Forza Furacán

Aquí seguimos, entrado xullo como un aire novo de verán, pero todo igual de vello que sempre. En canto ao cultural, e máis concretamente ao musical, seguimos reiterando o modelo caducado pre-pandemia: un Xacobeo máis, gastando cantidades absurdas de cartos públicos para traer a artistas de fóra sen apenas apostar polo talento local. Esta situación reitérase nas grandes cidades galegas, pero tamén nas máis pequenas, onde seguimos perpetuando un modelo de verbena que outra vez deixa fóra a proposta tradicional. Segmento cantábrico / A Pedreira / 2022 / 11 pezas / 14,95 euros Obviamente non quero facer demagoxia, isto non ocorre en todo os lugares, pero si na gran maioría. Que foi daquelas prazas cheas de música e teatro durante a Covid? Pois alá quedaron, no esquecemento… Menos mal que quedan voces que cantan ao realmente importante: "viver con poucas cousas, mirarse para dentro, bailar nos pasillos…". Así canta a Pedreira, a necesaria voz de Ugia Pedreira. Hai tempo que non coincidiamos, hai tempo que non escoitaba a súa forza furacán, pero xustamente chegou esta semana o seu disco Segmento cantábrico, e por fin un espazo para poder escoitar pausadamente. Ugia Pedreira, ela, a ecléctica, a inventora, a voz de Marful, Nordestin@s e outros grandes proxectos, voltou por fin con esta proposta tan evocadora. Así atopamos once cortes fiados no mar cantábrico como pano de fondo, na voz da propia Ugia pero tamén da man de Pierre Rougier e alumeados pola grande Lúa. Sons moi orgánicos e acústicos de frautas e guitarras abrazadas a samples e sintetizadores, que funcionan á perfección coa poética que propón Ugia. Ritmos que danzan, que se moven entre o pop folk, o blues e a canción de autora. Destaca o primeiro corte do disco, porta a este novo mundo, "Ser 1, ser +". A letra composta a principios do confinamento, fala dese concepto global de selo todo e ao mesmo tempo non ser nada, de como a pandemia nos reduciu ao mesmo, á quietude máis absoluta. E despois, sen esperalo, chegamos ao terceiro corte, "Onde está o verso", para min unha proposta sorprendente deste Segmento cantábrico. Unha peza na que se intercala esa voz falada, entre melodías e ritmos inquedos. Recorda a eses temas das sesións club dos noventa, pero a lírica da canción interpela desesperadamente a quen escoita e fórmase unha constante pregunta-canción que invita á reflexión. Como non podía ser doutro xeito, a letra é un poema de Carvalho Calero. Facía falta este traballo da Pedreira, porque a súa voz e o seu concepto, sempre achegan ideas novas e ela non busca o agrado foncho. Non comulga co canon da música comercial, Ugia fabrica o seu propio estilo e como un asubío, escóitase tanto no Eo como na ribeira.