O singular caso da unidade da esquerda en Venezuela

Hai unha frase feita ou, mellor dito, unha expresión de uso moi estendido, que fala do "abanico das esquerdas". Pero a verdade é que, na maioría dos países da América Latina, así como noutras partes do mundo, non é verdade que as esquerdas constitúan un abanico, senón, como máximo, anacos, fragmentos esnaquizados dun posible abanico que nunca existiu, que xacen desordenados no fondo dun caixón. Cada un deses cachiños alenta no espazo do miúdo, ensimesmado cas súas miles de razóns e ben pensados argumentos para constituírse como universo aparte. Esa é a experiencia que se vive. O normal na paisaxe da esquerda. De tal maneira que só en ocasións ocorre, como pasou en México e Brasil, que a calidade dos liderados, conectada coa inmensa forza do pobo en movemento, logran articular unha unidade conxuntural, no momento de impulsar unha candidatura con posibilidades de vitoria. É o que poderiamos denominar unha valiosa, e oportuna, unidade non estrutural. A unión do pobo Chama por iso a atención o estraño caso de Venezuela, onde a unidade da esquerda non é un logro político da conxuntura, senón que, pola contra, é unha unidade sólida, estable, profunda e arraigada. Como para todo tempo e circunstancia. Unha unidade, neste caso si, estrutural, a proba de todo. Pero que, por certo, non está soa, senón que se integra, como unha peza máis, nun complexo de unidades de maior amplitude: a unidade do pobo. A unidade dos traballadores. A unidade dos patriota. A unidade dos revolucionarios. A unidade cívico militar. A pregunta pode xurdir: unidade de que? E para que? A resposta é simple: unidade de propósitos. Unha gran unidade necesaria para levar adiante un proxecto con raíces históricas que vén de lonxe e onde multitude de homes e mulleres de distintas xeracións dérono todo e en ocasións ata a vida mesma. Pero iso non sempre se entendeu así. Nas últimas décadas do século pasado, a desunión era proverbial. A experiencia, que moitos a vivimos, era que cada partido, cada organización, tiraba polo seu lado, sen que houbese forma de unificar esforzos. Tivo que vir nun determinado momento unha forza motor como a de Chávez, co proxecto bolivariano como estandarte e o obxectivo de refundar a patria. E tivo que entrar en escena aquela capacidade súa de convencemento con base aos feitos, para que a conciencia da necesidade da unión, se fose consolidando na alma colectiva. Ata converterse no que hoxe é: a unidade como unha peza única, poderosa, inquebrantable. A unión da esquerda. A unión do pobo. É, en verdade, moi fermoso, política e espiritualmente, sabelo así. Cónstame. Saber que, desde a diversidade se puido vir canalizando esa confluencia de vontades nun só caudal para conseguir ese grande obxectivo unificador que é a emancipación da patria. Unha emancipación, hai que dicilo, non só no tema da soberanía, onde xa se avanzou de maneira innegable, tal como demostra a presenza independente de Venezuela no escenario mundial, senón tamén en todos os demais factores que lle dan base ao ser nacional: particularmente, neste tempo, o económico e produtivo, o cultural, o científico, o militar. Cunha sociedade moi democrática. E un estado forte. As visións, proxectos e experiencias de Bolívar e Chávez foron as claves do logro unitario que fai de Venezuela un caso singular O legado de Simón Bolívar e Hugo Chávez Chávez e Bolívar, ou por mellor dicilo, na orde histórica, Bolívar e Chávez, as súas visións, os seus proxectos, as súas experiencias, o seu legado activo, foron as claves deste logro unitario que fai de Venezuela un caso singular. A unidade era en Simón Bolívar unha obsesión. "Os meus últimos votos son pola felicidade da patria. Se a miña morte contribúe para que cesen os partidos e consolídese a unión, eu baixarei tranquilo ao sepulcro". Así o dixo na súa última proclama, sete días antes de morrer. E en Chávez, que foi, sen dúbida, o máis grande dos bolivarianos, tamén o era. Así, na súa mensaxe do 8 de decembro de 2012 expuxo con moita intensidade: "Os inimigos do país non descansan nin descansarán na intriga, en tratar de dividir e, sobre todo, aproveitando circunstancias como estas. Entón, cal é a nosa resposta? Unidade, unidade e máis unidade. Esa debe ser a nosa divisa! A miña amada Forza Aérea, a miña amada Garda Nacional, a miña amada Milicia. A unidade, a unidade, a unidade! O Partido Socialista Unido de Venezuela, os partidos aliados, o Gran Polo Patriótico, as correntes populares revolucionarias, as correntes nacionalistas. Unidade, unidade, unidade, unidade! Penso que os inimigos da Revolución Bolivariana saben, ou deben saber isto. E tamén, por suposto, os amigos.