A falacia como estratexia

Hai uns días, nun faladoiro radiofónico, oín a unha señora do Partido Popular relacionar o apagamento enerxético de abril coa inmigración. Rematada a súa intervención, un xornalista participante no mesmo faladoiro argumentou que non existe evidencia científica ningunha de que a inmigración tivera nada que ver co apagamento de marras. E fronte a tal afirmación, a señora opuxo que tampouco existe evidencia ningunha de que a inmigración non tivera nada que ver co que aconteceu. Como é posible rebater argumentos do tipo de que non se demostrou algo, pero tampouco o contrario? No mundo xurídico ao asunto chámaselle probatio diabolica, e naturalmente non é admisible nun Estado de Dereito. O problema témolo como sociedade cando este xeito de argumentar se emprega nos medios de comunicación e calla na opinión pública, convidando o persoal a afastarse da lóxica e a entregarse á falacia. A carga da proba Hai unha concreta categoría de falacia, a falacia da carga da proba ou argumentum ad ignorantiam, na que encaixa perfectamente o que dixo a filósofa do PP. Se estivésemos a falar dun caso único, dun infeliz episodio argumentativo ou dun só exabrupto, o feito non superaría a categoría de anécdota. Pero se repasamos o argumentario contemporáneo do PP mais dos e das cheíñas que reparten polos medios observaremos que, aínda que Feixoo descoñeza as tipoloxías de falacias, o obxectivo é ser rigorosamente falaces. Feixoo, que é un home práctico, alén de impecable xestor, seguramente centra a súa estratexia en ciscar a merda co ventilador. Nada novo, que para iso é conservador. O que hai máis dunha década foi aquí a denuncia da ostentación de Touriño ou de Quintana cos coches e as neveiras dos coches, agora é o de Sánchez co Falcon. Os medios de transporte lévanlle a idea. A falacia da carga da proba meteuna hai uns días no ventilador unha senadora, fronte á negación do director dun parador verbo de que Ábalos montase unha festa con prostitutas. A esforzada senadora mantivo que non había probas de que a festa non se celebrase, e incluso lle espetou ao do parador que si se celebrou, pero que el non soubo dela. A clave da estratexia para chegar ao poder é afastarse de calquera tipo de escrúpulos e dedicarse a xestionar o esterco Imaxine o sufrido lector ou a sufrida lectora que os demais lles aplicáramos aos do PP tan brillantes estratexias argumentativas. Por exemplo: despois das viaxes de lecer e de que a muller de Marcial Dorado lle dese a Feixoo o Cola Cao con galletas María antes de rezar Jesusito de mi vida e deitarse, resulta que Feixoo non sabía a que se dedicaba o seu cicerone. Pois que demostre que non o sabía, pero teno mal porque o amigo con barco xa pasara pola 'Operación Nécora', ou antes xa compartira hotel en Portugal con Fernández Albor. Claro que, coa desvergoña do personaxe, se cadra nos diría Feixoo aos demais que demostremos que si sabía a que se dedicaba o amigo. Porque seguramente el pensaba que era panadeiro. Política sen complexos Pero nada, impasible el ademán, como di esa canción que os pon a mil por hora. Como se destapou que houbo un no Goberno de PSOE con exceso de libido, levan un mes ou dous co rollo das prostitutas. Eles, os do mesmo partido que tivo un conselleiro autonómico que quixo celebrar unha declaración ante un xuíz cun volquete de putas (literal). E como a muller do presidente do Goberno do Estado ten unha persoa ao seu servizo, pois andan dicindo que lle axudou en asuntos privados. Eles, os do mesmo partido político que un presidente do Goberno casado cunha señora á que fotografaron co seu asistente pagado por todos –agora deputado– cargado de bolsas de tendas pijas. E como parece que ao irmán do presidente o enchufaron, veña disparar contra o enchufismo. Isto podemos entendelo, porque o PP sempre foi implacable co enchufismo. Velaí a historia contemporánea da Deputación de Ourense. Todo isto reflicte que a clave da estratexia para chegar ao poder é afastarse de calquera tipo de escrúpulos e dedicarse a xestionar o esterco. E aplícana en calquera nivel territorial. Aquí en Compostela, por exemplo, cada poucos días deléitanos o xenio da lámpada que teñen de portavoz municipal con acusacións grandilocuentes, desas que quen as oia pensa que a alcaldesa de Compostela é o maligno, con cornos, rabo e fouce no bolso. Aquí, precisamente aquí, onde eles gobernaron catro anos e acabaron todos imputados, e o cabecilla na emigración, sobrecargando a rede eléctrica doutro Estado soberano. Política sen complexos, deseñada pensando en que en xeral a tropa está lobotomizada ou é directamente imbécil. Como cheguen a gobernar no Estado, por fin se vai facer carne iso de que España se desfai.