O herdo do poeta

Porque os poetas deixan moitas veces un herdo colectivo que tamén é outra forma de permanencia, un xeito de dicir, como tantas veces ten proclamado a poesía, que a morte non é omnipotente e que nunca nos poderá levar de todo. A editorial Caldeirón, que tamén forma parte dese legado inmaterial de Paco, edita este Lugar de incendios, un libro abandonado pero que o autor e o músico Serxio Moreira deixaran practicamente rematado á altura de 2009. Lugar de incendios | Paco Souto e Serxio Moreira | Caldeirón | 2019 | 72 páxinas + CD | 20 euros Lugar de incendios é representativo e emocionante por varios motivos. O primeiro salta á vista ao achegarnos á mimada edición que preparou Caldeirón: cun formato grande, a funda dun disco compacto servindo de ilustración de portada e a reprodución das pinturas de Paco Souto e as partituras de Serxio Moreira, conformando un volume que destaca como obxecto e tamén pola súa riqueza visual. E acústica, pois no disco temos a voz poética e a música que xuntos levaron ao seus espectáculos. Trátase dun achegamento que é ben fiel á perspectiva multidisciplinar coa que o poeta encarou moitas veces a creación, sen desatender outras realidades artísticas e tratando de dar varias dimensións á súa mensaxe, tamén a través da colaboración con outras persoas creadoras. O segundo aspecto é probabelmente unha derivación desa calidade orixinaria de espectáculo. Os textos de Paco Souto, apenas unha ducia, son certeiros e condensan toda unha actitude poética nunha presada de versos. Pensados para a lectura pública e axudados da intensidade que lles dá o formar parte dunha colección pública, tamén aparecen marcados por un azar misterioso, formado pola interpretación que non podemos evitar darlles neste contexto. Poucas persoas poderán manterse indiferentes ao final do primeiro poema: "e na morte / souben / que o mar non era de augas / senón da rosa nosa das tristezas" ou ante versos como "de entre os mortos nacen percebes". Imaxinarios vinculados ao poeta percebelleiro e que agora acaban de encaixar nunha historia vital que non podemos evitar ler baixo unha nova luz, a medio camiño entre a beleza que soubo dar á súa obra e a traxedia que a pechou. Poemas que resumen ese herdo, axeitado na coidada edición de Eduardo Estévez, que revisou e unificou minuciosamente os textos, e que remata cunha nota epilogal de Emma Abelleira, convidándonos, non podía ser doutro xeito, a seguir camiñando.