O ton das profecías

Máis dunha década separa esta nova novela de Rosa Aneiros do Sol de Inverno que lle valera, entre outros, o premio Xerais de 2009. Como tivemos ocasión de comprobar nesta mesma sección, o silencio da autora de Meirás foi unicamente parcial, con estes anos moito máis entregados á literatura infantil e xuvenil, aínda que sen ofrecernos ningunha novidade para o público adulto. É por iso que Sibila supón, en moitos aspectos, un reencontro. Tamén unha forma de tomar o pulso a unha das narradoras máis relevantes da primeira parte do século XXI. Sibila / Rosa Aneiros / Xerais / 2021 / 240 páxinas / 17 euros papel / 9’99 epub Falamos de tomar o pulso, porque moi pouco lembra esta Rosa Aneiros á que coñeciamos, como se anunciase unha nova etapa creativa. Sibila é unha novela que deixa de lado certos tons efectistas das súas novelas anteriores, ao tempo que se interna en subxéneros distintos pola vía dunha apropiación nada inocente. É a primeira vez, en toda a súa produción, que a autora se nos ofrece un escenario distópico? Pode ser, aínda que o máis importante e como esa distopía está posta totalmente ao servizo da historia, sen ser presentada de forma sensacionalista como escusa e obxecto da narración. O mundo de Sibila é moi semellante ao noso, aínda que cunha catástrofe ecolóxica máis próxima que comeza a afectar a algúns dereitos das persoas, que non poden permanecer en certos territorios protexidos, e tamén a aspectos como a súa fertilidade. É por estas razóns que o personaxe de Sibila chega á illa, un territorio rural abaneado por todas estas transformacións, en mans dunha poboación nativa envellecida, e abocado a un lento esmorecemento. Aínda que a protagonista ten unha forte relación coa illa e con algúns dos seus habitantes, a súa presenza alí é en todo momento ilegal, e tamén terá que enfrontarse á susceptibilidade dos veciños e ao peso abafante da súa propia memoria. O máis importante de Sibila é que nos ofrece un edificio narrativo sólido, vinculado a unha protagonista ben configurada, complexa, á que acompañamos coa incógnita de ir desentrañando unha historia que moi axiña transcende o simple ámbito do individual. Pode que nalgún momento o nobelo que se desenreda forme algún pequeno nó, pero en liñas xerais, a historia flúe até a súa conclusión dunha forma que mantén o noso interese e nos mergulla nun universo detallado e fascinante, que mesmo xoga con algún recurso relativamente innovador. Un reencontro coa narrativa de Aneiros que nos trae, nesta ocasión, algo semellante ao ton das profecías.