Unha pequena parte do noso legado musical

Semella que cada vez é máis perentoria a necesidade de coñecer algo mellor a nosa música culta, unha historia moitas veces agochada ou, peor, relegada a unha especie de curiosidade de segunda categoría que só merece atención como anécdota, nunca como obxecto de estudo. Abonda con lembrar os manuais escolares que enumeran os diferentes nacionalismos musicais europeos -Glinka e o grupo dos cinco en Rusia, Smetana e Dvorak en Chequia, Bartok e Kodaly en Hungría, Chopin en Polonia, Grieg en Noruega e por aí- para, a continuación, reunir compositores como Marcial del Adalid, Baldomir ou mesmo Bal e Gay (!) baixo o epígrafe do "rexionalismo". A proposta de Alonso e Viribay -que ademais supón a estrea do selo discográfico do Grupo Beroly con GeBé Music- é fresca e responde aos parámetros dunha interpretación contemporánea, esquivando o risco de caer no historicismo A óptica baixo a que se ve a tradición culta da Galiza, non obstante, vai cambiando grazas a novos estudos e, sobre todo, grazas ao interese de moitos compositores e intérpretes que non renuncian a pescudar nunhas orixes que ofrecer moitas chaves para entender o presente. A última iniciativa que visa a deitar unha nova mirada sobre a música culta galega é tamén o primeiro disco do barítono Gabriel Alonso (Ferrol, 1991) quen, xunto co pianista Aurelio Viribay, vén de editar No Camiño. Dous séculos de canción galega, un traballo que ofrece un percorrido pola lírica galega desde o século XIX até a actualidade. O álbum trata de estabelecer algunhas liñas de continuidade que abranguería os renovadores do XIX -en sincronía co Rexurdimento literario- como Marcial del Adalid ou o esquecido Berea; os creadores da 'canción galega' -que nace como variante da mélodie francesa e que se desenvolveu incorporando influencias italianas- como Xosé Castro "Chané", Xosé Baldomir ou Xoán Montes (de quen se ofrece unha versión nada tópica da ubicua "Negra Sombra"); os creadores dunha tardía música dramática, que se utilizou como medio de protesta social e reivindicación nacional, como Gustavo Freire ou Xosé Fernández Vide; ou os compositores que, na actualidade, continúan un camiño cheo de obstáculos, como Juan Durán, Margarita Viso, Fernando Buíde ou Octavio Vázquez. A proposta de Alonso e Viribay -que ademais supón a estrea do selo discográfico do Grupo Beroly con GeBé Music- é fresca e responde aos parámetros dunha interpretación contemporánea, esquivando o risco de caer no historicismo. Propoñendo, en definitiva, unha lectura que sexa quen de mostrarlle ao público a actualidade dos clásicos e a súa confortábel convivencia coa música máis avanzada do noso tempo. Alonso -que comezou a súa carreira en 2015 e que xa estreou obras de Fernando V. Arias, Juan Durán ou Borja Mariño- declarou que o disco permite ver a evolución da composición ao longo de case dous séculos (a composición máis antiga data de 1834 e a máis nova de 2020), deixando comprobar así a riqueza e a continuidade dunha historia que aínda debe ser peneirada e reconsiderada para poder valorala con certa obxectividade. Recuperar todo o repertorio que discos coma este deixan albiscar, publicalo, gravalo e interpretalo en público son tarefas que se van realizando só de maneira moi parcial e que precisaría dun apoio institucional xeneroso e comprometido para recuperar esa parte da nosa historia. Velaí a tarefa.