Voces diferentes de lugares distintos nunha loita común

Diante da grave situación pola que está a pasar o mundo, son cada vez máis as voces que falan da necesidade de buscar unha coordinación, por parte de quen se marcan como obxectivo construír unha nova orde mundial, conscientes de que o camiño que transita o planeta lévao á destrución. Na pasada fin de semana tiven oportunidade de asistir en Iruña, no marco do terceiro congreso de EH Bildu, a un coloquio no que baixo o título 'Un mundo sen rumbo: unha mirada á esperanza desde os movementos de liberación', representantes de movementos políticos pertencentes a tres continentes, reflexionaban sobre o actual marco internacional, e sobre a necesidade de unir forzas que permitan acometer os múltiples desafíos que temos por diante. Eran representantes do Congreso Nacional Africano de Suráfrica, do Movemento de Rexeneración Nacional-Morena de México, do Sinn Féin de Irlanda e de EH Bildu de Euskal Herria; organizacións con orixes e traxectorias diversas, que ademais actúan en realidades políticas e sociais que pouco teñen que ver. Bandeiras como liberdade, paz, poder do pobo ou conciencia de clase... están hoxe en mans desa proposta neofascista Pero esa diversidade non impediu que os relatores empregasen unha linguaxe común, poñendo ademais enriba da mesa preocupacións e cuestións perfectamente complementarias, enmarcadas todas elas nun momento histórico de cambio de etapa como é o actual; momento no que ademais xorde un discurso que se presenta como fresco e di estar disposto a mudar as cousas. Pero se afondamos, podemos comprobar como ese discurso non é máis que unha tentativa do sistema capitalista para manterse. En palabras da representante de Morena, Alina Duarte, o que se presenta é un proxecto "apetitoso para as masas", e millóns de persoas miran cara a el porque propón un cambio radical que rache co actual modelo opresor. E aínda que moitos intelectuais e organizacións poidan ter claro que detrás dese discurso está o neofascismo, o certo é que bandeiras como liberdade, paz, poder do pobo ou conciencia de clase..., que son bandeiras históricas dos movementos de liberación e das organizacións de esquerda, están hoxe en mans desa proposta neofascista. Como indicou Arnaldo Otegi na súa intervención, ofertan receitas moi simples a problemas complexos e conseguen o apoio de sectores sociais que teñen medo; un medo xerado pola imposibilidade de comprender que é a dinámica propia do capitalismo a que provoca o acelerado empeoramento das súas condicións de vida. Construír ferramentas Conceptos fortes como imperialismo, neofascismo, colonialismo, solidariedade, autodeterminación... resoaron nas catro intervencións, pero non como consignas. Tampouco se trataba de limitarse a amosar preocupación pola grave situación internacional e pola deriva que semella acentuarse coa volta de Donald Trump. Condenouse o xenocidio do pobo palestino e todos os que interviñeron declaráronse antiimperialistas, pero sobre todo falouse de futuro e daqueles elementos que hai que ter presentes para que o futuro non o siga a definir o imperialismo. E nese sentido sinalouse a necesidade de: —Asumir que o contexto internacional inflúe, moito máis do que poidamos pensar, en todos os procesos políticos nacionais. Advertindo de que hai que levantar os ollos e non deixarse levar pola xestión diaria, sexa esta gobernamental, de acción sindical, social ou institucional. Levantar os ollos e prestar maior atención ao que pasa no mundo. —Xerar unha nova narrativa, dado que se hoxe non o facemos mañá será tarde; unha narrativa que, partindo do dereito de cada pobo a construír o seu futuro en liberdade, debe ofertar unha esperanza, propoñendo un cambio real que vaia máis alá de gañar unhas eleccións para xestionar mellor o que hai. —Dar maior importancia á comunicación, non unicamente na forma, apostando pola creación de medios propios en todos os ámbitos, para non estar presos do que transmiten os medios do inimigo. E sobre todo investir moito máis na batalla das ideas. —Construír foros internacionais que permitan dar a coñecer as distintas análises, e proceder a unha reflexión colectiva que vaia máis alá de posicionamentos de condena e actos solidarios; artellando unha axenda común, que sirva de referencia para ir dando pasos en aspectos fundamentais, como poden ser o dereito de autodeterminación ou a loita global pola paz.