Milei e a morte da metáfora

Houbo profesores e profesoras que votaron Javier Milei mesmo cando o daquela candidato da extrema dereita ameazaba o ensino público cunha motoserra. Logo, golpeados eles mesmos polas aspas da cortadora no seu salario e nas condicións do seu traballo, explicaban que non pensaban que o libertario fose facer o que prometía. Tamén houbo xubilados que o votaron e logo, coas pensións por debaixo dos 200 euros ao mes, cando comer e vivir custa a un adulto maior uns 800 euros, tamén recoñecían que non lle crían capaz de facer o que berraba que ía facer. Mozos precarizados tampouco lle creron. Nin funcionarios que remataron na rúa, sen emprego e insultados como parasitos. E médicos. E obreiros da esmagada industria arxentina que esmorece a golpes de contedores con produtos chineses que entran no país sen condicións de ningunha clase. Que podía saír mal? Mentres Milei ameazaba, motoserra en man, con todo o que logo faría, escrupulosamente, detalladamente, literalmente, millóns de arxentinos acompañaban as proclamas pensando que a aniquilación chegaría para todos menos para eles. Que podía saír mal? O discurso violento de Milei e a súa tropa calou tamén entre os integrantes das Forzas Armadas Arxentinas. A defensa dos xenocidas repetida pola vicepresidenta Victoria Villarruel e o chamado a reprimir calquera manifestación con paus e disparos gustou entre os que mandan no Exército, a Mariña e a Aeronáutica tanto como nas policías provinciais e mesmo nas forzas municipais. Man dura, iso é o que moitos pedían. O malo é que tamén está a ser o que están a recibir. As políticas da extrema dereita arxentina, á medida dos EUA e dos mandatos de espolio do Fondo Monetario Internacional, xibarizaron os ingresos das clases medias e baixas e anabolizaron a riqueza dos que xa eran ricos de máis. O resultado, o que se ve na rúa, na tenda, nas clases dos institutos, son xeracións de rapaces apostando en xogos online coa ilusión de que un golpe de sorte os rescate da pauperización dun presente que edificaron co seu voto. Mentres, as mozas apúntanse en plataformas como OnlyFans para vender contidos eróticos a cambio de cartos que tamén lles deixen soñar cunha vida de luxos que só existe nas redes sociais. As mozas apúntanse en plataformas como OnlyFans para vender contidos eróticos a cambio de cartos lles deixen soñar cunha vida de luxos que só existe nas redes sociais Pero a realidade, mentres, é durísima. O país austral é o imperio das débedas. Para quen pode pedir cartos ao banco ou ten unha tarxeta de crédito, a morosidade triplicouse nun ano e chegou ao nivel máis alto dos últimos 15 anos. As familias non poden pagar o que deben, non lles chegan os cartos e, unha vez metidas no circuíto dos préstamos, xa non poden saír. Pero iso é nos casos máis beneficiados, xa que só o 29 % da poboación adulta ten unha tarxeta de crédito. Que fai o resto nun país onde case a metade dos traballadores non está rexistrados? Pois recorre a sistemas informais, aplicacións, prestamistas usureiros do barrio e mesmo aos narcos da periferia, que sempre teñen cartos para emprestar. Só no universo das fintech (aplicacións de financiamento) hai entre 5,2 e 6,2 millóns de persoas que non poden pagar o que lles prestaron. É posible que moitas delas votasen Milei no ano 2023 porque que ben soa iso de que cada quen se apañe co seu. Non queremos parasitos. Non queremos axudar ninguén. Que cada cal mire polo seu. O certo é que a promesa da liberdade plena foi, en realidade, a promesa de que ninguén regularía os ricos para facelos moito máis ricos e de que o resto contribuíse a esa riqueza, sempre allea. Hai catro meses, cando os indicadores de persoas que pasan fame na Arxentina alcanzaron case o 30 % (un 35,5 % dos nenos e nenas), Milei berraba que a cousa non era así porque "se fose verdade, as rúas deberían de estar cheas de cadáveres", respondeu coa sensibilidade que o caracteriza. Mais si que hai mortes. Só entre xaneiro e xuño deste ano, 63 persoas que vivían na rúa morreron en todo o país polo deterioro extremo que sofren quen non teñen teito nin comida diaria. A académica Jorgelina Di Iorio, doutora en Psicoloxía e investigadora do Conicet (a maior axencia científica arxentina), leva anos documentando esta situación e explicou aos medios que, aínda que 63 mortes poden parecer poucas, "hai moitas máis e iso é o que ven as organizacións que percorren as rúas e atenden as persoas". Na última semana, as mortes chegaron á propia casa de Milei. Un rapaz de 21 anos, soldado voluntario do Exército asignado á custodia da Residencia Presidencial de Olivos –a vivenda oficial dos presidentes–, suicidouse afogado polas débedas que acumulaba e que non podía pagar. O soldado debía uns 1.200 euros e percibía un salario mensual de 350. A motoserra non era figurada. O canibalismo social dos libertarios, tampouco. Non hai metáforas no discurso de Milei. Toda a súa violencia, rancor e desprezo, todo é literal.