Un ano da DINA

Vai aló un ano da DINA que devastou a Comunidade Valenciana, e certamente semella un bo momento para reflexionar verbo da xestión desa gravísima crise. Cando o que acontece na sociedade é tan grave, o poder de reversión dos inevitables desenfoques que se producen –ou se forzan– co paso do tempo imponse inevitablemente. No circo mediático propio do sistema social e político que nos toca vivir, pasado ese ano, o debate segue centrado en Mazón, na comida do día de marras e na súa capacidade de aguante. A min, a verdade, o personaxe non me interesa en absoluto. Nin é o primeiro que se fai forte nun cargo público, nin vai ser o último, dado que esa tendencia a facerse forte no cargo para ser alguén nesta vida é o habitual. Xestión de crise O que si chama a miña atención, e penso que merece reflexión, é o manual de xestión de crises do Partido Popular. Ese manual, segundo parece, parte dunha premisa: se os nosos actuaron como uns inútiles, ou non actuaron, e se hai outros a quen poderlles verter o caldeiro de esterco enriba, entón botémoslle o caldeiro de esterco aos outros. Os exemplos son claros: a morte de sete mil e pico maiores en Madrid durante a pandemia, que tentaron apuntarlla a Pablo Iglesias; o actual escándalo das mamografías en Andalucía, que lle queren poñer a prazo fixo ao Ministerio de Sanidade ou mesmo á conselleira de Sanidade co PSOE de hai non sei cantos anos; os atentados do 11 de marzo de 2004, que lles faltou tempo para imputarllos á ETA; ou a vaga de incendios deste verán, na que se dedicaron a pedirlle medios de extinción ao Estado de maneira desproporcionada e absurda para dicir despois que o Estado non apareceu. Este sistema de derivación política de responsabilidades, sendo rastreiro e pouco traballado, algo funcionará, porque sempre hai persoal disposto a comer o guiso, por moi noxento que sexa o mesmo. Noutras ocasións, cando gobernan no Estado e na Comunidade Autónoma na que acontece a desgracia, a táctica non resulta operativa. Aconteceu aquí co Prestige. Porén, hai solución para todo: mandaron a Martín Villa a departir amigablemente cos medios de comunicación, repartiron cartos que encheron bares, e despois gañaron unhas eleccións, extremo que di moi pouco do pobo galego, por certo. Ou di moito, pero moi malo. A DINA de Valencia demostrou que quen tiña que xestionar a crise non é capaz de xestionar nin unha tarxeta de transporte Así tentan superar a ineptitude na xestión de crises os do partido único. Mais tamén interesa analizar se esa ineptitude, contumaz como a contumaz seca de Franco, presenta algún nexo común entre os diferentes casos. Aquí un superficial exame da realidade resulta tan abraiante como demoledor. Pouco tempo pasou desde que Feixoo dixese que as vacacións están sobrevaloradas, e resulta que o lecer aparece e reaparece como un elemento determinante do abandono de funcións en situacións de crise por parte dos gobernantes do PP. Nos días do Prestige houbo actividade cinexética, que gusta moito nas dereitas. Na DINA de Valencia, que dicir. Na xestión da pandemia en Madrid resultou un elemento capital que se puidesen seguir tomando cañas de cervexa, cuestión unicamente defendible desde un atraso mental severo. Nos lumes deste verán, vacacións en Ibiza e paparota noutra comunidade autónoma mentres ardían As Médulas bercianas, Patrimonio da Humanidade. Dixo o conselleiro que el tiña o mal costume de comer a mediodía. Poder Tremendo. Non se cortan un pelo. Chegan ao poder democraticamente, pero coa sensación de ter chegado por dereito natural, como se corresponde coas súas ideas, e a vivir, a divertirse, a socializar, a que lles digan o guapos que están, o listos que son e o ben que entenden o negocio. Se esta tropa é a que vai sacar adiante o país, os nacionalistas periféricos deberiamos estar aplaudindo coas orellas, porque son a maior garantía do desastre. O verdadeiro problema, con todo, é que hai un partido político con vocación maioritaria en España que demostra un día si e outro tamén que o ben común, iso que se refire na lexislación como interese público, é cousa doutros. A DINA de Valencia demostrou que quen tiña que xestionar a crise non é capaz de xestionar nin unha tarxeta de transporte, mais tamén é certo que resulta difícil de entender o mero feito de que o Partido Popular estivese e estea gobernando na Comunidade Valenciana. A desgracia que trouxo a DINA para tanta xente non ten solución nuns casos, ou ten unha solución complicada noutros. O que é mais simple e está ao alcance de calquera é pensar antes de meter a papeleta na furna. A ver se nisto avanzamos para ben, que xa vai sendo hora.