Nace o mundo multipolar

O mundo multipolar imponse con forza sobre o mundo unipolar. A exitosa reunión dos Brics hai unhas semanas consolidou un novo bloque económico e xeopolítico mundial fóra do dominio dos imperialismos occidentais. Rusia, China, Brasil, India e Sudáfrica fundaron un novo bloque que ten unha economía máis ampla e poderosa que o Grupo dos 7 encabezados por Estados Unidos. Novos países como Arabia Saudita, Irán, Arxentina e outros incorporáronse aos Brics. Anúnciase un novo mundo que vai máis acelerado do que se esperaba. Debilítase o mundo unipolar coa desdolarización da economía mundial e as políticas respectuosas coa soberanía e as culturas dos pobos do mundo multipolar. Un novo mundo ábrese paso. O mundo onde só un mundo é posíbel esvaece e nace un mundo onde outros mundos son posíbeis. Se ben o mundo multipolar é aínda capitalista e en moitos sentidos reproduce problemas da modernidade occidental, abre un espazo de manobra aos pobos que se enfrontan aos imperialismos occidentais. Países que seguen un camiño antiimperialista e que buscan unha transformación radical do mundo, áchanse bloquedos polas agresións económicas e militares do mundo unipolar encabezado polo imperialismo estadounidense. O mundo multipolar ofrece un respiro económico polo seu respecto á soberanía dos pobos e polo seu rexeitamento do austericidio neoliberal. Os EUA, un tigre ferido O imperialismo estadounidense é un tigre ferido de morte. Iso faino impredicíbel. Non se sabe como vai reaccionar o país militarmente máis poderoso do mundo ante a súa caída como imperio. É por iso que a humanidade enfronta un momento moi perigoso. A posibilidade dunha catástrofe nuclear non se pode descartar ante un imperio en decadencia que non sabe como manterse a flote sen acudir á violencia. As opcións guerreiristas son compartidas por demócratas e republicanos. Non se pode esperar nada destes partidos. Venezuela ten os pozos petroleiros máis grandes do mundo e enormes reservas de auga, cobalto e ouro O imperialismo estadounidense xa non ten saída excepto construír unha nova escalada para consolidarse en América Latina. Perdeu as guerras do Medio Oriente, perdeu África fronte a China, e non ten nada que buscar en Asia, onde tanto China como India dominan os procesos económicos. De maneira que a única opción para o imperio é recuperar o terreo perdido en América Latina fronte á competencia comercial con China e Rusia. De aí a ofensiva imperial de golpes brandos e duros en América Latina. Os lawfare e golpes de Estado en Perú, Ecuador, Brasil e Guatemala, e a aparición dunha pseudo-esquerda pro-imperial como Boric en Chile e Fernández en Arxentina, mostran que a estratexia dos EUA por restabelecer a súa orde imperial xa comezou. O bastión a vencer para o imperialismo é a revolución bolivariana en Venezuela, que constitúe un muro de contención aos seus deseños globais para recuperar o perdido na rexión. Venezuela ten os pozos petroleiros máis grandes do mundo e enormes reservas de auga, cobalto e ouro. Trátase dun país moi rico que un imperio en decadencia non pode permitir que os seus recursos sigan nas mans soberanas do seu pobo. A pesar das sancións, bloqueos, apagadas, intentos de golpes de Estado e ameaza militar continua do imperio, o pobo venezolano non se dobregou da súa firme resistencia antiimperialista. "A vida ou o capital" Nos próximos anos vén unha escalada imperial para América Latina e en especial contra Venezuela. O imperio non pode deixar perder o continente, que é a única rexión do Sur Global que lles queda. As ameazantes declaracións da Xeneral do Comando Sur, Laura Richardson, xa chamou a atención da influencia de China e Rusia en Venezuela, Cuba e Nicaragua. Baixo a doutrina Monroe todos foron definidos como inimigos dos Estados Unidos na rexión. O descaro da Xeneral Richardson foi falar dos recursos naturais (litio, gas, petróleo, auga, etc.) de América Latina como un asunto de seguridade nacional dos EUA, como se fosen propiedade privada deles. Por se algún dubidase do dito até agora, a estratexia estadounidense de priorizar en América Latina quedou plasmada nun documento da Administración Biden no outono do pasado ano onde define esta rexión como a prioritaria en política exterior do imperio estadounidense. O imperio xógase a vida en América Latina. A vida do imperio é a morte de Latinoamérica como espazo soberano, e a vida dos pobos latinoamericanos é a morte do imperialismo. Ambos os dous son proxectos mutuamente excluíntes. O triunfo dun depende da morte do outro. Como dicía ese gran pensador e agora antergo Franz Hinkelammert: “A vida ou o capital”. Esa é a disxuntiva dos nosos tempos, non só como proxecto ecolóxico de afirmación da vida sobre a morte senón como proxecto xeopolítico mundial: “A vida dos pobos ou o capital co seu proxecto de morte”.