A voz imperial da xefa do Comando Sur

Ao falar do Comando Sur, estamos a referirnos a un dos dez comandos na estrutura militar de manexo imperial dos Estados Unidos de América (EUA). Trátase do que ten a responsabilidade de controlar o propio "patio traseiro", América do Sur e O Caribe. De aí, que a voz da xefatura deste Comando Sur non é de pouca importancia. Pola contra, é a voz do imperio cando pon uniforme militar. A xeneral Laura Richardson é a xefa do Comando Sur. Cando ela fala, hai que prestarlle atención pola xerarquía que ten e o poder de fogo do que está encargada. O caso é que fala bastante e con extremada claridade. En especial hai dúas declaracións súas neste ano que foron moi comentadas. O triángulo do litio Na primeira delas, en xaneiro, refírese á competencia estratéxica de EUA cos que denomina "actores malignos" na rexión, China e Rusia: "Coa acumulación militar máis grande da historia da China continental, ver a invasión e os tentáculos da República Popular Chinesa nos países do Hemisferio Occidental tan perto dos Estados Unidos preocúpame moito. Se falo do meu adversario número dous na rexión, Rusia, por suposto que ten relacións con Cuba, Venezuela e Nicaragua". Laura Richardson advirte de que 60% do litio do mundo está en Chile, Arxentina e Bolivia Agora ben, por que iso é tan importante? Inmediatamente deixa en claro a quen lle corresponde o dominio e control da súa área de responsabilidade, América Latina e O Caribe. "Por que é importante esta rexión? Con toda súa riqueza en recursos e elementos de terras pouco comúns, o triángulo do litio hoxe en día é necesario para a tecnoloxía. O 60% do litio do mundo está nese chamado triángulo do litio: Arxentina, Bolivia, Chile. Temos 31% da auga doce do mundo nesa rexión. Con ese inventario, aos EUA quédanos moito por facer, esta rexión importa, xa que ten moito que ver coa seguridade nacional e temos que empezar o noso xogo. Ten tamén as reservas de petróleo máis grandes, incluídas as de cru lixeiro e doce. Ten os recursos de Venezuela tamén, con petróleo, cobre, ouro e está a importancia do Amazonas como o pulmón do mundo". Comunicación En outubro, Richardson volve insistir no control da rexión por EUA, pero, neste caso, non falando xa de materias primas senón de comunicación. O tratamento vén a ser o mesmo: para os EUA é inaceptábel a presenza de medios de comunicación que non sigan o discurso hexemónico. "En América Latina temos máis de 31 millóns de seguidores con Sputnik Mundo, RT en Español e Telesur. Non practican o xornalismo de xustificación ou de verificación. Difunden desinformación. Socavan as democracias en todo o hemisferio, e temos que facer algo mellor que iso. Debemos facer algo na rexión que sexa moi específico, que promulgue as democracias e como as democracias benefician a xente". En ambas as declaracións hai dúas frases que chaman a atención. A primeira cando di: "Esta rexión importa, xa que ten moito que ver coa seguridade nacional e temos que empezar o noso xogo". Na de outubro, cando afirma: "Debemos facer algo que sexa moi específico". Cando así fala, o imperio, na voz da señora da guerra, por así dicilo, dona dos canóns e xerente executiva da IV Frota, pouco lugar hai á interpretación. Pois a mensaxe é contundente. "América para os (Norte)americanos". De modo tal que a doutrina Monroe está máis viva que nunca, tras douscentos anos. Nese sentido, pódese prever a continuidade, por parte dos EUA, da manipulación política, os asasinatos e magnicidios, os golpes de Estado clásicos, os golpes parlamentarios e xudiciais, as guerras económicas, mediáticas, os bloqueos, e todo o seu aparato de interferencias. Pero, que máis? A que se refire con "empezar o noso xogo"? De que natureza é ese "algo moi específico" polo que clama a xefa do Comando Sur? A que novo tipo de estratexia neocolonial e imperial deberán estar atentos os pobos e gobernos latinoamericanos e caribeños? Independencia Tanto a razón como a memoria histórica chaman a estar e seguir preparados. Sabendo, en todo caso, que o único camiño que vale a pena para os habitantes destas terras é seguir avanzando cara a súa "verdadeira independencia". Non hai outro. E para iso, o mellor instrumento posíbel é, sen dúbida, a batalla cultural, asumida a plenitude. E un traballo político incesante, por todos medios e en todas as escalas, no seo do pobo. É a batalla das ideas, de Fidel Castro, máis vixente que nunca. É a transferencia do poder ao pobo, que dicía Hugo Chávez, comezando polo principal poder que é o coñecemento. Que non se volva a poder repetir despois, o que exclamaba Bolívar no seu tempo: "Pola ignorancia vencéronnos máis que pola forza". Sen dúbida, contra as ameazas imperiais, a mellor arma é o espírito de resistencia dos pobos, alimentado desde a conciencia, e o sentido da dignidade.