Medo e noxo en Torre Pacheco

En Medo e noxo nas Vegas, Hunter S. Thompson examinaba en primeira persoa a morte do soño americano. Un proceso similar está a acontecer agora mesmo ante os nosos ollos: debemos deixar de preguntarnos se España é racista, enfrontar a realidade e comezar a pensar como loitar contra ese racismo estrutural. O concello murciano de Torre Pacheco converteuse estes días no inferno na terra: o chamamento á violencia contra as persoas migrantes da localidade foi unha proba máis da instrumentalización das RRSS para manipular a vontade colectiva e incitar ao odio. Chegamos a tal punto que incluso Encarna, a muller da vítima da lamentable agresión orixinal, tivo que facer un chamamento ao cesamento da violencia tras a utilización da malleira como pretexto para esgrimir a bandeira do odio. Cronoloxía dunha barbarie Fagamos memoria para quen non estean ao tanto: Domingo, habitante de Torre Pacheco, de 68 anos, foi agredido mentres paseaba pola cidade, sufrindo unha brutal zurra a mans de xente que identificaba como posiblemente de orixe magrebí. Ante isto, organizacións con certo savoir-faire na manipulación da xenofobia utilizaron plataformas coma Telegram para coordinar unha persecución: o caldo de cultivo do racismo atópase á temperatura ideal para ser engulido por unha poboación cada vez máis exposta a discursos deshumanizadores e extremistas. É así que os vídeos falsos, a bile e as análises sociopolíticas de barra de bar inundan nestes intres os espazos de discusión en liña, facilitados en gran medida por algoritmos que premian a polémica e a visceralidade. Estas últimas dúas semanas deixaron tras de si un rastro de acusacións infundadas, chamamentos á "cazaría" de persoas migrantes e infiltración de ultras con armas na cidade. Sen dúbida, o M.O. de quen afirma preocuparse unicamente polo ben do seu veciño. A violencia enxendra violencia, e a solución tan só pode pasar pola bálsamo curativo da educación e da integración Non tería que escribir estas verbas de non ser porque o ser humano se empeña en tropezar centos de veces coa mesma pedra. Por moito que poidamos aprender da historia, por moito análise científico que sexa publicado, por moito que as testemuñas e as vítimas supliquen e roguen, pretendemos arranxar problemas dende o tribalismo inconsciente e non dende o uso do raciocinio. A violencia enxendra violencia, e a solución tan só pode pasar pola bálsamo curativo da educación e da integración. Luces na sombra Quero utilizar estas liñas para poñer en valor o labor da cidadanía burgalesa en apoio daquelas organizacións que traballan con persoas migrantes, e daquelas persoas que se atreven a imaxinar e defender un futuro alternativo fronte á decadencia humana, o medo e o asco que nos deixa o acontecido en Torre Pacheco. Vexámonos reflectidos nelas e non nos ultras que non poden ver o bosque polas árbores. No fondo sabémolo todos: as persoas migrantes son quen acotío ocupan os empregos menos desexados polos españois, quen sosteñen a economía e o relevo demográfico dun país que responde en forma de discriminación social e institucional. A loita pola igualdade real e a participación pública destas persoas discriminadas favorécenos a todos, pois isto axuda a atacar a raíz das causas reais da desigualdade estrutural, evitando o recurso fácil e amado pola extrema dereita de nomear a un chibo expiatorio: migrantes, homosexuais, mulleres, persoas con discapacidades e un longo e triste etc. Estas desprezables formas de actuación volven ser adoptadas tamén pola clase política: comezan a tornarse habituais declaracións intolerables, como a intención de expulsar millóns de persoas migrantes. Non podemos normalizar os insultos racistas nin os bulos que, aínda repetidos cen veces, seguen sen converterse en verdades. Por unha narrativa unificadora Nós, os cidadáns, e tamén os medios de comunicación, debemos ser conscientes do noso poder á hora de combater estas narrativas. E, tamén, da nosa responsabilidade. Condenemos as actuacións racistas, tomemos medidas ante unha perigosa retórica que ameaza o noso benestar e abordemos as causas reais e estruturais do racismo e da xenofobia. Xa non vivimos na prehistoria, o de terlle medo a todo o descoñecido tense que acabar. Todos temos as nosas traxedias persoais, pero é a maneira de responder a elas o que verdadeiramente nos define. En vez de utilizar o acontecido en Torre Pacheco como combustible para o noso odio, fagamos que sexa o comezo dunha sociedade máis tolerante, construtiva e crítica cos discursos discriminatorios. Se un soño americano é derruído, sempre poderemos construír outro a través da unión e da dignidade.