De fronteiras bretemosas

Sen entrarmos en batallas de etiquetas -tantas veces estériles-, A realidade enganosa, o seu primeiro LP, é a proba de que se pode saír con éxito desta misión, refrescando a creatividade cun son que atopa inspiración en múltiplas fontes, fuxindo de estereotipos na procura dunha identidade propia. Así, gaña un peso especial a pegada da música tradicional e a coidada achega á electrónica, cun agarimo artesanal. A realidade enganosa / Néboa / Raso / 2020 / Dez pezas / 7 euros dixital / 15 euros vinilo Raso Estudio, selo responsábel dalgúns dos proxectos máis interesantes dos últimos anos, como Baiuca ou Aliboria, abala a súa singular proposta. Abre o álbum o que fora un dos singles de presentación, "Coidar dunhas colmeas", peza absorbente que se ergue sobre variacións da lírica do "Alalá das Mariñas", para procurar a súa propia distribución desa casiña branca entre os loureiros: "Debería bastar con iso / así que non teñas medo / para que vivir /disposta a fracasar en cada intento?". Un dos aspectos que máis chaman a atención é, sen lugar a dúbidas, a solidez do rexistro vocal, sexa só na boca de Aloia López Ferro ou na integración harmonizada cos coros. Igualmente, a boa factura déixase ver nas mesturas entre sonoridades electrónicas e orgánicas das bases musicais, que foxen da monotonía para procurar fórmulas máis imaxinativas, sempre cun equilibrio que presume de intuición. Así, en "Non deixará porta sen abrir", as últimas notas da melodía cantada fan eco nos riffs de guitarra. Igualmente, o dominio espido da palabra ábrese paso cun efecto absolutamente arrebatador en "Sácame do centro", que interpreta con estarrecedora soltura Carlota Mosquera: "Por primeira vez na vida sabía algo sobre o que non me cabía ningunha dúbida: [...] eu son o meu inferno". Dentro música. Estas verbas, adaptación -de novo- dos pensamentos da protagonista da banda deseñada The Nao of Brown (Glyn Dillon, 2012), ofrécennos cara ao final do tema a chave ao fundamento que artella desde o título o disco: a realidade como coñecemento subxectivo, a percepción como única vía nesgada de acceso. Unha tópica que o nutre todo con distintas connotacións, desconfiando do que se ofrece aos ollos para revelar, con todo, algunhas certezas, como que "a nada non é unha ficción", recolle "Veña a chuvia". E repite, na evocación catártica do retrouso, in crecendo, "non existe o demo". Até que a música se detén subitamente e fica a afirmación a capela. A riqueza poética das letras desprégase así ao longo das dez faixas que compoñen un traballo sen complexos, e coa ousadía de desafiar límites autoimpostos. Unha proposta na que a tradición está tamén presente desde esa actitude pop que, se cadra, se achega ao propio sentir da música popular.