120 anos para seguir nela

Neste xuño, xa de primavera case que caída, o día 4 vimos de celebrar os 120 anos do nacemento de Alexandre Bóveda e hoxe, día 7, estaremos con el en nós, militantes na nosa memoria, no Parlamento de Galiza e tamén con el, o memorial de todas as nosas vítimas e mártires asasinados a consecuencia daquel acto militar, golpe de Estado, cousa nada rara en España, que xa van uns cantos, cuxo lema ben podería ser: "Contra unha sociedade libre, golpe militar", e así a guerra civil, pois precisaban un "strong man", personificado no funeralísimo Francisco Franco (e con el a súa caterva infame de mandos e tropas militares xunto con colaboracionistas, conspiradores e intoxicadores, pistoleiros e mangantes, monárquicos de por si e de base, cedistas, carlistas e falanxistas, apoio nazi-fascista, prensa de dereitas excitante e manipuladora, o nacionalcatolicismo, as tramas civís casposas e aduladoras do fascismo, que con mentiras voluminosas pedían defenderse dos malvados bolcheviques, sen faltaren quen negaban a República e que augaron o que puideron todas as reformas a prol dos Pobos e non soportaron o trunfo da Fronte Popular). E falando na Fundación Alexandre Bóveda, xunto con traballadores e traballadoras da nosa historia memorial, rebeldes buscadores da verdade, velaí como na voz común da dignidade valoramos a significación da nosa memoria como alternativa á inmunidade, ás mentiras e aos silencios. Velaí tamén a atención ao ben que nos produce saber, si, saber o que queremos saber. Concordamos, que é ben traballar duro para determinar a nosa absoluta liberación colectiva na restauración da memoria, na xustiza, e parar (e xa) as humillacións destes anos de nós vivir en "liberdade condiciona" no canto de facelo na xustiza restauradora dunha democracia esencial. O esquecemento non é a casa. Nin a indiferenza. A pel da nosa memoria está chea de feridas sen pechar. Militante en Galiza Unha desas feridas, supurando sen pechar, éo a figura referencial de Alexandre Bóveda. Del díxonos X. Mª Álvarez Cáccamo que "a sociedade civil, o pobo, vaise manter alerta en defensa da Memoria Histórica da que ti, Alexandre Bóveda es cerna acesa na madrugada do 17 de agosto". Totalmente certo, díxome hai anos Avelino Pousa indo para a Caeira de Poio, a súa vida fíxose asasinato proclamando martirio. E Fernando Quintela, Presidente da Fundación Alexandre Bóveda, explicoume que o noso mártir viviu un traxecto de trinta e tres anos na construción da verdade de Galiza nación. El tocaba nos corazóns e deu sempre sen agardar. Militou en Galiza. A súa memoria, rematou, é quen o defende e é quen nos defende. Por iso, apuntou o Mini, borrar a memoria é o obxectivo dos vencedores. Canto darían por guindar a Bóveda na campa dos esquecidos. Cal será o gozo destas prendas véndonos en branco. Os cabreos dos vencedores van directamente proporcionais ás nosas alegrías polas conquistas da nosa memoria, apúntame Avelino, sáelles o tiro pola culata. Velaí pois a Bóveda, dígolles, como foi (e é) un referente político e ético galego (nacional) e por iso toca, seguir "removendo cinzas". Non podemos desertar desa responsabilidade. A verdade e a reparación pintan de azul e branco. A memoria vai na función detonante da cultura democrática. Mandela dicía que cando gañas, suponse que es xeneroso, sen rancor, nin desexo de vinganza. Quen gaña ten que traballar a reconciliación. A lección vital de Bóveda, espírito rebelde, resistente, vai na certeza da nosa identidade e permítenos camiñar para chegarmos lonxe E así hoxe iremos camiño do Parlamento para revivificar a Alexandre Bóveda xunto das demais vítimas asasinadas de moitas maneiras. Todas indebidamente. Por iso proclamaremos vida e restauración. Verdade e xustiza. Nós, Galiza, temos que pedir contas. As impunidades non son ilimitadas. Digan perdón e reparen, pois a memoria, ou é inclusiva, ou non é. O silencio é o mellor aliado dos impostores. Nós estamos na pregunta constante pola verdade. Pregunta que se acende nas nosas vidas xunto con tantas outras de cada día e por iso afirmamos de onte, de hoxe e para sempre que a dar a coñecer a verdade é un deber e tamén a mellor contribución, respecto e homenaxe, ás vítimas e así a Alexandre Bóveda, quen traballando politicamente e tamén soñando, intuíu a Galiza buscando unha vía propia cara a liberdade e a xustiza. El loitaba e traballaba pola Patria a favor das galegas e dos galegos. O seu facer e pensamento, para seguirnos nela, debe determinarnos para sempre. A lección vital de Bóveda, espírito rebelde, resistente, vai na certeza da nosa identidade e permítenos camiñar para chegarmos lonxe.