Cuncas de raíces, mofos e plumas

No faiado da casa dos meus pais atopei unhas caixas con diferentes elementos recollidos en saídas por praias e montes: plumas, pedras, pinas, cranios de aves abeiradas e un niño. Os obxectos teñen cando menos trinta e cinco anos e son unha imaxe das miñas inquedanzas adolescentes. Daquela os influencers eran Félix Rodríguez de la Fuente ou Dian Fossey e era tendencia o estudo e protección do medio ambiente e da vida salvaxe. O niño da caixa aínda que perdeu algo de cor conserva perfectamente a estrutura e todos os materiais, liques, pelo, plumas e seda de araña perfectamente entrelazado, tecido coa paciencia dun bulideiro e inquedo paxariño. Coleccionar niños pode parecer algo pouco conservacionista pero moitas especies de paxaros constrúen estas estruturas soamente para a niñada e despois déixanos. Algúns caen ou vanse desfacendo co paso do tempo, a non ser que alguén os recolla e queden gardados nunha caixa. Moitos animais de todos os tamaños, desde as diminutas formigas até os teixugos, constrúen refuxios para durmir, criar ou pasar as frías noites de inverno. No caso das aves -agás aguias, cegoñas e diferentes especies de andoriña, que os empregan un ano tras outro-, os niños teñen unha vida útil moi curta. Por exemplo, calcúlase que as pimpinas usan os niños durante apenas tres escasas semanas. Digo isto a propósito de que algunhas persoas pregúntanme sobre tal e cal niño que atoparon caído, abandonado ou descuberto mentres facían unha poda. Non é este tanto un chamamento para recoller niños como admiralos e gozar deles. Nos meus libros de naturalista novo si se apunta á posibilidade de "coleccionar" algún. Deben recollerse durante o outono, cando xa as aves deixaron de criar e metelo nunha bolsa durante días con algún insecticida (poden ter parasitos) e botarlle algún tipo de produto que conserve minimamente a súa forma. Tamén existe a posibilidade de coller algún caído e deteriorado e ilo desfacendo minuciosamente. Cunhas pinzas podemos ir separando os diferentes materiais dos que están elaborados e ver a cantidade de raíces, mofos, brións, pelo e pluma. Mesmo podemos tentar identificar a que animal pertencen, pelo de teixugo, pluma dunha galiña ou materiais "modernos" como un fío azul dunha bóla de herba. Algo así como facer un quebracabezas ao revés. Hai uns días limpamos o camiño da horta da Cancela que, como o niño da caixa do faiado, levaba uns trinta anos pechado por silveiras e xestas, e rozando, atopamos unha cunquiña perfecta elaborada con herbiñas. Durante unhas semanas deu acubillo a ovos e logo a polos que foron alimentados polos seus pais. O niño das papuxas das amoras e do xirín están agora na nosa casa xunto a unha pegada de cegoña gardada en escaiola e as plumas dunha curuxa. Así, o noso refuxio, acolle o fogar efémero pero duradeiro que deu e dá continuidade á VIDA.