A vida das aves nos tellados

Descoñezo se a antena do edificio máis alto da avenida de Galicia está en uso. Certamente, tampouco sei se agora que en moitas vivendas hai tele por cable estes aparellos son funcionais. Ignoro igualmente se a andoriña que pousou na antena coñece o fin desa estrutura metálica, aínda que seguramente si podería recoñecer as paisaxes africanas que a antena leva (ou levaba) aos televisores. As aves adaptáronse ao ecosistema urbano por varios motivos (calor, refuxio, alimento, etc.) e na actualidade hai xa abundante bibliografía sobre o tema. Do que pouco teño lido é sobre a animada vida das aves nos tellados, algo do que temos a oportunidade de gozar dende que vivimos nun piso con vistas ás cubertas doutros edificios. Podemos gozar da vida salvaxe en calquera lugar, as aves están presentes en todos os continentes, habitan todo tipo de ecosistemas e ambientes e quen desexe gozar delas sempre vai ter oportunidade. A uns trinta metros de altura, e sobre a rapazada que sae do bazar chinés, unha andoriña común pousa nun cable algo oxidado. Baixo ela atopamos un hábitat variado, diverso e sobre todo tranquilo onde os humanos non adoitan andar molestando. Cornixas, tellas, lousas, balcóns... presentan multitude de posibilidades. As antenas das que falabamos son un extraordinario pousadeiro dende o que observar todo o que sucede ao redor e os ocos que quedan entre as lousas son espazos para a cría de estorniños ou cirrios. Nas cornixas constrúen o seu niño as andoriñas de cu branco e o beiril sobre o que xa medran couselos é o lugar no que a lavandeira branca procura algún insecto. A andoriña común é expulsada polo estorniño negro, que ten o niño baixo unhas tellas a uns poucos metros, e canta unha melodía que imita a dun ouriolo, seguramente aprendida nos montes de Sober... O pousadoiro é un ben moi prezado e o corvo exixe o seu posto que só lle poderá disputar o falcón peregrino. Hai tempo que a ave de rapina máis veloz vén ocupando as cidades nas que dispón de abundante comida axudando a manter a saúde ambiental urbana alimentándose de animais débiles ou enfermos. Hai unhas semanas, unha femia de falcón arrastraba con dificultade unha presa que a igualaba en tamaño, dende o río Cabe cara aos tranquilos tellados máis altos de Monforte, que lle serviron para pousar e desplumar a ave. Perdina de vista, pero unha nube de plumas e plumón que ascendía cunha brisa cálida delataba a presenza da ave de rapina. Plumas que semellaban danzar co ar e que, quen sabe, poderían ser capturadas e aproveitadas por algún cirrio para levar ao seu austero niño. Coller plumas en voo que acaba de depredar un falcón para levar ao niño non é economía circular? Na natureza todo ten un uso, unha pluma levada polo vento, un feixe de ferros chamado antena ou unha sucesión de lousas e tellas, só hai que ter ollos para mirar, como diría Burroughs. Nos tellados tamén.