Os xihadistas sirios organizan unhas parlamentarias indirectas para intentar lexitimarse

No medio da apresurada normalización das relacións e da retirada das sancións coercitivas a Siria dos Estados Unidos e a Unión Europea (UE), que apoiaron con armas e cobertura diplomática durante a guerra –aínda en marcha– os xihadistas que manteñen o control de boa parte do territorio do país, incluída a capital, Damasco, Abu Mohammed al Golani, o líder dos fundamentalistas e do Goberno de facto, impulsou o primeiro proceso electoral desde a caída en decembro do Executivo de Bashar al Assad, que se desenvolverá o domingo. Nun primeiro momento, Golani descartou que se fosen producir eleccións a curto prazo, adiantando que sería difícil organizalas antes de cinco anos, ao aducir o “inmenso traballo de censo” pendente. Con todo, acabou por recuar mais aplicando un particular sistema electoral, que fai virtualmente imposíbel que teña algunha clase de contrapeso nunha Asemblea Popular que ficará baixo control dos xihadistas, nunhas votacións que se producirán apenas unha semana despois de que Golani, que porfía en identificarse agora como Ahmed al Sharaa, o seu nome orixinal, substituíndo o seu nome de guerra, interviñera representando Siria na Asemblea Xeral da Organización das Nacións Unidas (ONU). Alí, en Nova York, nos Estados Unidos, reuniuse co mandatario Donald Trump ou Ursula von der Leyen, presidenta da Comisión Europea, e António Costa, do Consello Europeo, que lle dispensaron un tratamento de “presidente” a pesar da sucesión de masacres por motivos étnicos a mans dos xihadistas, locais e estranxeiros, desde decembro. Non tiveron tanta sorte os talibán de Afganistán, que a pesar de controlar de facto todo o país desde 2021, algo do que Golani non pode presumir, aínda non recibiron o visto e prace da Comisión de Credenciais da ONU para asumir a representación afgá, nin foron recoñecidos como o Goberno lexítimo polos estados do mundo, coa excepción de Rusia. 6.000 persoas elixirán 120 escanos O xihadista, que segundo unha declaración constitucional deseñada polos seus partidarios manterá na práctica o control ditatorial do país como mínimo un lustro, xustificou na falta de censo un sistema polo que en teoría un electorado de 7.000 persoas elixirían 140 escanos en 60 distritos. O último terzo do lexislativo de 210 asentos, que terá un mandato de 30 meses, será designado directamente por Golani. Así e todo, finalmente serán 6.000 persoas as que elixan 120 escanos en 50 distritos, posto que as tensións entre os fundamentalistas e as faccións drusas que controlan Sweida, no sueste, e mailas pro kurdas Forzas Democráticas Sirias (SDF) que dominan a beira norte do río Éufrates, no nordés sirio, levaron a pospor de forma indefinida o proceso. Trump fecha o círculo e reúnese co líder xihadista sirio despois de apoialo os Estados Unidos na guerra No resto do país prevíase que en cada distrito se formasen comités locais, encargados de elixir as e os delegados que conforman o electorado. Deles, 1.570 foron aprobados para ser candidatos ao Parlamento por un comité designado por Golani. Con este sistema, 700 persoas en Alepo votarán para seleccionar 14 escanos, e 500 en Damasco para 10 postos. Todas as candidaturas son individuais, posto que, ademais da prohibición do Partido Baaz Árabe Socialista de al Assad e do resto de forzas progresistas, fica pendente de definirse un novo mecanismo para que os partidos políticos se rexistren. Isto non impide que o control das institucións públicas o ostente a Organización de Liberación do Levante (HTS), a formación de Golani, considerado un grupo terrorista pola ONU e Bruxelas, mais xa non por Washington. Asemade, non existen cotas nin para mulleres nin para minorías no lexislativo, e as primeiras supoñen 10% ou menos das candidaturas na metade dos distritos, e apenas chegan ou superan 20% nunha cuarta parte deles. De forma paradoxal, non houbo ningún inconveniente para unhas eleccións parlamentarias ao uso o 15 de xullo de 2024, cando decorreron as últimas votacións ao lexislativo da etapa de al Assad, nas que a Fronte Nacional Progresista, encabezada polo Baaz, logrou a maioría absoluta, iso si, cunha participación de apenas 7,3 millóns de persoas, 38% do electorado, que votou nunha área similar do país. Naquel momento países como Alemaña rexeitaron os comicios ao estar aínda en marcha o conflito bélico. Eses e anteriores comicios foron cualificados polos países occidentais como unha farsa, e persoas expertas desta procedencia debullaron que ao seu xuízo a parte realmente competitiva do proceso se producía nas primarias do Baaz. “Especialmente” na elección dos comités e dos delegados “non hai supervisión e todo o proceso é potencialmente vulnerábel á manipulación”, aliás, desatáronse obxeccións de forma xeneralizada a raíz da eliminación por parte dos xihadistas de “nomes das listas iniciais que se publicaron” e de que non proporcionaran “información detallada sobre por que se eliminaron eses nomes”, aclara Haid Haid, membro de Chatham House e investigador principal da Iniciativa de Reforma Árabe. De confirmarse que non haberá na Asemblea unha oposición real, marcará un punto no que se “podería lexitimar unha transición fráxil ou profundar un cinismo público de longa data”. No que atinxe á autonomía kurda e a Sweida, detalla que, “independentemente de cantas persoas desas zonas sexan designadas”, a disputa “sobre a súa participación no proceso político seguirá a ser un problema importante”. Alauitas e drusos, as vítimas principais dos fundamentalistas A toma xihadista do poder derivou no comezo de masacres contra minorías, sobre todo contra os alauitas, comunidade do ex presidente e á que Golani chegou a definir con anterioridade como “herexe”. En marzo, un ataque contra os fundamentalistas dun grupo rebelde pro al Assad desatou matanzas nas que foron asasinados máis de 1.700 civís, principalmente alauitas mais tamén cristiáns e sunnitas, a corrente islámica á que pertence a maioría da poboación siria e os xihadistas. Como pouco 1.068 civís, a maioría alauitas, foron masacrados polos xihadistas en Siria Amais, reportáronse múltiples secuestros de mulleres e nenas alauitas e expulsións de persoas desta comunidade das súas vivendas. Xa en xullo, 1.100 persoas morreron nos choques en Sweida entre xihadistas e grupos da comunidade drusa, maioritaria alí. Máis de 600 eran do lugar, das que case 200, entre elas crianzas, foron executadas polas forzas de seguridade que están a desenvolver os xihadistas, cunha forte base relixiosa. As detencións arbitrarias, indica o Observatorio Sirio de Dereitos Humanos, unha organización de carácter islamista e opositora a al Assad, son “sistemáticas”, e execútanse usando “pretextos infundados e inventados”. Tamén se reportan torturas e asasinatos de maneira cotiá e foron perseguidas persoas que se manifestaron en contra dos xihadistas, e restrinxida a vestimenta das mulleres nas praias. Desde que os xihadistas se fixeron co poder a comezos de decembro de 2024 até o mes pasado 10.672 persoas morreron de forma violenta, 8.180 delas civís. En contraste, de xaneiro a novembro de 2024 (cando xa iniciara a última ofensiva fundamentalista) foron 4.169, 1.649 delas civís.