Entre o desafío musical e a provocación

Co disco Getting All the Evil of the Piston Collar! coñecemos a banda do Porto The Rite of Trio e o seu jazz-rock enérxico e iconoclasta; logo veu Free Development of Delirium e o delirio, realmente, alcanzou as fronteiras do jazz portugués. André B. Silva, o guitarrista do trío, xa presentara o seu primeiro traballo en solitario The Guit Kune Do hai dous anos, nun experimento sonoro que xuntaba cinco guitarras eléctricas con baixo e batería: un disco que se situaba entre a provocación e o desafío, entre o ensaio sónico e a busca dos límites da improvisación. Mt. Meru / André B. Silva / Clean Feed / 2022 / Seis pezas / 13,90 euros Agora chega ao público este Mt. Meru, cunha formación igualmente infrecuente, por non dicir abertamente estraña: José Soares (saxo), Raquel Reis (violonchelo), Sophie Bernado (fagot), Paulo Bernardino (clarinete baixo), André Carvalho (contrabaixo), Ricardo Coelho (batería, percusión e vibráfono), ademais da guitarra do propio André B Silva. O septeto ataca as composicións do guitarrista creando unha curiosa mestura entre a música de cámara e o jazz contemporáneo, atravesando xéneros e centrando os esforzos en atopar a vida que se atopa no interior dunhas pezas complexas mais comunicativas. A música alterna a partitura e a improvisación sen perder en ningún momento o sentido que o compositor proxecta en cada unha das pezas. Trátase dunha música introspectiva que ten moito de creación de atmosferas debuxadas -lonxe da música ambient- a través das ferramentas conceptuais da composición e das posibilidades de cor que ofrece a formación. Trátase dunha exploración musical que desemboca na recreación de espazos sonoros, mais que non perde en ningún momento a referencia compositiva. Desde a primeira peza, "Caronte em chamas", que abre o disco lentamente, cun desenvolvemento case intrigante até atopar a estrutura rítmica que o remata, até os dezaseis minutos de "Expurgo e catarse", a peza que fecha o traballo -efectivamente, de forma catártica-, Mt. Meru atravesa diferentes fases que alternan o puntillismo e o rexistro orquestral, a improvisación próxima ao free jazz máis ortodoxo e xogo de improvisacións máis clásico. E todo ese panorama acaba por adquirir unha coherencia que pon en cuestión calquera referencia xenérica que pretenda abranguer o alcance desta música. Música realmente nova e imaxinativa que une o rigor coa experimentación -por veces, lúdica-, e que continúa sendo unha fonte de gozo e de sorpresa.