Aboiar na cunca 'infinity' da paisaxe

Andar por fóra, velaí o mandato do verán. Desexo unánime do lecer estival, xutármonos as moléculas posibles de aire libre en cada poro, dilatar o tempo e o espazo. Ao que se engade a modernez de viaxar, turisteando máis ou menos. Desde rodar cunha bici soñadora ata cruzar hemisferios nun chimpo de avión, o obxectivo é compartido: saírmos do aquén cotián e sentírmonos nunha contorna diferente. Purificar o ano e o corpo na cunca da paisaxe escolleita con esixencia. Porque o ano realmente comeza ao voltarmos, con enerxía abonda –non sempre– para o novo ciclo de multitarefas. Onde fomos procurar esa fonte milagreira? Moito deu que falar este agosto o feito de sermos receptores do abalo dun turismo que prefire paisaxes idealizadas: alén do solpor un camiño starlight de sabores con raíces e auga para os sentidos. Quen se negaría? 12 millóns de euros empregados na promoción turística de Galicia deberían dar algún resultado. Aínda que parte da sociedade galega non esteamos conformes coa deriva do éxito dos enclaves tomados polas visitantes. En Galicia as cifras de xullo sobre poboación ocupada no sector –que non equivalen a emprego durante todo o ano– aumentaron en 15.000 afiliacións á Seguridade Social desde o verán de 2020. Segundo o IGE, son 94.935 persoas a traballar nas actividades relacionadas con restauración, aloxamento e axencias. Nunca houbo tanta xente ocupada –estacionalmente– neste sector en Galicia. E non se suman aquí o resto dos servizos dados. No ano 2023 atendeuse a máis de sete millóns de visitantes. As contas deste ano non van ser menores. Cifras que obrigan a proxectar con esmero co que queremos convivir cando o mandato do verán atraia de novo millóns de persoas ao chamado do noroeste, sexa iso o que for para cada quen. En todo caso, as paisaxes forman parte esencial do atractivo galego e convertéronse nun obxecto de consumo que xera insospeitadas sinerxías. Cravos nas paisaxes E que paisaxes idílicas ofrecemos? Galicia tamén é o país dos miradoiros. Un complexo tetris de outeiros e vales, con centos de bicos aos que rubir para enxergar o horizonte. Penasantas, croas, petoutos. As Serras Orientais, os cantís de Herbeira, a Dorsal. Quedou algún cotarelo excluído do móbil do verán? Desde un punto de observación dado, a cunca visual é a contorna que a ollada abrangue. Non sempre hai que ascender para contemplar un amplo panorama. O concepto de cunca tamén incorpora a percepción en movemento, desde a estrada, o tren. A cartografía dixital mapea axiña a cunca da paisaxe desde calquera punto de observación e polo tanto, infire o grao de impacto dunha infraestrutura antes de ser instalada. Si, xa sabemos polo miúdo todas as coordenadas des que veriamos espetados os 75 m do mastro da derrota contra Altri. Se a paisaxe importa, hai que ter a valentía de calcular o alcance máximo do impacto nunha cunca visual. O riscado da A-57 nas abas da Fracha, entre Pontevedra e Vilaboa, non se desdebuxa nin a 14 km de distancia visual, ao pé do Castrove. Os impresionantes areais de Corrubedo son vixiados con descaro polo polígono industrial de Xaras debruzado nos cimeiros de Ribeira. Non se puido evitar esta intromisión? O láser horizontal da alta velocidade fura o soño das montañas, viaductos, canteiras, plantacións... Quen non ten un cravo cravado no corazón das súas paisaxes? Se abrísemos fío con listaxe de agravios, sería infindo. Os chalés inacabados no curuto dun vilar fisterrán rabuñan o ánimo de quen camiña entre faros cara a mediática fin do mundo. Hai que pasar sen ollar, a maldicir as contradicións dun país que instala escaparates de paisaxes únicas nas feiras máis concorridas e esquiva os detalles da súa preservación. 12 millóns de euros empregados na promoción turística de Galicia deberían dar algún resultado No inmenso desnivel que percorre a escala desde o impacto das grandes infraestruturas ata a anarquía no privado hai espazo abondo para crear acordos unánimes entre a sociedade e o territorio, entre as persoas e as súas paisaxes. Límites conscientes que prioricen o valor, tamén estético, do país que ofrecemos. E aínda antes, no que transcorre a nosa única vida. Ata a primavera reverberará na pel aquel serán nos cons, a camiñada cara o ceo, aperta infinda do horizonte na penouta. O pulso da intemperie vivida como áncora contra a velocidade. Na inverneira habemos aboiar máis dunha vez na cunca infinda dos espazos do verán para coller pulo e tirar cara adiante. A paisaxe non só é para consumo alleo. Que tamén e sen empurrar. Forza a quen agora está a defender a contorna de meteoritos territoriais do progreso. Deféndennos o común.