A UE busca dar oxíxeno á súa industria do automóbil alongando a vida útil do coche de combustión máis alá de 2035

A situación do sector da automoción é unha das principais preocupacións dos Estados comunitarios. A incapacidade para competir coas firmas chinesas está a provocar unha continuada destrución do emprego entre os fabricantes da Unión Europea que ameaza con converter en irrelevante un dos complexos industrias máis intensivos en man de obra. A atenuar esta problemática responde a proposta aprobada onte pola Comisión Europea que vai permitir a continuidade dos vehículos a gasolina ou diésel máis alá do ano 2035. A iniciativa acordada onte polos dirixentes comunitarios muda unha das medidas máis importantes recollidas no Pacto Verde Europeo, que impedía a venda de automóbiles novos de gasolina ou diésel a partir de 2035. Neste sentido, a nova regulamentación permitirá aos fabricantes seguir comercializando coches con motor de combustión máis aló desa data, sempre que o conxunto das súas vendas cumpra co novo límite de emisións de dióxido de carbono fixado pola Comisión Europea. A proposta está en liña coas demandas da patronal europea do automóbil. Os novos criterios fixados por Bruxelas obrigan a rebaixar aos coches novos en 2035 o 90% das súas emisións en relación cos niveis de CO2 de 2021, o que posibilita na práctica a continuidade do motor de combustión. Malia que non representa un retorno á normativa actual, como denuncian diversos sectores ecoloxistas, a medida fica moi lonxe da alternativa inicial, que obrigaba a reducir na súa totalidade as emisións, e por conseguinte o final do automóbil a gasolina ou diésel. A este respecto, desde a Comisión Europea destacan que "o obxectivo é que o coche eléctrico siga sendo maioría, pero sen expulsar completamente o motor térmico do mercado". A proposta, apoiada pola maioría dos Estados comunitarios, non contou co aval do Goberno español. Precisamente, antes de entrar na reunión do Consello de Medio Ambiente da Unión Europa, a ministra para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico, Sara Aagesen, asegurou que "cremos que debemos seguir con esa folla de ruta que se trazou co fin da comercialización de vehículos de combustión no ano 2035". Nesta orientación, argumentou que "somos consecuentes co que sempre defendemos en España e, precisamente, a carta que remitiu o presidente do Goberno á presidenta Ursula von der Leyen é moi clara". Crise no sector O cambio de posición do Executivo comunitario vén marcado pola presión da industria do automóbil, que enfronta unha crise inédita como consecuencia da súa incapacidade de competir co sector da automoción chinés a nivel tecnolóxico e de custos. Tanto é así que a industria automobilística da Unión Europa prevé destruír ao redor de 150.000 empregos no primeiro trimestre de 2026, cunha especial incidencia nas factorías emprazadas en Alemaña. Precisamente, o terremoto que afecta o complexo da automoción golpea particularmente o grupo Volkswagen. A compañía alemá acordou coa representación sindical o pasado mes de novembro despedir 30.000 traballadores e traballadoras en Alemaña, malia asinar en 2020 cos sindicatos e co Goberno un compromiso para manter o emprego até 2029. Porén, estes recortes de persoal non semellan suficientes e o xigante do automóbil vén de anunciar que nas factorías do seu país de orixe sobran entre 40.000 e 50.000 persoas, ás que haberá que sumar outras 20.000 contratadas polas súas auxiliares, destacando entre estas compañías Continental, ZF ou mesmo Bosch. A situación non é mellor para outros grupos do sector automóbil. Así, Opel, empresa da corporación Stelllantis, disponse a despedir 4.000 empregados e empregadas nas súas factorías alemás de Eisenach (Turinxia) e Kaiserslautern (Renania). Na mesma dirección, Mercedes-Benz estuda axustes no cadro de persoal, tras rexistrar unha perda de valor bolsista nos últimos dous anos de 20%. A compañía acaba de presentar unha proposta aos sindicatos para prescindir de 40.000 traballadores e traballadoras entre 2025 e 2029. A intensidade na destrución de emprego do sector automobilístico alemán explícase pola importante caída de vendas dos vehículos das marcas comunitarias. Así, a cota de mercado dos tres principais fabricantes de automóbiles alemáns —Volkswagen, BMW e Mercedes— caeu de 22,6% a 16,7% na China e de 21,7% a 19,3% en todo o mundo nos últimos dous anos, sendo o descenso aínda maior no caso dos coches eléctricos. A este respecto, o presidente do prestixioso Instituto de Economía Mundial de Kiel, Moritz Schularick, afirmou que dubida que os tres principais fabricantes de automóbiles alemáns sigan existindo na súa forma actual ao final da década. Unha opinión igual de contundente ofreceuna un informe elaborado polo Instituto Económico Alemán o pasado mes de xuño, que desvela que a industria da automoción perdeu no país 60.000 empregos desde 2019 e dá por feito a perda de 300.000 máis até 2030. As firmas chinesas gañan a partida ás da Unión Europea O sector da automoción padece unha crise estrutural na Unión Europea. A este respecto, o relatorio sobre a industria do automóbil presentado no mes de xuño polo Instituto Económico Alemán desvela que "as empresas chinesas como BYD están a comer o mercado do tradicional do automóbil alemán a pasos axigantados". Na mesma orientación, recoñece o atraso tecnolóxico dos fabricantes teutóns e comunitarios no desenvolvemento dos vehículos eléctricos en relación coas compañías do xigante asiático e destaca que os custos de produción dos coches en Alemaña non son competitivos. A crise da industria da industria do automóbil en Alemaña ten, tamén, unhas características particulares. A especialización manufactureira e exportadora da súa economía é resultado dun longo proceso que arranca co Plan Marshall após a II Guerra Mundial e que se acentúa nas diversas fases de articulación do proxecto comunitario impulsado e deseñado desde os Estados Unidos. Precisamente, a posición mantida polos gobernos dos diversos Estados da Unión Europea en relación cos conflitos de Ucraína, Oriente Medio ou China responde a esa xenética e evidencia o carácter subalterno, mesmo para defender os intereses das súas clases dominantes, dos países da UE