Os palestinos na Galiza: “Houbo un inferno nos campos de Auschwitz; hoxe o inferno está en Gaza"

As orixes do éxodo palestino á Galiza remóntanse a finais dos anos 60. “A primeira xeración chega á Galiza hai un pouco máis de 50 anos. A comezos dos 70 vén á Galiza outro grupo, fundamentalmente a estudar Medicina a Compostela. Nos anos 80 chegan outros tantos”, sinala, en declaracións a Nós Diario, Sami Ashour, un dos portavoces da comunidade palestina, quen destaca que “somos poucos pero todos pensamos en volver ao noso país algún día. Hai xente que leva aquí 50 anos e aínda quere regresar”. Ghaleb Jaber fai parte dese grupo de palestinos que reside na Galiza desde 1970. “Chegamos aquí en 1970 con pasaporte xordano, todos eramos palestinos pero con pasaporte xordano”, di. “Despois de pasar unhas semanas en Madrid para validar as nosas titulacións académicas, desprazámonos a Compostela, a maioría, para estudar Medicina. O 12 de xuño de 1976 acabei a carreira, deixei de traballar como camareiro no San Clemente e casei”. Quen así lembra os seus primeiros anos galegos é o empresario e presidente da Fundación Araguaney. Mohamed Safa integra aquela fornada de palestinos chegados ao país na década do 80. Licenciado en Medicina pola Universidade de Santiago de Compostela (USC), oftalmólogo e autor de diversos ensaios sobre a cuestión nacional palestina, afirma, en declaracións a Nós Diario, que “actualmente hai menos palestinos residindo na Galiza que cando eu cheguei; naquel momento chegamos a contar cunha delegación da Unión de Estudantes Palestinos. Tamén é certo que naquela altura estabamos máis concentrados en Compostela e hoxe máis dispersos por toda a Galiza”. “A xente dorme con medo” Sami Ashour, residente en Santiago de Compostela desde 2007, é natural de Gaza, onde mora a maioría da súa familia. “Toda a franxa de Gaza, toda Palestina, é a miña familia. A miña familia máis próxima está ben, desta vez non sufrimos perdas familiares. Porén, tamén se rexistran danos materiais e a xente dorme co medo de non saber se vai espertar. Converso estes días con moitos membros da miña familia, agora mesmo veño de falar coa miña irmá e o meu cuñado, que están alí, e trasládanme unha sensación de preocupación”, afirma Ashour, quen destaca que “os palestinos só reclamamos que haxa xustiza e se respecte a lexislación internacional”. A maior parte dos parentes de Ghaleb Jaber tamén residen en Palestina. Nado en Einabus, unha localidade nas proximidades de Naplusa, no norte de Cisxordania, nas súas palabras “un dos núcleos onde os xudeus palestinos seguen vivindo desde hai miles de anos, porque nós non temos nada contra os xudeus”, destaca que a súa familia “está vivindo coa presión interna, coa impotencia de que todo o mundo se esquece de ti e mira cara ao outro lado”. “Alí están arrancando a xente da súa patria e da súa terra. A cidadanía non pode estar pagando as atrocidades que fixo Hitler, a segunda vítima do holocausto é o pobo palestino”, apunta Jaber. Safa procede de Tamon, en Cisxordania, onde continúan residindo moitos dos seus familiares. “A miña familia e, en xeral, todas as familias palestinas viven con inquietude e indignación. Non estamos desesperanzados porque a historia da humanidade non é de desesperación; é de resistencia e loita. Actualmente, o noso pobo está nunha fase de indignación e ira, a familia palestina padece hoxe o maior espolio da historia: na Gaza bombardeada, na Cisxordania ocupada e nos campos de refuxiados, coa chave da casa de onde foron expulsados hai 70 anos na man. A escravitude non durou sempre e a ocupación do pobo palestino tampouco vai durar para sempre”, asevera Safa. A postura da UE “A nosa patria é igual de importante que as nosas vidas, morremos pola patria e non podemos vivir sen ela”, destaca Ashour, quen denuncia que “os responsábeis da UE defenden o dereito a Israel a defenderse”. “O mesmo Estado de Israel que ocupa Palestina, que baleira Xerusalén e que está definido pola lexislación internacional como unha forza de ocupación. Non deixa de ser curioso que lle recoñezan o dereito a defenderse ao ocupante e non ás vítimas”, engade. “A loita e o conflito non son entre Israel e Hamas, senón entre Israel e Palestina. Nesta nova ofensiva sobre Gaza as palestinas e os palestinos non imos render e imos resistir. É o noso dereito”, conclúe Ashour. “Hai palestinos que levan 50 anos vivindo na Galiza e aínda queren volver á súa terra”, afirma Sami Ashour “Cando hai unha campaña electoral en Israel sempre hai unha campaña militar contra Palestina e canto máis matan, máis votos sacan”, advirte Jaber, quen define Israel como “un proxecto militar e unha base militar que actualmente conta con perto de 204 cabezas nucleares”. “A xente non pode deixarse influír e ten que ir ás bases para coñecer as orixes do conflito e a veracidade da información. A sociedade está sendo masacrada con desinformación e é hora de berrar que a cidadanía ten dereito a ter información libre. Asistimos a unha pandemia de desinformación e de fascismo que dirixen e promoven os grandes grupos de intereses”, recalca Jaber. "Hoxe o inferno está en Gaza" “Desde o seu nacemento o Estado de Israel levántase todos os días cun fusil cargado”, afirma Safa, quen destaca que “houbo un inferno nos campos de exterminio de Auschwitz, houbo outro inferno en Hiroshima e hoxe o inferno está en Gaza. A vida neste territorio é un acto heroico onde non hai ningún lugar seguro para a súa cidadanía. Trátase dun gran campo de refuxiados, onde 90% dos seus dous millóns de habitantes son refuxiados rodeados por terra, mar e aire”. Safa considera que o novo operativo militar sionista contra Gaza “responde á lóxica do pensamento do Estado de Israel, que representa un novo colonialismo de asentamentos, diferente do colonialismo clásico porque non precisa poboación. Xerusalén é o punto chave neste deseño que pretende expulsar desta cidade 300.000 palestinos e palestinas que aínda residen na mesma. Israel está en contra do palestino que vive en Palestina. Cando os palestinos se resisten a abandonar as súas casas, convértense en elementos a abater”. Un novo tempo pide paso en Palestina A resposta dos organismos internacionais ante a nova agresión militar israelí contra Gaza está a provocar indignación entre amplos sectores da sociedade a nivel mundial e tamén entre a poboación palestina, que observa como as súas demandas son esquecidas de maneira reiterada desde hai 70 anos. “Non vou reclamar compaixón, nin quero un respecto particular por sermos palestinos, exixo respecto á comunidade internacional e a asunción da súa responsabilidade en defensa do dereito internacional en apoio á carta da Organización das Nacións Unidas e do dereito a decidir do pobo palestino. A comunidade internacional debe respectarse a si mesma e facerse respectar. Palestina non pode seguir sen exercer os dereitos recoñecidos na lexislación internacional”, indica Mohamed Safa. A cidadanía palestina entende que “é hora de comezar a recuperar un discurso de movemento de liberación nacional. Conceptos como proceso de paz representan un arsénico para a loita palestina, isto non é un conflito psicolóxico que requira de terapias de grupo. Cómpre liberar a linguaxe dun formato que nos condiciona e equipara as vítimas aos verdugos. Cando escoitamos na televisión argumentos de que ‘Israel castiga a franxa de Gaza’, volvemos ao mesmo esquema, uns teñen dereitos e outros carecen deles. Algunha vez podían afirmar por erro que os palestinos teñen dereito á defensa”. Sami Ashour demanda ás autoridades españolas e da Unión Europea que “non teñan medo a Israel”. “Reclamamos xustiza, reclamamos dereitos. É hora de que os dirixentes políticos españois pensen que os nenos que morren en Gaza teñen familia, teñen seres queridos. É mentira que loiten só contra Hamas, pois nos bombardeos israelís morren familias enteiras. Os responsábeis públicos non poden mirar máis para outro lado”.