piñeiro presentaríase polas listas do PSOE con outros tres "galeguistas históricos": Carlos Casares, Alfredo Conde e Benxamín Casal. En AP, entre outros, sitúan o seu candidato á Xunta, Fernández Albor. En UCD, outro fato dos seus, comandados por Marino Dónega. Celebradas as eleccións, Ramón Piñeiro, Casares e Casal, non así Alfredo Conde, deciden apoiar o "galeguista" Fernández Albor á Presidencia da Xunta. Créase o Consello da Cultura Galega, que, como se afirmou varias veces durante a tramitación da Lei, estaba feito "en pago e á medida de Ramón Piñeiro". Daba así un paso máis na súa táctica política de controlar a cultura galega no novo tempo, a súa grande aposta a través do Grupo Galaxia, desde que decidira rachar con Castelao e co nacionalismo galego no exterior. Nesa loita contra o nacionalismo, avalaron a expulsión dos deputados do Bloque-PSG. No ano 1988, cando a bomba ao chalé de Fraga, Carlos Casares escribía en El País un artigo, "Colonia ou champú", no que acusaba a UPG de estar detrás do Exército Guerrilleiro e dos seus atentados, polo menos ideoloxicamente. Desde aquelas, en certo xeito, o piñeirismo mimetízase co fraguismo, non só apoiando, senón "muiñando" as súas políticas, en palabras de Sixto Seco. Mágoa que as xornadas que sempre se celebraron sobre Ramón Piñeiro, incluíndo as da pasada semana, se convertan non só nunha haxiografía, senón nunha actualización do piñeirismo. Polo tanto, achegas decisivas para un debate sobre pros e contras desta política, como podían ser as de Garrido Couceiro, Xosé Ramón Ermida ou Miguel Barros, quedan sempre fóra da programación. Un Barros, compañeiro de escano de Piñeiro, que conclúe no seu doutoramento que "Piñeiro non era nacionalista", como tese principal e recollendo as súas propias palabras. A última vez que estiven con Ramón Martínez López abrazouse a min e, chorando, díxome: "Piñeiro non é dos nosos, nunca te fíes del. Nunca".