Todo se trata do dólar na escalada Israel-Irán

A principios deste mes, a lúa de mel entre Donald Trump e Elon Musk finalizou, e fíxoo da peor maneira, con acusacións cruzadas e ataques persoais que acapararon a atención dos medios. O que se prefiguraba, en teoría, como unha relación estábel baseada na confianza, a afinidade ideolóxica e o multimillonario apoio do dono de Tesla e SpaceX á candidatura do republicano colapsou nun momento. Máis aló da guerra de posicións que provocaba choques permanentes entre o ecosistema MAGA e Elon Musk, foi a cuestión da débeda o que terminou de romper a ficción de harmonía. O magnate distópico cualificou de desastre fiscal o proxecto orzamentario que Trump introduciu no Congreso, o One Big Beautiful Bill Act, en cuxo formulación xeral estabelecíase un aumento sideral da débeda por concepto de 4 billóns de dólares. Este novo empuxe, acorde con Musk, implicaría que a débeda estadounidense sexa máis insostíbel do que xa é hoxe. E razón non lle falta. Irán representa unha ameaza aos intentos de remachar a débeda estadounidense para protexer a supremacía do dólar A débeda estadounidense fíxose inmanexábel na última década, e cada ano somos testemuñas de incrementos no teito da mesma para evitar tanto o feche do Goberno federal como unha crise no complexo industrial-militar, beneficiario por excelencia da recorrente fabricación e inxección de dólares, pero tamén para seguir honrando os compromisos cos seus acredores estranxeiros. Días despois, o pasado 13 de xuño para ser máis exactos, Israel lanzou un severo ataque, enmarcado na Operación León Nacente, contra infraestrutura nuclear e de seguridade da República Islámica de Irán, quen respondeu posteriormente cunha importante carga de mísiles balísticos contra instalacións de intelixencia en Tel Aviv, entre outros obxectivos de alto valor estratéxico. O ceo encheuse de mísiles de ambos os lados e a tensión xeopolítica volveu escalar na polvoreira de Asia Occidental. Irán perdeu varios comandantes militares de primeiro nivel, e Israel, por primeira vez, testemuñou que Tel Aviv non era intocábel e que a Cúpula de Ferro non era inexpugnábel. Agora mesmo, a política internacional orbita ao redor da forza de gravidade que xera esta escalada de conflito, con consecuencias imprevisíbeis. Débeda e credibilidade Un fío non tan evidente conecta existencialmente ambas as situacións. O carácter irresolúbel do problema da débeda estadounidense e o seu agravamento nestes últimos anos feriu a hexemonía do dólar e os bonos do Tesouro. Aquel axioma que indica que en momentos de turbulencia financeira e xeopolítica os capitais do mundo buscan refuxio no dólar e na débeda norteamericana foise esvaecendo progresivamente, ante a premisa de que o asunto se lle pode ir das mans a un Trump que parece estar a improvisar sempre. O medo a que os Estados Unidos non poidan facer fronte ao pago dos xuros dos bonos xerou que moitos posuidores, como China, se desprendan destes títulos. Isto, á súa vez, compromete a credibilidade e a estabilidade do dólar estadounidense, cuxo poder internacional depende, en última instancia, de que unha gran cantidade de países o demanden, o utilicen como aforro e realicen transaccións globais coa devandita moeda abarcando un espectro case universal de mercadorías. O problema da débeda, por dicilo dalgunha maneira, é estrutural. Non hai máquina de billetes que resolva os problemas dunha economía desequilibrada pola hiperfinanciarización e a especulación. Ante as poucas vías dispoñíbeis, Estados Unidos acode ao imperialismo para extraer recursos e vantaxes comerciais que lle permitan inxectarlle forza á súa divisa. E é xusto aí onde entra Irán. A República Islámica, con 90 millóns de habitantes no seu territorio, cun tamaño que dobra o de Alemaña, cun potencial enerxético fundamental para a ecuación enerxética mundial e co control efectivo do estratéxico Estreito de Ormuz, por onde pasa 30% do petróleo que se consome actualmente, negocia os seus produtos petrolíferos en moedas diferentes ao dólar, manifestando a súa vinculación existencial á nova orde multipolar no espectro euroasiático. Isto, en si mesmo, representa unha ameaza aos intentos de remachar a débeda estadounidense para protexer a supremacía do dólar. Irán, como o foi Iraq a principios deste século, é un polo enerxético que os Estados Unidos necesitan obrigatoriamente absorber para que o dólar non perda terreo e poida contar cun apoio material máis aló da fráxil premisa da confianza. Israel, na súa condición de cuartel norteamericano en Asia Occidental, púxose ao choio para alcanzar este obxectivo, porque tamén a súa existencia depende do poder económico dos Estados Unidos.